Dinsdag 04/10/2022

Blik op BelgiëGent

Doet de laatste schoenmaker het licht uit in Gent? ‘Ik doe mijn best om de sneaker niet te haten, al snijdt hij lelijk in mijn vel’

Vooral sneakers betekenen de doodsteek voor de traditionele schoenmakers. Beeld Emelyne Six
Vooral sneakers betekenen de doodsteek voor de traditionele schoenmakers.Beeld Emelyne Six
Jean-Paul Mulders

Bijna veertig jaar herstelt hij schoenen, de laatste twee decennia op de hoek van de Verpleegsters- en de Duifhuisstraat. Schoenmaker Christiaan (58) is een begrip in de wijk rond het Gentse Sint-Pietersstation. Hij krijgt werk van zowel ontwerpster Virginie Morobé als van de hell’s angels in Gentbrugge. Al dertig jaar naait hij de colours op hun jekkers.

De laatste tijd gaan de zaken echter moeilijk. Repareerde Chris vroeger elke week honderd paar schoenen, dan zijn dat er nu nog amper vijfendertig. De sneaker is de boosdoener. “89 procent van de schoenen die nu op de markt komen, kunnen niet meer hersteld worden. Ik hou mij bezig met die resterende 11 procent.”

Hij moet er geen boterham minder om eten, want hij heeft weinig kosten en zijn zaak is gelukkig zijn eigendom. “Dat is mijn redding, maar knagen doet het wel. Ik werk nog even graag als vroeger, maar drie uur per dag met je vingers zitten draaien is geen pretje. Ik doe mijn best om de sneaker niet te haten, al snijdt hij lelijk in mijn vel.”

Toch is het nog een va-et-vient van klanten in zijn winkel. Een man die lijkt op de Luikse schrijver Simenon, steekt een sacoche van zijn vrouw binnen. “Werkt gij voor een dagblad?”, vraagt Adrien (88) aan mij. “Ha, de Vooruit, zoals we hier in Gent De Morgen noemden. Die hadden vroeger de mooiste druk. Ze hadden zetsel in koper, terwijl de anderen lood gebruikten.”

Verhalen over zetsel en verhalen over oorlog: in de schoenmakerij vloeien ze naadloos in elkaar over. In de zomer schaakt Chris op het trottoir tegen klanten. Een oude kast doet dienst als uitleenbib. In tegenstelling tot de meeste van die boîtes, zitten er boeken in die je ook echt zou willen lezen. Ik zie A Farewell to Arms van Hemingway en Nachttrein naar Lissabon van Pascal Mercier.

Een blonde vrouw op sneakers brengt laarsjes binnen met ijzingwekkend hoge hakken. Ze moeten dringend verzoold worden. “Maak je geen zorgen”, zegt Chris. “Ik breng je weer op het rechte pad.”

Het is een vast schoenmakersgrapje en de klanten blijven grinniken. Onlineshoppen voelt als winkelen op een kale steppe, vergeleken bij dit soort ouderwetse menselijkheid.

“Christiaan & Léon”, staat er op de ruit van de winkel en op de zakjes waarin de afgewerkte schoenen als broden verpakt zijn. Léon, dat was zijn vader, die al 21 jaar dood is, maar Christiaan vertikt het om zijn naam weg te halen. “Uit eerbetoon aan de grote meester”, zegt hij. “Mijn vader is vijf keer uitgeroepen tot beste schoenmaker van België. Hij kreeg ooit een handdruk van koning Boudewijn.”

Het lappen van schoenen zit hen duidelijk in de genen. Chris’ grootvader was al schoenmaker bij het leger; zijn vader stapte in diens voetsporen in 1959. “Ik weet nog dat hij tegen mij zei: ‘Kijk vent, dat is de toekomst. Als ge goed uw brood wilt verdienen, moet ge schoenmaker worden.’”

“Toen mijn vader begon, waren er in Gent driehonderddertig schoenmakers. Nu zijn er nog dertien, de sleutelmakers niet meegerekend.” Hij knipoogt: “Die leren de stiel in amper twee weken.”

Die terugval kwam er toen herstellen uit de mode geraakte. Sneakers zijn hip en alomtegenwoordig, maar wegwerp die het milieu beschadigt. “Jaar na jaar”, weet Christian, “voerden autobanden het lijstje aan van de meest vervuilende producten. Nu is dat de sneaker geworden. De kinesisten hebben er veel werk door. Ligamenten worden slap en naar het schijnt kun je er migraine van krijgen. Ik zeg altijd: ofwel ben je een surfer boy op sneakers, ofwel ben je een man en draag je echte schoenen.”

Hij kijkt tersluiks naar mijn zwarte Air Max 90’s. Tu quoque, Brute, zie ik hem denken. Ik geef toe dat ik de laatste jaren ook afvallig ben geworden.

Er wipt een vrouw binnen die vraagt of hij een zakje te leen heeft. Ze is op wandel met haar beagle en heeft haar hondenpoepzakjes vergeten. Een zekere Willy haalt zijn schoenen op. “Die hiel was keihard geworden”, zegt de schoenmaker. “Dat was gelijk de majoretten die passeerden. Nu gaat dat weer comfortabel aanvoelen.”

Over vier jaar gaat Chris met pensioen. Wil de laatste der Mohikanen het licht uitdoen?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234