Woensdag 28/09/2022

De vakantie van je leven

Valencia / Van onze correspondent

Rudy Pieters

Ze slikt, ze zwelgt, ze vecht, maar er is geen tegenhouden aan: daar zijn de tranen! (Ik werd al ongerust.) Op een groot videoscherm ziet Caroline hoe haar Israel, de jongen met wie ze al vijf jaar samen is, het bijzonder naar zijn zin heeft met zes fraai gewelfde dames. De beelden, diezelfde dag nog gemaakt, komen niet uit de camera van een groezelige privé-detective. Het is gewoon een spelletje, een verzetje waar de commerciële televisiezender Antenna 3 nu al vijf weken de zondagavond van zijn kijkers mee opleukert. En ik kan je verzekeren, als kijker wordt je er helemaal vrolijk van. Al bij de tweede aflevering van Confianza Ciega stond ik uitzinnig van vreugd in mijn sofa te dansen, zwaaiend met vlaggen en blazend op toeters.

De regels van Blind Vertrouwen zijn kinderlijk simpel. Drie paren laten zich zestien dagen opsluiten in een luxehotel in de Portugese Algarve. De meisjes in het Gele Huis, de jongens honderd meter verderop, in het Blauwe Huis. In het Gele Huis zitten ook zes jongens. Ze hebben maar één missie: de meisjes verleiden, de vuige lusten laten zegevieren. Hetzelfde draaiboek in het Blauwe Huis, waar zes meisjes de jongens van hun wederhelft moeten zien los te weken. Niet een keer is er die twee weken contact tussen beide oorden van plezier. "Drie paren gaan uit elkaar om de vakantie van hun leven te beleven." De lieftallige presentatrice Francine Cálvez, ooit nog nieuwslezeres, verwoordde het treffend tijdens de eerste aflevering.

Hemel en aarde worden bewogen om de jongens en meisjes in de juiste stemming annex positie te brengen. Er wordt gemasseerd, gedanst, gestript, gezwommen, gejacuzzied bij het leven. Maar de kandidaten houden vol. Volbloed Spartanen lijken het wel. Tot dusver. Elf dagen nog.

Vanwaar dan al het gesnotter?

In Big Brother - Gran Hermano in Spanje - zit iedereen op de seks te wachten, in Blind Vertrouwen - ook een Endemol-product, wat had u gedacht? - is De Bioscoop het hoogtepunt. Elke kandidaat moet op geregelde tijdstippen een kamer in, waar Francine hen een video door de strot ramt, een verslag van wat vriend of vriendin honderd meter verderop heeft uitgevreten.

Hemel en aarde worden bewogen om iedereen aan het twijfelen te brengen. Er wordt gemonteerd, getrukeerd, gesuggereerd dat het een lust is. Een video eindigt steevast met een moment waarop een van de verleid(st)ers naar een kandidaat neigt zonder dat die kandidaat iets onderneemt om de kloof op zijn minst niet kleiner te laten worden. Het wantrouwen bij de kijkende wederhelft slaat dan ook ongenadig toe. Hij zal toch niet? Zij zal toch niet?

Al in de tweede aflevering mochten we genieten. De eerste keer dat de meisjes de bioscoop in moesten, amper 24 uur na het laatste avondmaal samen - een gezellig samenzijn waarop dure eden werden gezworen en rijkgevulde bruiloftstafels in het vooruitzicht werden gesteld -, begonnen ze alledrie meteen te janken. En te janken. Daar was het dat we de tranen langs Carolines wangen zagen biggelen. Waarom had haar teergeliefde Isra het hoofd niet afgewend toen een van de sirenes haar welvingen in zijn richting had bewogen? De grond onder Carols voeten ging aan het schuiven. Wat als Isra nu eens echt naast de pot had gepist? Moest ze hem dan niet met gelijke munt betalen? Heel vrolijk werd je ervan.

Helemaal in de vakantiestemming kwam ik toen werd meegedeeld dat het, o verrassing, eigenlijk helemaal geen spelletje is. En dat niet alleen omdat het allemaal bijzonder echt is, pijnlijk echt zeg maar, maar ook omdat er geen winnaar valt te vieren. Op het eind van de zestien dagen ligt voor niemand een vette cheque klaar. Geen miljoenen waarvoor je nog wel eens zestien dagen op je tanden wilt bijten. Ze doen het gewoon allemaal voor de lol! Het enige wat te verdienen valt, is hun eigen partner. Het enige wat te verliezen valt, is hun eigen partner. "Blind Vertrouwen is geen wedstrijd", expliceerde Francine geduldig. "Het is hoogstens een strijd tussen de trouw en de verleiding. En zoals in het leven zelf zullen het de sterkste paren zijn die overleven."

Porno kun je het bezwaarlijk noemen, technisch gesproken toch niet. Maar psychologisch gesproken zijn we hier al een halte verder. Veel dieper dan dit kunnen zestig camera's (en heel Spanje in vakantiestemming) een ziel niet penetreren, lijkt het.

Gustavo Bueno, 's lands belangrijkste filosoof, vindt het allemaal prachtig. De 78-jarige Bueno is een verwoed televisiekijker en over realityshows als Gran Hermano, waarin mensen moeiteloos hun intimiteit prijsgeven zodat we hen als apen in een kooi kunnen observeren, publiceerde hij vorige week een heerlijk boek, Telebasura y democracia. 'Telebasura' betekent zoveel als teletroep. Je kunt die hele rotzooi niet zomaar door het raam kieperen, vindt hij, zeker niet als er miljoenen mensen hun toestel voor inschakelen. "Zonder troep zouden we niet kunnen leven", is het uitgangspunt van zijn boek. In een interview vorig jaar zei hij: "Sinds de publicatie van het menselijk genoom weten we dat 95 procent van ons dna afval is."

In 'Buitenlandse zaken' belichten onze correspondenten Merlijn Schoonenboom (Amsterdam), Gert Van Langendonck (New York) en Rudy Pieters (Valencia) elke zaterdag beurtelings over opvallende gebeurtenissen, personen of debatten in vreemde culturen.

Het enige wat er in het reality-tv-programma 'Blind Vertrouwen' te verdienen valt, is je eigen partner

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234