Donderdag 19/05/2022

'Democratie heeft de kunst meer nodig dan andersom'

'Welke denker zou je graag ontmoeten?' was opnieuw de aanzet voor een nieuwe reeks 'Doeners & Denkers'.

Ditmaal niet met politici, maar met academici en kunstenaars. Politicoloog en auteur Benjamin Barber schreef zes jaar voor de aanslagen op de Twin Towers 'Jihad vs. McWorld,' een boek dat visionair bleek te zijn. Regisseur Ivo Van Hove is een fan.

e Hudson oogt mooi vanuit het op de 34ste verdieping gelegen New Yorkse appartement van Benjamin Barber. Daar beneden ligt ook Ground Zero.

Ivo Van Hove: "Ik heb Jihad vs. McWorld gebruikt bij de voorbereiding van de Ring des Nibelungen van Wagner. De Ring was een uniek project, dat vijf jaar van je leven vraagt. Je begint met alles over Wagner te lezen, en dat leerde me niets over een manier waarop ik dat 19de-eeuwse stuk in de 21ste eeuw kon brengen, er weer 'zin' in kon steken voor mensen van vandaag. In het McWorld-idee vond ik uiteindelijk de wereld waarin Wotan leeft, die hij tracht menselijk te maken en te organiseren. Wotan is een positieve figuur in Rheingold, en achteraf zie je zijn neergang. Die dualiteit zie ik ook bij Benjamin: hij ziet niet alleen de overduidelijke negatieve kanten van het kapitalisme, of een globale wereld, maar ook de positieve kanten ervan."

Benjamin Barber: "Als ik al iets ben, dan vooral een erg dialectische denker. Je moet me mijn paradoxen vergeven, maar zonder kan ik niet denken. Anders is het haast onmogelijk de complexiteit van onze wereld te vatten. We hebben de neiging kunst, filosofie en wetenschap steeds meer te bedrijven vanuit een soort digitaal denken: het is 0 of 1, aan of uit, wit of zwart, goed of slecht. Ik wilde niet argumenteren dat een oppervlakkige, gecommercialiseerde en ontspoorde wereld een oppositiekracht had ontketend bij hen die niet alleen de moderniteit maar ook de democratie verwerpen. Ik wilde net uitleggen dat er krachtige en verleidelijke onderdelen aan die wereld zaten, waaronder grotere productiviteit en egalitarisme, grotere gelijkheid tussen man en vrouw, maar ook dat de dialectiek tussen de twee werelden en binnen de wereld van Jihad zelf ontzettend belangrijk was."

U ziet eerder een haat-liefde- verhouding tussen beide werelden dan een pure 'clash of civilizations'.

Barber: "Het was me al in de late jaren '80 duidelijk dat Amerika door zijn waarden als productiviteit, kapitalisme, gelijkheid, de succesvolle commercialisatie van kunst in Hollywood de machtigste samenleving van de wereld aan het construeren was. Maar ook een die de potentie in zich droeg om aloude andere waarden te vernietigen. Een buitengewone samenleving, die in veel opzichten een enorme aantrekkingskracht en verleiding uitoefende, maar tegelijk ook weerzin opriep. Er is een grap in het Midden-Oosten. Een jonge Palestijn roept uit: 'Yankee, go home!' En fluistert vervolgens: 'And take me with you.' Dat was en blijft de schizofrene aantrekkingskracht van het Amerikaanse model. Jihad en McWorld zijn geen twee pure tegenpolen, ze zijn gecreëerd door dezelfde omstandigheden, ze voeden elkaar, kunnen niet zonder elkaar. Toen 9/11 kwam, was dat een materialisatie van krachten die al twintig, dertig jaar speelden."

Europese leiders hadden het eerst moeilijk met de Arabische Lente, wisten niet wat ervan te denken. Op- eens klopte hun puur islamitische, na 9/11 zorgvuldig geconstrueerde beeld van het Midden-Oosten niet meer.

Barber: "Het is nooit zwart-wit. In veel van Ivo's werk gebruikt hij de televisie als moderne spiegel, die vaak reflecteert wat er op de scène gebeurt. Ik dacht net aan de wat pathetische laatste beelden van de levende Osama bin Laden die na zijn executie verspreid werden. Een wat oudere, grijze, beetje zielige man die aan het tv-kijken was. Net zoals wij allemaal zocht hij op televisie naar zijn eigen beeld, dat van hem en zijn wereld. De grootste anti- modernist van onze tijd, die ten oorlog trok tegen democratie en verlichting en vooruitgang, bracht zijn laatste uren door voor een tv, hét symbool van de wereld die hij bestreed. Daarom verontrust het me zo dat de Arabische Lente nu met een naïeve uitbundigheid wordt begroet, zonder gevoel voor de mogelijk donkere kanten van dat verhaal. Net zo erg als men eerst het Midden-Oosten demoniseerde, prijst men het nu de hemel in. Mijn houding is eerder: 'Nice, but watch out.' Geschiedenis wil er wel eens vandoor gaan in vreemde richtingen. Het pad naar de democratie wordt bochtig en grillig, en voor ieder land anders. Het beeld in de tv-spiegel klopt niet altijd."

Van Hove: "Dat doet me denken aan wat toneelschrijver Harold Pinter zei bij de aanvaarding van zijn Nobelprijs. We denken altijd dat theater een spiegel is, maar iedere spiegel biedt honderden perspectieven als je maar een centimeter van plaats verandert. En als theater echt goed is, vond hij, laat het je toe achter de spiegel te kijken."

Barber: "De realiteit zoals de tv ons die brengt is vaak een illusie, al denken we onterecht dat die echter is dan die van het theater. Die naïviteit zag je ook bij het Midden-Oosten: het eerste beeld was dat van Jihad, het onvermogen tot democratie waardoor we noodgedwongen naar de clash of civilizations gingen. Tot afgelopen december Mohammed Bouazizi zich in brand stak. Sindsdien willen alle Arabieren niets anders dan democratie, zijn er geen fundamentalisten meer en komt alles wel goed. We willen dolgraag geloven dat politiek vanzelf en gemakkelijk gaat, terwijl het net het hardste en moeilijkste is wat bestaat."

De Iraanse revolutie begon ook als een democratiseringsbeweging tegen de sjah, voor de ayatollah's het overnamen. Hoe raakt zoiets in de goede richting?

Barber: "Geduld. De Franse Revolutie heeft naar Napoleon en de restauratie geleid. De Oktoberrevolutie in Rusland heeft naar totalitarisme geleid. De Amerikaanse Revolutie heeft tot een republiek geleid waarin tachtig jaar lang slavernij doodgewoon was, gevolgd door een oorlog waarin meer Amerikanen zijn gesneuveld dan in alle andere oorlogen waarin ze ooit gevochten hebben. Revoluties zijn goed om tirannen opzij te zetten, niet noodzakelijk om een democratie te creëren. Ik wil niet pessimistisch klinken, maar het zal een lang en moeilijk proces zijn. Net daarom vind ik het ook een denkfout van het Westen om te denken dat Libië zodra Kadhafi dood is, van de ene dag op de andere zal veranderen in een democratie. Wanneer je de zaden in een woestijn doodt, hou je alleen zand over. Dat waait weg en je krijgt chaos, geen democratie. Het tragische is dat in een aantal landen de revolutie een verstoring is gebleken van het trage civiele proces dat er al begonnen was. Dat zat in Tunesië in zijn kinderschoenen, dat zie je nu langzaam in Marokko starten."

Van Hove: "En volgens jou toch ook in Libië? Je was daar toch enigszins bij betrokken? Je hebt hier toch ook ooit Kadhafi ontvangen?"

Barber: "Er was daar een jongeman die ik goed kende, die een doctoraalscriptie had gemaakt over de civiele samenleving in Noord-Afrika, die de oud-justitieminister en de huidige rebellenleider Jalil had aangeworven, die een mensenrechtenraad had opgericht, die een stichting voor verdere democratisering had opgericht, maar die nu is aangeklaagd voor volkerenmoord: de oudste zoon van Kadhafi. Niet zijn broers, die echt gewapende bataljons leiden, maar de jonge intellectueel die stapje voor stapje probeerde te gaan. Such a waste, het is jammer."

Van Hove: "Maar hij was het ook die het had over de rivieren van bloed die zouden stromen..."

Barber: "Juist, maar niemand heeft het eerste deel gehoord van die speech, waarin hij het had over de vreselijke periode die zijn land meemaakt, waardoor zijn werk rond een nieuwe grondwet onmogelijk was geworden. Hij sprak dan de vrees uit dat een vreedzame overgang niet zou kunnen, omdat iedere Libiër intussen gewapend rondliep. Als we geen manier vinden om dat op te lossen, zullen we rivieren van bloed zien. Hij zei niet dat hij dat van plan was, het was een voorspelling van wat zou kunnen gebeuren, en hij zat er niet eens ver naast."

Denkt u echt dat Kadhafi zelf een democratisering had willen doorvoeren?

Barber: "Ik had gehoopt op een geleidelijke exitstrategie, waarna zijn meer hervormingsgezinde zoon hem zou opvolgen. Maar het is anders uitgedraaid. Kadhafi zelf zou nooit een volbloed democraat worden, maar hij was bereid afstand van de macht te doen. Hij had als opvolger de 'zachte zoon' gekozen, die in het Westen gestudeerd had, die wel op weg wilde naar de democratie. In Libië is wat elders een democratische en vreedzame revolutie was, uitgedraaid op een burgeroorlog, een stammenoorlog zelfs. En meteen het einde van iedere hoop op een vredevolle transformatie. Zo hebben ze Kadhafi verplicht terug te keren naar zijn rol van voor 2003: die van de wat gekke dictator. Hij was toen ook een schurkenleider van een schurkenstaat die betaalde voor terrorisme in Duitsland, Lockerbie, noem maar op. Maar in 2003 begon hij ervan overtuigd te raken dat het anders moest als hij een Irakscenario wou vermijden. Hij gaf zijn massavernietigingswapens op, betaalde een schadevergoeding voor Lockerbie, liet de verpleegsters vrij en hij stond zijn zoon toe om een nieuwe grondwet op te stellen met meer rechten en vrijheden. Ik hoopte dat dat proces had kunnen doorgaan."

Maar zijn reactie nu is toch van een onvoorstelbare wreedheid?

Barber: "Ik ga niet proberen het kwaad te verklaren. Maar stel je in zijn plaats: hij heeft zijn wapens opgegeven, zijn olie ter beschikking gesteld, en van de ene dag op de andere word je weer gecast in de rol van de jaren '80, alsof dat alles niet gebeurd is. Hij weet dat er geen exit meer is, hij ervaart dat als verraad. Ik verdedig de kerel niet, maar dit ging niet om langdurige geweldloze demonstraties zoals op het Tahrirplein, maar om een concurrerende stam die als eerste verzetsdaad de wapens uit de munitiedepots ging halen. Kadhafi werd eruit gepikt om de bad guy te zijn. Hij past in die rol van zondebok, natuurlijk. Een beetje rare vent, met zijn tent, zijn vrouwelijke lijfwacht. De man die het Westen in het gezicht durfde te spuwen zonder gêne, in plaats van braaf te buigen zoals de Saoedi's, die in wezen nochtans erger zijn. De Saoedi's hebben Al Qaida gefinancierd, maar ze doen zich voor als onze vrienden, die ons ook nog eens olie leveren. Kadhafi kent zijn plaats niet, de Saoedi's wel. Kadhafi is een tiran, moet berecht worden als een oorlogscrimineel, en als hij gedood wordt, zal hij het zelf gezocht hebben. Maar dat praat ons gebrek aan consistentie en onze hypocrisie nog niet goed. Ook hier is het niet zwart-wit. Weet je, Ivo, hier zit een prachtig stuk in: een tragische held die van de Jihadwereld langzaam wil oversteken naar de McWorldwereld, maar uitgespuwd wordt en teruggedreven, en opgeslokt door zijn niet te realiseren ambitie om aan zijn eigen lot te ontsnappen.

"Misschien is het probleem wel dat we vergeten zijn om te luisteren naar de andere, terwijl goed kunnen luisteren een groter teken van intelligentie is dan het zelf goed te kunnen uitleggen. In toneel zie je ook vaak jonge regisseurs die zeggen dat ze een idee hebben om een stuk heel anders aan te pakken, terwijl ze nooit echt naar het stuk geluisterd hebben."

Van Hove: "Dat is iets wat ik nooit doe. Ook in repetities niet. Zodra je denkt dat je het stuk begrijpt, laat ik ze gewoon starten, ik geef nooit instructies over waar de scène over gaat en wat er mee gedaan zou moeten worden. Ze komen op, zeggen iets, iemand reageert, en soms na twee zinnen, soms na twee pagina's, komen de vragen. En dan begin je erover te praten, te zoeken wat het betekent. Misschien zou democratie beter ook zo werken, in plaats van te vertrekken van visies die al bij voorbaat muurvast liggen. Compromis is een vuil woord geworden, omdat iedereen er iets in ziet wat niet langer zuiver is, maar grijs geworden, iets halverwege. Maar een goed compromis is net het mooiste wat er is, waarbij verschillende mensen een oplossing hebben gevonden waarvan iedereen zegt: dit klopt, dit is het beste wat we ervan kunnen maken. Theater maken is ouderwets, traag, het vraagt weken en maanden om dat stuk van anderhalf uur op de scène te krijgen."

Waarom is het zwart-witdenken zo dominant geworden? In plaats van de complexiteit te omarmen, wordt ze weggewuifd.

Van Hove: "De Tea Party, de ruk naar po- pulisme of extreem rechts, ik weet niet of het iets tijdelijks is of dat het zal blijven. Communisme en nazisme zijn ook ooit populair geweest, en nu verdwenen. Zijn dit nostalgische bewegingen, wanhopige, tot mislukken gedoemde zoektochten naar onze roots, of zijn ze de toekomst?"

Barber: "In de Tea Party, en in de witte populistische bewegingen in Europa zit een besef dat de wereld 'buiten controle' is getreden, dat er dingen gebeuren die we niet beheersen, en zij hebben daar een al te simpel antwoord voor klaar. Maar daaronder ligt er een wel een terecht besef van machteloosheid en stemloosheid van de gewone burger. Dan komt de cruciale vraag voor het leiderschap: proberen we die complexiteit naar de bevolking te vertalen of stappen we mee in de polarisatie? Is de Tea Party een vijand? Nee, het staat voor een gevaarlijke, zelfs neofascistische oplossing van de problemen, maar het stelt wel echte problemen aan de kaak. Alleen als we een alternatief bieden, krijgen we mensen van bij hen weg. Je hebt de discipline van de realiteit nodig. Misschien willen de aanhangers van het populisme dat de moslims uit Europa verdwijnen, maar die zullen dat niet doen. Je zult ermee moeten leren leven en omgaan."

Van Hove: "Populisten liegen wanneer ze beweren dat het verleden kan terugkomen, maar het is wel een verleidelijke leugen. Ze gebruiken onze buikgevoelens. En die zitten ook in ons, theatermakers en intellectuelen, ook wij reageren soms zo. Dat maakt het vaak zo moeilijk voor ons, en zo makkelijk te exploiteren voor hen."

Barber: "Toch werkt multiculturalisme hier beter dan in Europa. Europa begrijpt het minder, heeft er nooit van gehouden. Europa heeft te veel muren gebouwd tegen migranten, hen verhinderd zich Belg of Nederlander te gaan voelen, een job te krijgen, een toekomst uit te bouwen. Je moet een model vinden om een samenleving in die multiculturaliteit te krijgen. En in Amerika, waarin iedere familie teruggaat op een migrant, is dat blijkbaar wat makkelijker.

"Gek eigenlijk, dat wij beter zijn in het omgaan met verscheidenheid, terwijl jullie dan weer veel beter zijn in kunst."

Bent u onlangs nog in Nederland geweest?

Van Hove (lacht):" Daar vinden ze cultuur stilaan overbodig: schrappingen tot twintig procent. Musea en erfgoed is nog een beetje in orde, maar de rest kunnen we missen. Want Van Gogh kreeg toch ook nooit subsidies, zegt men dan."

Barber: "Dat is subsidie, maar ik heb het over de essentie: jullie theater en dans leven en zijn zelfs uitzonderlijk, terwijl ze hier op sterven na dood zijn. Als Europa hoop heeft, ondanks de sociologische moeilijkheden, dan ligt die voor een stuk daarin. Niet dat mensen uit het theater gaan komen en plots moslims gaan zoenen, maar ik geloof wel dat de aanwezigheid van kunst bewustzijn kan genereren en een richting voor de toekomst kan aangeven. In Amerika is die andere kijk door de kunst bijna afwezig, hier blijft alleen nog Hollywood over. Dit is de eerste generatie in de Amerikaanse geschiedenis die verwachten dat ze een stap achteruit zullen moeten zetten in vergelijking met hun ouders. Het vooruitgangsoptimisme is dus aan het wankelen. De laatste shuttle keert uit de ruimte terug, ook dat is een abdicatie van het frontier-idee. Ieder imperium maakt een cyclus van opgang en neergang door, en als we niet oppassen, kan die van Amerika begonnen zijn.

"Europa is dan beter af, want het enige voorbeeld van een poging tot interdependentie, het afgeven van soevereiniteit ten voordele van iets groters dat onderling gelinkt blijft. Dat succes is ondergewaardeerd. Ondanks Griekenland en de eurocrisis is er bij jullie een generatie opgegroeid die als eerste een soort Europese identiteit heeft gevoeld en ontwikkeld. Ook al is er een nationalistische tegen- reactie, er is zich ook een Europees burgerschap aan het ontwikkelen. Jullie moeten afleren alleen de bedreigingen te zien, in plaats van de enorme weg die jullie al hebben afgelegd en het enorme potentieel dat jullie nog hebben. Kun je je voorstellen dat iemand in 1939 voorspeld zou hebben dat er eerst een verschrikkelijke oorlog zou komen met 24 miljoen doden, een Holocaust, maar dat vijftig jaar later heel Europa, Duitsland inbegrepen, een gemeenschappelijke munt zou hebben gehad? Dat Fransen en Duitsers over elkaars grens zouden zijn gewandeld zonder een paspoort nodig te hebben?"

Was dat onvermogen van de elites om de realiteit te zien niet net het hoofdthema van jouw Kinderen van de zon?

Van Hove: "Ja, maar toen ik het stuk koos, had ik geen idee dat het zo actueel zou worden. Voor mij was het belangrijk om in het theater na te denken over het dilemma van de intellectuelen en de kunstenaars. Wanneer je een schilderij maakt, schilder je, zonder daarom altijd naar buiten te kijken wat daar gebeurt. Je probeert gewoon het mooiste uit jezelf te halen. Van Gogh schilderde zonnebloemen, wat is daar de maatschappelijke relevantie van? Gorki zag dat al in de 19de eeuw: in het stuk is er een professor die onzinnige experimenten doet om de mensheid te verbeteren, maar hij gelooft er wel in. Buiten zijn deur heersen honger, ziekte en revolte, maar daar is hij blind voor. Is dat dan goed of slecht? Dat is geen eendimensionale kritiek op de intellectueel. Maar we gaan wel de straat niet meer op, ik heb het laatst betoogd in de jaren '80, tegen de kruisraketten. Dat is de dualiteit. Is de manier waarop kunstenaars bezig zijn voldoende? Ik ben ervan overtuigd dat we als protest tegen de besparingen in Nederland nu gewoon in staking zouden moeten gaan, helemaal niets meer doen. Eens kijken wat er dan met een samenleving gebeurt. Pas dan zou je misschien echt merken wat cultuur betekent voor een samenleving, niet alleen omdat er niet langer van mooie dingen kan worden genoten, maar ook op sociaal en economisch niveau. Ik werk in het stadstheater in Amsterdam. Als mijn huis vol zit, dan ook alle cafés en restaurants in de buurt. Wij trekken een economie op gang, niet alleen een podium."

Barber: "Voor iedere dollar die je aan kunst geeft, zeggen alle studies hier, komt er dertig dollar terug in de reguliere economie. Economisch gezien zijn de besparingen in de kunst ook al onzin."

Van Hove: "Maar dat punt moeten we opnieuw maken. Kunst staat altijd maar in de vuurlinie, als een soort nutteloze hobby van elitairen, terwijl het ook economisch, sociaal, maatschappelijk onontbeerlijk is. Ook omdat je praat over irrationele krachten. Mensen gaan naar het theater om het kwade te zien, om Richard III zijn vijanden te zien vermoorden, om Macbeth kinderen te zien doden op scène. Dingen die we in het echte leven niet willen zien gebeuren. In het theater bezweren we instincten door ze uit te beelden."

Barber: "Als je Macbeth toont, zal dat het doden van kinderen in de wereld niet stoppen. Alleen: als je het kwade van Macbeth door het theater begrijpt, als je begint in te zien dat ook hij geen eendimensionale figuur is, zul je misschien wegen zien om jezelf tegen zulke mensen te verdedigen. Want hij lijkt sterker op ons dan we willen en vrezen. Het is veel interessanter in het slechte onszelf te herkennen om ermee te leren omgaan."

Kunst om achter de spiegel te kijken, om de complexiteit van onszelf in te laten zien. Waarom is Van Gogh dan kunst, want hij doet geen van beide?

Van Hove: "Maar dat is net het misverstand, dat kunst per se relevant moet zijn voor de samenleving. In de zin dat het onze problemen zou moeten reflecteren. Misschien voor een stuk, maar Guy Cassiers bijvoorbeeld deed een aantal jaren terug een Proustcyclus, op het eerste gezicht zonder veel relevantie. Maar toch: net omdat het zo mooi was brengt het ons in aanraking met lagen die zo poëtisch zijn dat ze onaanraakbaar leken. Ik ga nooit naar musea, ik heb het syndroom van Stendhal: ik raak meteen oververmoeid van te veel schilderijen. Maar in Chicago ging ik wél, en het eerste wat ik zag waren de bloemen van Van Gogh. Ik dacht dat ik ze kende, want je ziet ze om de haverklap in boeken en tijdschriften. Maar de directe confrontatie met het schilderij was als een uppercut. Het was zo krachtig dat het een puur fysieke ervaring gaf. Dat doet kunst. Wanneer Medea haar eigen kinderen doodt geeft ons dat een persoonlijke fysieke huivering."

Barber: "Wat leren bloemen ons over goed en kwaad? Niets, maar krachtige schilderkunst, of krachtig theater, leert ons wel kijken. Brengt ons het besef bij dat echt zien iets anders is dan gewoon kijken. Niet dat het een directe impact heeft op de samenleving, maar het vermogen te zien verdiept wel onze menselijkheid, ons begrip voor de ander, en dus ons begrip voor de wereld. Dat maakt net een beschaving. Iemand die Van Gogh ervaart, zal niet meteen daarna naar buiten rennen en blind andere mensen gaan neerschieten. Daarom ben ik er ook van overtuigd dat democratie de kunst meer nodig heeft dan andersom."

Van Hove: "Sarkozy nodigt nu veel kunstenaars uit, om een andere en bredere kijk te krijgen. In Nederland niet, daar gaapt een diepe kloof. Politiek heeft de neiging kunst te instrumentaliseren. Dat kan bedreigend voor ons zijn, want ons doel is de verbinding te maken met zaken die niet zo zichtbaar zijn. Kunst gaat over wilde fantasieën die we in het echte leven niet kunnen beleven. Wanneer politici dat instrumentaliseren tot een pleidooi voor opvoeding in het multiculturalisme, werkt het niet. Politiek moet bezig zijn met orde en rationele dingen, kunst is voor de irrationele krachten in ons. En zelfs als er geen euro subsidie meer komt, dan nog zal er altijd iemand een krijttekening op de Dam maken, zal er een violist in een park beginnen te spelen."

Barber: "Het zou gevaarlijk zijn kunst te herleiden tot haar nuttigheidswaarde voor de maatschappij. Als ik nog één keertje de dialecticus mag uithangen: het is niet de vraag of kunst er moet zijn voor zichzelf of voor een hoger doel. Het is beide. Vriendschap is er niet alleen voor het ontwikkelen van netwerken, of om een goeie job makkelijker te bemachtigen, om iemand boodschappen te laten doen als je ziek bent. Het doet al die dingen, maar het ontleent zijn bestaansreden daar niet uit, maar wel uit zichzelf. Als je vriendschap herleidt tot haar nuttigheid, verdwijnt ze."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234