Vrijdag 30/09/2022

De wedergeboorte van Isabelle

Eigenlijk is dit de plaat die ik vijftien jaar geleden al had moeten maken, maar natuurlijk was ik toen zo slim nog niet

' Ik speel

geen toneel meer'

Het heeft er lang naar uitgezien dat Isabelle A voor altijd dat zangeresje van 'Hé lekker beest' zou blijven. Een meisje dat - voor altijd vijftien - zorgeloos door het leven huppelt en elke ochtend op een roze wolk wakker wordt. Maar het tegendeel blijkt waar. Inmiddels is het meisje een vrouw geworden, en straks neemt ze, geholpen door het kruim van de Belgische rock, een nieuwe start. Het aflossen van een gigantische schuldenberg heeft haar niet klein gekregen. De roddels over haar liefdesleven evenmin. 'Ik heb heel veel moeten verwerken uit het verleden, maar nu ben ik klaar om helemaal opnieuw te beginnen.'

DOOR BART STEENHAUT

foto's charlie de keersmaecker

Ze is stiller dan je zou denken. Een tikje afstandelijker ook, in eerste instantie. Haar relatie met de media is in het verleden niet altijd over rozen gegaan, dus is ze een beetje op haar hoede. Maar praat met haar en je hoort iemand die - ondanks de vele tegenslagen die hun sporen hebben nagelaten - toch de moed heeft gevonden om weer van vooraf aan te beginnen. Als kind was ze een ster, maar ze werd door anderen gemodelleerd. En na de breuk met haar toenmalige manager bleek dat het succes haar naast erkenning ook een enorme schuldenberg had opgeleverd die de jaren nadien maar met mondjesmaat zou worden weggewerkt. De voorbije jaren waren er af en toe nieuwe probeersels. In het Engels. In het Nederlands. Als Isabelle Adam, en later toch weer onder de naam waarmee ze in Vlaanderen wereldberoemd was geworden. Maar enkel 'Ik heb je zo lief', een nummer één-hit, bereikte het gewenste resultaat.

Vandaag neemt ze evenwel een nieuwe start. Samen met Alex Callier van Hooverphonic heeft Isabelle zopas een plaat gemaakt waarmee ze het roer drastisch omgooit. Een góede plaat, waarvoor een indrukwekkende lijst Belgische rockmuzikanten nummers hebben geleverd. "Ik heb mijn stoute schoenen aangetrokken en die mensen zelf aangesproken. Eerlijk gezegd was ik stomverbaasd dat haast iedereen met me wilde samenwerken. Ik kom tenslotte uit de wereld van Tien om te zien, hé? Dat is een heel ander circuit." Maar kijk: zowel An Pierlé, Sarah Bettens, Gert Bettens, Luc De Vos, Frederik Sioen, Stijn Meuris als Mauro Pawlowski stuurden nummers in die allemaal op De macht der gewoonte staan, een cd waarop echo's van Charlotte Gainsbourg en Dionne Warwick nazinderen. "Eigenlijk is dit de plaat die ik vijftien jaar geleden al had moeten maken, maar natuurlijk was ik toen zo slim nog niet." Ze zegt het half lachend, maar er zit een kern van waarheid in. "Er zijn veel dingen die ik, met vallen en opstaan, pas op latere leeftijd heb geleerd. Eigenlijk weet ik pas nu welke richting ik uit wil met mijn leven. De tijd is gekomen om met de vuist op tafel te slaan, en - mocht dat nodig zijn - te tonen dat ik haar op mijn tanden heb. Vroeger had ik daar de moed niet voor. Toen zei ik zelfs in interviews wat me werd opgelegd. Ik was een tiener, toen. Een kind nog. Ik was niet anders gewend. Intussen heb ik mijn verloren jeugd wel ingehaald, en nu voel ik me soms zelfs ouder dan ik ben. Ik ben drieëndertig, maar het voelt alsof ik al een heel leven achter de rug heb. Zo gaat het altijd met kindsterretjes: er komt een fase waar het misloopt, maar achteraf komt het toch altijd goed. Kijk maar naar Drew Barrymore. Britney Spears maakt nu een moeilijke periode door, maar ik verwacht dat dat goed komt."

In oude interviews kom je heel richtingloos over. De ene keer wilde je een toekomst uitbouwen met Engelstalige ballads, dan zou het weer pop worden. Eerst zweer je het Nederlands af omdat je daar minder emoties in kan leggen, en nu kies je toch weer voor het Nederlands. Je draait met alle winden mee.

"Dat weet ik. Na vijf cd's in het Nederlands wist ik niet meer welke kant ik uit moest. Toen heb ik verschillende genres uitgeprobeerd. Maar niets gaf me de voldoening waar ik naar op zoek was. Aanvankelijk voelde ik me ook echt goed bij dat Engels. Bovendien had ik toen net in het buitenland gezeten met een man die ook hits voor Madonna en The Bangles had geschreven. Ik vond het sowieso al sterk dat die kerel mij wilde ontvangen, maar het is nooit mijn ambitie geweest om het in het buitenland te maken. Ik had gewoon gehoopt dat wat ik in het Engels deed internationaal wel een beetje zou opvallen. Dat bleek een misrekening. 't Was wel goed, maar niet goed genoeg. Bovendien moet je naast een nummer ook wat geluk hebben. En geld. Daar ontbrak het me achteraf gezien een beetje aan."

Stijn Meuris zegt: Isabelle is een fantastische zangeres, maar ze moet wel door iemand met visie in de juiste richting worden geduwd. Als ik je carrière tot dusver bekijk, denk ik dat hij een punt heeft.

"Dat besef ik. Daarom wilde ik zo graag met Alex Callier samenwerken: die heeft ervoor gezorgd dat mijn nieuwe nummers echt een coherent geheel vormen. Ik was gewoon verrast dat hij met me wilde samenwerken. Hooverphonic, dat is internationaal niveau. Daar kijk ik enorm naar op. An Pierlé en Sarah Bettens ook. Dat zijn echte singer-songwriters, terwijl ik zelf nu pas begin met mijn eigen teksten te schrijven."

Vreemd trouwens dat je daar zo lang mee hebt gewacht. Met het leven dat je inmiddels achter de rug hebt zijn er thema's zát om over te schrijven.

"Dat is waar. Maar vanaf mijn elfde heb ik eigenlijk altijd een eigen tekstschrijver gehad. Jan De Vuyst schreef al die liedjes op mijn lijf; verwoordde alles veel mooier dan ik zelf had gekund. Dus toen vond ik het niet nodig om zelf iets op papier te zetten. Nu heb ik dat wel gedaan en ik ben best trots op het resultaat. Dit keer waren er een paar dingen die ik van me af moest schrijven. Al heb ik ze toch eerst naar Luc De Vos gestuurd om na te gaan of ze wel deugden."

Is Luc je vertrouwenspersoon geworden? Je stond ook al samen met hem op 0110.

"Misschien komt het wel omdat hij me toen gevraagd heeft om met z'n tweeën iets te zingen. Dat zag ik meteen zitten, omdat hij het soort artiest was die ik wilde aanspreken om mijn nieuwe plaat mee te maken. 0110 was een goeie gelegenheid om veel van de muzikanten die ik voor ogen had persoonlijk te polsen. Achteraf ben ik om dezelfde reden ook naar Humo's Pop Poll geweest. Ik sprak Mauro aan en die zei meteen ja. Dat heeft me heel erg verwonderd: dat iedereen meteen wilde meewerken. Ik kom dan wel uit het 'lichtere' genre, maar ik heb altijd gevolgd wat er in het alternatieve circuit gebeurde. Ik vond dEUS, Gorki en Noordkaap van meet af aan goed. Ik wilde niet met hen samenwerken omdat dat toevallig goed staat. Alleen al omdat al die muzikanten bereid waren met me in zee te gaan is deze plaat de kroon op het werk. En ook als niemand deze liedjes wil draaien, zal ik dat blijven vinden."

Bizar, eigenlijk, dat iemand met jouw staat van dienst met een bang hart af moet wachten hoe er op je nieuwe cd gereageerd zal worden.

"Het is spannend, ja. Ik heb alleszins nog nooit een plaat gemaakt die dichter aanleunt bij wie ik zelf ben dan nu, met deze. Het nummer dat Stijn Meuris voor me geschreven heeft, is heel donker. Heel somber. Dat draait om de vraag wat voor zin het allemaal heeft. Wel, dat heb ik me ook al afgevraagd. De liedjes die ik op deze plaat zing zijn geen babe-nummers. Ze hebben stuk voor stuk inhoud."

Er zijn eigenlijk nauwelijks zangeressen geweest die zich uit het 'Tien om te zien'-milieu hebben losgerukt en iets alternatievere muziek zijn gaan maken. Yasmine is zowat de enige die het je heeft voorgedaan. Heb je dat een beetje gevolgd, toen?

"Ja, al klinkt ze heel anders dan ik en denkt ze volgens mij op een heel andere manier over muziek. Maar misschien heeft ze me onbewust toch doen inzien dat het niet onmogelijk was om die overstap te maken. Alhoewel. Eigenlijk heb ik al bij al niet zoveel om me heen gekeken. Twee jaar geleden ben ik gewoon wakker geworden, en heb ik het besluit genomen om het heft in eigen handen te nemen."

Waar haalde je plots de moed vandaan om je eigen zin te doen, terwijl je leven tot dan toe netjes door anderen werd gestuurd?

"Ik was het spuugzat om elke keer opnieuw een andere richting uit te worden gestuurd. Een single hier en een liedje daar. Vaak gingen daar dan beloftes aan vooraf dat er dan ook een volwaardige cd zou volgen, maar daar kwam nooit iets van in huis. En dan kreeg ik het voorstel om een duet op te nemen met Helmut Lotti. Tof, maar nadien wilde men me in het Engels wéér een plaat in nog een ander genre laten opnemen. Toen heb ik mijn veto gesteld. Ik had lang genoeg met me laten sollen."

Vind je dat je veel tijd verloren hebt?

"Ja. Maar tegelijk heb ik ook veel geleerd. Vergeet niet dat ik als kind meteen in een volwassen wereld terecht ben gekomen. Het echt kind zijn is me wat ontnomen, al wil ik daar niet over zeuren. Per slot van rekening was het mijn keuze om te gaan zingen. Muziek heeft me altijd al bezig gehouden. Ik was pas vijf toen mijn grootvader me accordeon heeft leren spelen. En nadien wilde ik ook echt een plaat maken. En een hit hebben. Als kind zie je niet wat daar van kan komen, hoe erg het uit de hand kan lopen. Op mijn vijftiende kreeg ik met 'Hé lekker beest' een hit en was het hek van de dam. Eerst vond ik die drukte best plezierig, en als je iedere dag van hot naar her wordt gestuurd ben je voor je het weet een paar jaar verder. Toen ik negentien, twintig werd was de lol er af. Omdat ik de gevolgen begon te voelen. Ik was constant moe, kreeg maagzweren, dat soort toestanden. Ik ben zelfs fysiek ingestort. (verlegen lachje) Dat is het leven in de showbusiness. Het kwam zo niet over wellicht, maar in die periode was mijn leven behoorlijk rock-'n-roll."

Deed je je in die periode anders voor dan je was?

"Veel dingen werden voor mij gedaan. Zelfs interviews, toen ik daar zelf de tijd niet meer voor had. Echt freaky. Amerikaanse toestanden. Allemaal dingen die ik zelf heb moeten ontdekken, achteraf. Dan las ik met mijn mond vol tanden interviews die ik zogenaamd zelf gegeven had. En daar stond dan mijn naam en mijn foto bij, maar ik wist van niks. Met al die optredens - soms drie, vier per dag - was dat allemaal niet meer bij te houden. Ik was een marionet. Een speelbal. Er werd ook veel geschreven en gespeculeerd over mijn privéleven. En zelfs nu zijn er kennelijk nog steeds media die dat interessant vinden. Ik heb me voorgenomen op dat vlak niets meer te bevestigen. Of ik een vriend heb of niet, dat is iets van mij. Daar hoeft verder niemand iets over te weten."

Niettemin verscheen onlangs een stuk in 'Het Laatste Nieuws' waarin al je vorige muzikantenvriendjes nog eens fijntjes werden opgelijst. Wat denk je dan?

"Voor mij is dat pure riooljournalistiek."

Raakt je dat?

"Leuk is dat natuurlijk niet. Ik heb voor het eerst in tien jaar een nieuwe cd gemaakt. Dat lijkt me qua nieuwsfeit belangrijker dan naast wie ik 's ochtends wakker word. Ik vraag me af wat er in het hoofd van dat soort journalisten speelt als ze in mijn liefdesleven van tien jaar geleden beginnen rommelen. Zelf leef ik namelijk niet in het verleden. Het enige wat telt is het hier en nu. Kijk: ik vind het fijn om interviews te doen zoals dit. Waarin het ook over mijn muziek mag gaan. Ik heb geen zin om alleen nog over mijn lief te praten. Dat doe ik niet meer."

Ik ga je dus niet meer met je nieuwe vriend in de slaapkamer zien poseren voor de fotograaf van 'Dag Allemaal'?

"Ugh. Nee, dat soort gênante dingen doe ik niet meer. Ik heb vroeger ook wel eens partners gehad die van me verwachtten dat ik dergelijke dingen deed. Die me louter als een pronkstuk zagen, en daar tegenover de gespecialiseerde media ook heel graag mee uitpakten. Ik had dat allemaal niet in handen. Niet professioneel. En ook niet in mijn relaties. Onder dergelijke toestanden heb ik inmiddels een streep getrokken. Maar je ziet: er wordt nog over geschreven. En tot vandaag worden er leugens en halve waarheden over verteld."

Stel dat je met alles wat je nu weet de Isabelle A van vijftien jaar geleden een goede raad kan geven, wat zou ze dan te horen krijgen?

"Ik zou haar op het hart drukken dat ze met beide voeten op de grond moet blijven. Op een bepaald moment ben ik echt beginnen zweven. Als iedereen je voortdurend zegt hoe fantastisch je wel bent, ga je dat op de duur geloven. En ik had mensen om me heen die me vertelden dat de wereld aan mijn voeten lag. Tot ik op een bepaald moment abrupt uit het sprookje ben ontwaakt. Ik ben er sterker uitgekomen, en dat is mijn grote geluk geweest. Want voor hetzelfde geld was ik in een depressie verstrikt geraakt. Had ik naar de drugs en de drank gegrepen. Zo ver is het nooit gekomen, omdat ik besefte dat het zo alleen maar erger zou worden. Maar ik was voortdurend ziek. Darmproblemen. Maagzweren. Noem het op en ik heb het gehad."

Waren er mensen waar je op dat moment bij terechtkon?

"Ook daar is Jan De Vuyst een grote hulp geweest. Die kon het op de duur niet meer aanzien. Er met iemand over kunnen praten is enorm belangrijk gebleken. Alle tegenslagen hebben me wel een stuk wantrouwiger gemaakt. Ik heb het er moeilijk mee om me bloot te geven, om mensen dichtbij te laten komen. Nog steeds, maar ik probeer me daar overheen te zetten. Ik heb nu het idee dat de mensen rondom mij zeer oké zijn. Ik volg mijn gevoel, ook al besef ik dat me dat in het verleden vaak bedrogen heeft. Maar dit keer voelt het écht aan."

Wat vind je zelf van het parcours dat je tot nog toe hebt afgelegd?

"Alles wat me overkomen is heeft zijn reden gehad. Elke hit - en elke tegenslag - heeft me gemaakt tot wie ik nu ben. Ik betrap er mezelf nu op dat ik niet meer denk zoals vroeger. Ik ben iemand anders nu. Wat volwassener. En tot nog toe valt me dat erg mee. Ik kijk ook niet verbitterd terug of zo. Ik kan heel gemakkelijk vergeten. Vergeven, zelfs. En hoe je het draait of keert: 'Hé lekker beest' was een hele goeie popsong. Luc De Vos heeft dat heel vaak gespeeld, en er is zelfs een hardrockband die er een versie van heeft opgenomen. Alleen: als vijftienjarige zo'n zwoele tekst zingen, dat is wel een beetje raar natuurlijk. Toen het nummer in Nederland werd uitgebracht vond men dat niet kunnen. Zelf stond ik daar helemaal niet bij stil. Voor mij was het gewoon een leuk liedje."

Een leuk liedje waar je ook op je zeventigste nog steeds mee vereenzelvigd zal blijven.

"Goh, ja. Ik ben het een tijdje beu geweest, maar mensen willen het graag horen, hé? Dat geldt voor elke artiest die een hit van dat formaat heeft gescoord. Als je naar Kylie gaat wil je ze ook 'Can't get you out of my head' horen zingen. En Vanessa Paradis komt twintig jaar later nog steeds niet onder 'Joe le Taxi' uit. Ik blijf 'Hé lekker beest' nog altijd een fout nummer vinden. Maar het is er nu, en al bij al ben ik daar blij om."

Kan je leven van je muziek, nu?

"Dat heb ik altijd geprobeerd, ja. Al is het soms heel moeilijk geweest om rond te komen. En één keer - toen het echt niet meer ging - heb ik een gewone job aangenomen. Dat was wennen, maar er kwam geen geld binnen en ik kon niet anders. Toen ben ik een tijdje in een winkel met kinderkledij gaan staan. Ik heb me daar nooit te goed voor gevoeld, en bovendien was het heel tof om doen. Mijn respect voor mensen die dat soort jobs doen is er alleen maar door toegenomen, want een hele dag in de winkel staan was veel zwaarder dan ik dacht. Ik heb het geluk dat ik van mijn hobby mijn beroep heb kunnen maken. Dat blijf ik een enorm voorrecht vinden. Al wordt het artiestenbestaan ook vaak geromantiseerd. Als je een tijdje niet in de belangstelling staat, denken mensen algauw dat je hele dagen ligt te luieren, terwijl je achter de schermen dan net volop een nieuw project loopt voor te bereiden."

Heb je nooit overwogen om de muziek vaarwel te zeggen en een anoniemer leven te beginnen?

"Die gedachte is meer dan eens door mijn hoofd geflitst, maar uiteindelijk blijft zingen toch mijn grootste passie. En telkens de twijfel toesloeg was er altijd wel iemand die me belde met een voorstel waar muziek toch een rol in speelde. Ik heb op een gegeven moment wel met het idee gespeeld om een eigen zaak op te starten. Om zelf jonge artiesten te begeleiden. Dat is trouwens iets wat ik me later toch nog zie doen. Een job in de mode heeft me ook altijd geïnteresseerd, en ik heb altijd graag voor foto's geposeerd. Al wil ik dit keer bewust geen glamourimago meer, want daar heb ik me lang niet altijd even goed bij gevoeld. De tijd dat ik in badpak voor de camera ging staan behoort definitief tot het verleden. Ik moet niet met mijn lichaam staan pronken. Ten eerste omdat er zo een verkeerd beeld ontstaat van wie ik ben. Vroeger vonden mensen op basis van dat soort fotosessies dat ik heel arrogant overkwam."

Ze ziet er goed uit maar ze weet het.

"Zo zag het er blijkbaar uit, ja. Terwijl ik me heel vaak enorm onzeker heb gevoeld. Alleen: op foto's merk je dat nooit, want daar pikken ze er alleen de beste uit. Zo zit de maatschappij in elkaar: alles moet perfect zijn. De beelden die je vandaag in modemagazines ziet worden enorm geretoucheerd, en meisjes beginnen op de duur naar dat beeld te leven. En dat is per definitie niet realistisch. Ongezond, zelfs. Als Kate Moss een fashionshoot doet, zou iedereen moeten weten dat die shots drastisch bewerkt zijn."

Heb je dat bij je eigen foto's ook al laten doen?

"Ja. Er zijn nog tijden geweest dat ik vroeg of ze links en rechts wat vet konden wegmoffelen. Nu ben ik daar nuchterder in geworden. Ik ben wie ik ben, en daarmee basta. Met de muziek die ik nu maak zou het hypocriet zijn me op foto's anders voor te doen dan ik ben. Ik speel geen toneel meer. Klinkt het niet dan botst het."

Als ik even mag: je ziét er ook een stuk beter uit dan vroeger.

"En ik ben niet eens geschminkt, vandaag. (lacht) Ik ben inmiddels wat ouder en links en rechts duikt er al een rimpeltje op. Maar dat komt omdat ik al wat geleefd heb, dus daar kan ik me mee verzoenen. Ik voel me goed in mijn vel en blijkbaar zié je dat aan mij. Maar ik doe er niets speciaals voor. (denkt na) Ik heb heel lang naar een antwoord gezocht op de vraag wie ik echt was. En stilaan begint het antwoord zich af te tekenen. Het heeft tijd gekost, en de zoektocht is langs diepe putten en kronkelige wegen verlopen. Maar als ik morgen mijn leven opnieuw mocht overdoen, zou ik voor precies hetzelfde traject kiezen. Doe mij de lange, bochtige weg maar in plaats van degene die recht op doel af gaat. Het effen pad interesseert me niet. En uiteindelijk ben ik toch op mijn pootjes terechtgekomen. Het is misschien lang stil geweest, maar nu sta ik er weer. Alleen: noem het geen comeback, want dat is zo'n vies woord. En trouwens: ik ben nog veel te jong om nu al ergens van terug te keren." n

info

De macht der gewoonte verschijnt op 30 mei bij Lipstick Notes en wordt verdeeld door PIAS. Een dag later treedt Isabelle A op in de Ancienne Belgique.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234