Woensdag 28/09/2022

Doe de robotboogie

Acht jaar na het lauwe onthaal van hun vorige studioplaat is de verrijzenis van Daft Punk een feit. En de Parijse robots lijken echt human after all. Wij mochten Random Access Memories al één keer beluisteren en weten: fans zullen grote ogen opzetten.

Op 17 mei verschijnt Random Access Memories (RAM), de vierde studioplaat van Daft Punk. Het Parijse producersduo Thomas Bangalter en Guy-Manuel de Homem-Christo komt die naar verluidt officieel voorstellen tijdens een landbouwbeurs in Wee Waa - ergens rond de anus van Australië.

De Morgen mocht al eerder luistervinken in een geluiddichte Fort Knox-studio. Eén keer. Net genoeg om te gewagen van een ambitieuze, maar verwarrende wederopstanding. Fans zullen meer dan eens grote ogen opzetten.

Hoewel het Parijse duo opnieuw een vertrouwde robotgedaante aanneemt, en vocoders domineren, laten de twee op deze plaat de spreekwoordelijke maskers vallen. De nostalgische invloeden die de groep altijd omarmd heeft - funk, disco - worden nu voluit uitgespeeld. Met knipogen naar Michael Jacksons Off the Wall, en de hits van Chic, Stevie Wonder of Fleetwood Mac is dit een retrofuturistische viering van de seventies en vroege jaren tachtig. "They went back to go forward", zei Nile Rodgers van Chic daar eerder over.

Is RAM dus een revolutionaire dance-plaat? Nee. Al is hun aanpak dat - gezien hun technologische verleden - wel. Opvallend op RAM is vooral het instrumentarium. De opener 'Give Life Back To Music' mag je blijkbaar als een missionstatement opvatten: de nadruk ligt op een organische benadering, waarbij sommige songs ontstonden uit gestileerde jamsessies, en de elektronische pompbeats van weleer naar het achterplan verdreven werden door livedrums.

De Parijse androïdes van 'Robot Rock' en 'Technologic' lijken daarmee te willen bewijzen dat ze weer grip kregen op hun menselijke emoties. In 'Game of Love' hoor je zowaar hoe robots een traan plengen. Elders herinneren de twee zich hoe een aanraking voelt, al eindigt het epische 'Touch' met "You almost convinced me I'm real". Menselijk, maar niet heus.

Met die epische song schreef Daft Punk overigens zijn eigen 'Bohemian Rhapsody': een megalomane danceopera in vijf bedrijven die afwisselend psychedelisch, bombastisch en ontroerend klinkt.

Toch ligt de nadruk in de overige songs vooral op dansbare melancholie - was dat trouwens niet de definitie van disco? "If we're doin' it right, everybody will be dancing", klinkt het dan ook als een mantra op RAM.

Het blijft koffiedik kijken of Daft Punk de competitie wil, zal of kan aanbinden met het housegild dat vandaag op de dancefestivals aantreedt. Maar iets zegt ons dat ze daar geen moer om geven: "There's no such thing as competition", klinkt het in 'Beyond'.

Met deze plaat zou Daft Punk zich in de dance wel eens hors catégorie gesteld kunnen hebben. Als dat al niet het geval was na hun grensverleggende debuut Homework, natuurlijk.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234