Vrijdag 27/05/2022

Dictatuur

Wie ooit nog Olympische Spelen wil organiseren kan niet zonder verlichte dictatuur

De droevigste aller vernederingen is ons gelukkig bespaard gebleven: ook geen medaille voor die Nederbelg. Ik heb iets tegen succes van huurlingen.

Het wordt wel erg veel Olympia. De wedstrijden zijn niet meer bij te houden. Ik bewonder de collega's aan het front voor hun onverdroten ijver. Deze uitputtingsslag mag straks verrekend worden in de eindejaarspremie. Olympische Spelen: labeur. Je kan wel denken: hij/zij zit toch maar lekker in dat Vogelnest, maar eens komt walg voor bloot en zweet. En ik weet dat spleetogen prachtig zijn, maar de boezem van een Vlaams meisje is ook niet verkeerd. Verlangen naar het bekende is des mensen.

De Spelen duren te lang. Ook op succes en heroïek komt slijtage. De Spelen zijn te groot. Na twee weken voel je je als La grande bouffe: in staat van lichte onpasselijkheid.

Je mag het niet hardop zeggen, maar wie ooit nog Olympische Spelen wil organiseren kan niet zonder verlichte dictatuur. Daarom is de pretentie van Nederland zo lachwekkend. Spelen in Amsterdam, Hengelo en Hoek van Holland? Dat wordt kaartspelen van verdriet. The Olympics passen niet in de polder. Overigens, waar zou je die duizenden vrijwilligers bij elkaar halen?

De laatste dagen moet ik vaak terugdenken aan de ramp-Spelen van Atlanta. De spanning tussen veiligheid en massaliteit deed toen zelfs een politiestaat als Amerika op tilt slaan. En wat gebeurde? In het Olympisch Park ontplofte een spijkerbom. De Spelen eindigden in een jacht op condoléances van atleten. Ik hoor het Karl Malone, de forward van het Dream Team nog zeggen: "Ik heb mijn drie kinderen ijlings op het vliegtuig gezet." Dat dus in een land waar veiligheid seks voor zwakbegaafden is.

De veiligheid in Atlanta was totaal onproductief. Je kan veel van Chinezen zeggen, maar ze hebben de Spelen perfect in de hand gehouden. Niet dat het altijd even aangenaam was - een glimlach gold als uniformschennis -, maar naar het zich laat aanzien komt iedereen weer veilig thuis. Mede met dank aan de harde hand van de dictatuur.

Ik heb alleen maar lof gehoord over de organisatie in Peking. Atleten en bobo's, familie en vrienden, iedereen bejubelde de accommodaties, het water, het gras, de scherpe krijtlijnen, de olympische ambiance. Wat scheef zat, werd gecorrigeerd. Het condoomtekort in het olympisch dorp was zo opgelost.

De enige die niet helemaal tevreden was, was Isabelle Nys. De vrouw van de veldrijder vond de kaartjes voor het Vogelnest te duur. "Sorry, 200 euro voor een kaartje, dat doen we niet." Isabelle is dan maar gaan shoppen en heeft zich cultureel nog wat bijgetankt. Had Sven niet kunnen zorgen voor die paar kaartjes? Een miljonair kan toch wat hebben, of niet?

Mag je een dictatuur feliciteren? Eigenlijk kan het niet voor ons, Europese designdemocraten. Ik doe het toch maar. Ik wil Juan Antonio Samaranch nog niet naspreken dat "Peking de mooiste Spelen ooit zijn". Maar dat China in de olympische historie een signatuur heeft achtergelaten, kan niet meer worden betwist. Hoe het verder moet met de minderheden, de arme sloebers en de vervolgden laat ik aan Leterme en De Gucht over. In Doel kennen ze de afloop: het recht is aan bulldozers.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234