Woensdag 28/09/2022

De vrijheid om te zwerven

Waarom zouden jonge ouders hun vakantie moeten beperken tot een huisje of appartement met zwembad als ze in de prekindertijd wel gingen rondtrekken? Creatief reizen met koters, het kan. Marlies Van Bouwel en Daniël Geeraerts, en hun vierjarige tweeling Hannah en Samuel testen de volgende weken kindvriendelijke en actieve vakantieformules uit. Deze week: met de mobilhome naar de Côte d'Opale.

Stop kleren en huisgerief in de kastjes, zet de kinderen aan tafel en vertrek. Zonder plan of afspraak zwerven langs de Côte d'Opale, vlakbij in Frankrijk. Die eerste dag is het nog zoeken naar het vakantiegevoel. Op het strand van Leffrinckoucke, vlak voor Duinkerken, kijken we uren naar de golven terwijl de kinderen binnen op hun bedjes liggen te dutten. Ik lees lui de krant die ik die morgen nog uit de bus heb gehaald, in mijn hand een gin-tonic uit onze ijskast. Wat een luxe! Maar onze gedachten rennen nog snel vooruit. En in eerste instantie is zo'n mobilhome vooral log om te manoeuvreren. De kinderen hebben nergens moeite mee, als ze maar buiten kunnen om met zand te spelen en schelpen te zoeken.

Die avond kamperen we voor het eerst in het wild, naast een kanaal niet ver van Duinkerken. Het polderlandschap is mooi maar toch banaal. Maar dan, onder Calais, rijden we na een stortvloed een waar sprookjeslandschap binnen. De zon komt tevoorschijn en trekt de mist uit de golvende velden. Onder een strakblauwe hemel schijnen rode klaprozen, blauwe vlasbloempjes en geel koolzaad. Naast het donkerblauwe tot turkooizen zeewater ontwaren we een streepje zand, fijn mul zand in de kleur van parelmoer, de kleur van de schelpen die Hannah bijeenzoekt... of beter: de kleur van opaal zoals schilder Edouard Lévèque uit Touquet het honderd jaar geleden zag.

Het mooie Wissant is niet campervriendelijk, ook in Tardinghen is er een verbod op vrij overnachten. Maar het is pas middag en we rijden naast de kerk een cul-de-sac in. Het asfalt eindigt abrupt in de duinen. De kinderen leiden ons naar zee: duin af, duin op, brug over rivier en dan weer door mul duinzand tot we door een riviermonding waden. Het is vloed, het strand is smal, maar de zee trekt zich terug terwijl de golven schuimend op het strand uiteenspatten. Ik zet me op het puin van een bunker om te genieten van de zon op mijn huid, terwijl de kinderen met een stuk touw de ruïne omvertrekken. Ik tuur de horizon af, op zoek naar een glimp van Kent. Engeland ligt maar 26 kilometer verder, maar de zee gaat aan de horizon naadloos over in de lucht.

Mijn zoon heeft zich in no time ontpopt tot strandjutter eerste klas en sleept touwen aan, netten, bierflesjes, jerrycans en een oude sandaal. Ondertussen heeft dochterlief de rivierbedding verlegd en zoekt ze me de mooiste keien. Nadat hij foto's heeft gemaakt, deelt Daniël meloenen. Een gezin met bolderwagen komt over ons strandje aanrijden, een hond laat zijn baasje uit, een jong stel loopt ons zoenend voorbij.

Ineens wordt de lucht nat en donkergrijs, de nevel blijft aan je wimpers plakken. We keren terug naar ons huisje en rijden verder. We willen overnachten in de buurt van Cap Gris-Nez maar we moeten eerst nog foureren. In Audresselles vinden we geen eten maar verliezen we ons hart: volgens onze kinderen is het net of ze de gekalkte huizen met hun blauwe luiken zelf met hun Legoblokken hebben gebouwd. We lopen achter de belegmuren over de rotsen, die nu bij eb, bloot zijn komen liggen. Eerst springen de kinderen aarzelend van steen naar steen, maar algauw vinden ze het een superleuk spel. We vinden in dit sprookjesdorp enkel een 'pain depot' met een erg gezouten stokbrood, maar we moeten tot Wimeureux om vis te kopen. Tegen dan is het stokbrood op.

vrij als een vogel

De kapen zijn de referentiepunten voor de migrerende vogels. Boven ons kwetteren ze in allerlei toonaarden. Hier houden ze even halt voor ze weer verder vliegen. Dat doen wij ook. Onze kampeerplek ligt hoog boven de kaap naast een korenveld. Na het eten lopen we twee kilometer naar beneden, naar het strand. In de verte links zien we Audresselles, boven ons Cap Gris-Nez, een 45 meter hoge klif begroeid met purperen klaver. De maagd Maria heeft er een grot, ook al blauw-wit geschilderd. Ik beantwoord existentiële vragen als 'Waarom geven de mensen moeder Maria plastic bloemen?' De avond eindigt al even origineel met 'Ik heb de zon zien zakken in de zee'.

De andere morgen ontbijten we met vers brood op het strand van Ambleteuse. De zeemeeuwen cirkelen in de koude zeewind rondom onze mobilhome. We eten binnen met uitzicht op het logge 17de-eeuwse fort van Vauban. Daarna wandelen we door de monding van de rivier Slack, vol schorren, duinen, ideale plekjes voor vogels en vissen. De landtongen glijden een voor een, elk achter een eigen baaitje naar zee. Volgens de Michelin-gids worden hier de typische vissersloepen te water gelaten door twee Boulognepaarden. De schrijver van de gids moet dringend komen kijken, want al tijden zijn de paarden vervangen door tractors. Weer lopen we springend van steen tot steen over het strand. Op de stukken zandstrand trappen we op elkaars schaduw en dan lopen we terug naar dit Legodorp.

Later rijden we langs Wimeureux en nemen onze fietsen voor een tochtje langs de art-decohuizen van dit al even schilderachtige plaatsje. Omdat het letterlijk hoogtij is, willen onze kids graag over de golven springen op het veilige kinderstrand. Ze maken meteen vriendjes, tonen de Fransjes wat ze durven en binnen de kortste keren slokt Samuel een te grote gulp water op. Hij proest het uit en is daarna het zwemmen beu. We eten ijs, drinken limonade en laten hen in de speeltuin spelen. Wimeureux is tenslotte een van de Franse badplaatsen die het kindvriendelijke label 'kid-station' dragen. Voor kinderen hoeft het ook niet meer te zijn, al wordt tijdens de vakantiemaanden extra animatie voorzien.

onder zeil

Die avond zetten we onze camper weer naast het slot van Vauban. En terwijl ik deze keer kook, springt Daniël met de kinderen over de rotsen tot aan de tractors die de boten in zee laten. Wanneer de kinderen onder zeil zijn, kijken wij om beurten naar de zee... telkens net zo lang tot de ander zijn scrabblewoord heeft gelegd.

De andere dag is het pinksterweekend en lijken alle mobilhomes van stal gehaald. Daniël moet constant groeten (een gewoonte tussen mobilhomechauffeurs). We zoeken ons rustig stukje strand weer op bij Hardinghen en kiezen een duinpan voor een picknick. Na de lunch mogen we niet lang blijven liggen van de kinderen. Ze springen op onze buiken, het signaal dat we weer verder moeten zwerven. In de vroege namiddag zijn alle campings al vol. We kijken als koeien naar al het volk dat Cap Blanc-Nez betreedt. Na deze rustige week is het ronduit choquerend. Dus verlaten we de kust en rijden richting Saint-Omer voor een plons in het zwembad van kasteelcamping Château du Ganspette, tussen de oude parkbomen.

Onder Calais rijden we een waar sprookjeslandschap binnen

Reizen met een mobilhome

Plus: voor wie graag zwerft, niet per se moet weten wat de rest van de dag in petto heeft en zeker ook voor wie kleinere kinderen heeft, is een mobilhome ideaal. Het vergt wel wat soepelheid om een leuk plekje voor de nacht te vinden, maar je hebt altijd je huis bij en er is plaats zat voor extra kleding, jassen, laarzen, boeken en speelgoed. Ook fietsen meenemen is geen probleem, zodat het een heel afwisselende vakantie wordt. Min: mobilhomes zijn niet altijd even graag gezien en ze worden op veel mooie plekjes geweerd. Voor een prachtig gelegen parking naast het strand, pal op Cap Griz-Nez, naast een schitterend heuvellandschap hangt steevast een paal op 2 meter hoogte zodat mobilhomes er niet kunnen parkeren of overnachten. Ook eigenaars stellen het niet altijd op prijs dat je op de landwegel naast hun velden kampeert. Maar af en toe vind je een prachtige plek en er zijn natuurlijk ook gewoon leuke campings: voor een overnachting betaalden wij, twee volwassenen en twee kleuters, tussen 15 en 20 euro.

Hoe langer de mobilhome, hoe moeilijker te manoeuvreren, vooral in oude stadscentra vergt dat oefening. Maar dan is het weer handig en leuk om buiten de stad te parkeren en met de fiets op verkenning te gaan.

Prijs: vrijheid heeft zijn prijs. De aanschaf van een mobilhome is niet goedkoop, ook de huur in het hoogseizoen niet. Je bespaart natuurlijk wel op overnachtingen, ook op restaurantkosten. Meer info: www.urbano.be

Wat vinden de kids?

"Dit lijkt wel speelgoedland! Die huisjes zijn precies als onze blokken", zegt Hannah. Samuel, met lolly in de mond, knikt bedachtzaam en wijst met zijn tweelingzus naar de vers gekalkte vissershuisjes van Audreselles, net ten zuiden van Cap Gris-Nez. De witte muren blinken naast de al even fris geverfde blauwe luiken, deuren en hekjes. Als ik een paar dagen later vraag wat ze aan de Franse zee het leukst vonden luidt Hannahs antwoord: "Die speelgoedhuisjes." Maar ze is het ook met Samuel eens dat het springen van de ene steen naar de andere op het strand eigenlijk het plezantste om te doen was. Als ik even het woord 'duinen' laat vallen, stralen ze: "Piet Piraat spelen was ook leuk en oorlog in de woestijn." Tja, ik wil ook een antwoord van mijn dochter: "En de zee en de golven. Maar de krabben vond ik akelig."

De kampeerwagen is voor hen een middel, geen doel. Op vervoer, eten en drinken hebben ze geen commentaar. Hoog slapen vinden ze eerst eng, dus kiest Samuel van meet af aan het onderste bed achteraan, Hannah wil niet boven hem in het stapelbed en dus maken we voor haar telkens van de tafel en de banken een bed. Na een paar nachten verandert ze van idee en gaat ze toch de hoogte in. Fijn is dat ze 's nachts gemakkelijk naar de wc kunnen en dat ze bij een stopbeurt niet op een vreemde wc in een benzinestation of café hoeven. Douchen in de smalle douchecel vinden ze superleuk; ik vind het nogal een gewring.

Côte d'Opale

De Opalen Kust strekt zich uit van De Panne tot aan de monding van de Somme en is het mooist rondom Cap Blanc-Nez en Cap Griz-Nez, met hoge kliffen naast baaien met het fijnste zand. Aan die kapen stroomt het Kanaal in de Atlantische Oceaan. De naam Côte d'Opale werd voor het eerst gebruikt door de schilder Edouard Lévèque in 1911 toen Touquet aan zijn opgang begon als het strand der elegantie: Paris-Plage. De architectuur is er nog altijd om van te snoepen.

Naast rustige en mondaine stranden liggen hier belangrijke haven- en industriesteden: Duinkerken, Calais en Boulogne. Die steden tellen levendige buurten en interessant musea maar wij werden tijdens deze trip verliefd op Ambleteuse, Audresselles en Wimeureux. We bezochten ook Hardelot, Le Portel, Equihen en andere vakantiedorpen ten noorden van Le Touquet, waar je afwisselend communistische hoogbouw en lange dreven met bungalows vindt. Op het strand van Saint Gabriel vonden we wel een heel eenvoudige camping die schitterend gelegen is, pal in de duinen: Camping Les Dunes. Toen we rondom Boulogne zwierven, was het weer prachtig. Jammer, bij regenweer hadden we zeker Nausicaa bezocht om er tussen de gigantische aquariums alles te leren over de zee en de vissendiversiteit. Zo'n bezoek neemt al gauw een halve dag in beslag en kost per persoon iets meer dan 10 euro, meer info: www.nausicaa.fr

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234