Woensdag 05/10/2022

Donder voor de bliksem

'Laat de ceremonie beginnen.' Met die woorden sneed Richard Hawley in een uitverkochte AB een bloedstollend concert aan dat inderdaad veel meer was dan gewoon maar een optreden. De 45-jarige Sheffield Sinatra verkeerde bovendien in topvorm.

De grootste vijand van Richard Hawley is zijn eigen verleden. Twee jaar geleden speelde hij een optreden in de stadsschouwburg van Brugge dat door iedereen die erbij was als legendarisch werd ervaren, en sindsdien was dat de maatstaf waar al zijn latere passages het tegen af moesten leggen. Ook in de AB kon je vooraf horen dat het vast nooit meer zo goed zou worden, ook al omdat Hawley op zijn jongste cd - de zevende - het roer drastisch heeft omgegooid. Waar hij op zijn vorige platen vooral excelleerde in nostalgische ballads, opteert de crooner op Standing At The Sky's Edge voor een steviger, robuuster geluid waar zijn psychedelische gitaarspel vaak een centrale plek inneemt.

Dat was vrijdagavond niet anders, want ook in Brussel bezetten de nieuwe nummers een prominente plek op de setlist die Hawley samen met zijn vier begeleiders bij elkaar had gepuzzeld. De titelsong zette meteen de bakens uit: donker als het somberste van Mark Lanegan, en met genoeg ingehouden dramatiek om je tot de laatste noot bij de les te houden. Het ingetogen 'Don't Stare At The Sun' - over gaan vliegeren met je zoontje terwijl je hele lijf vol acid zit - moest het ook al van die ingehouden spanning hebben, al brak de song toch open wanneer Hawley in de staart van he nummer een bloedstollende solo, splijtende reverb incluis, uit de snaren kneep.

Hawley - als altijd in zijn strakke lederen jekker, met een hoornen retrobril op de neus en het haar flink in de brillantine - ontpopte zich tussen de songs door tot een onderhoudend causeur. En wie vreesde dat de ballads helemaal verdwenen waren, kon meteen opgelucht ademhalen: zowel het zachtjes kabbelende 'Seek It' als het uit puur kippenvel opgetrokken 'Soldier On' schopten het tot hoogtepunten in een voortreffelijke set. Goed: je kon aanstippen dat de strijkers dit keer uit een keyboard kwamen - onlangs gaf Hawley nog een magisch optreden met het filharmonisch orkest van de BBC - maar dat maakte de songs er niet minder pakkend op. De sfeer van de jaren vijftig en zestig was nooit veraf, en soms had je haast het gevoel dat er tussen elk nummer een muntje werd gestopt waarna 'Tonight The Streets Are Ours' of 'Hotel Room' live onder de naald werden gelegd. Maar het zou fout zijn om Hawley daarom bij de retroacts op te bergen. Daarvoor klonk zijn hartverwarmende stem te tijdloos, en voelde de muziek te tijdloos aan. Te veelzijdig ook, want Hawley, in een vorig leven nog gitarist bij Pulp, profileerde zich als een buitengewoon veelzijdig en kleurrijk gitarist. Op 'Down In The Woods' - MC5 meets Spiritualized, met een omwegje langs Roy Orbison - ging hij zo verschroeiend tekeer dat het wel leek of de snaren elk moment in de fik konden slaan.

De bisronde werd nadien beknopt gehouden, maar met 'Lady Solitude' en - vooral - het adembenemende 'The Ocean' hield hij wél een verbluffend niveau aan. Een zichtbaar ontroerde Hawley bedankte het publiek en noemde het concert in Brussel het voorlopige hoogtepunt van de tournee. Even goed als in Brugge? Net niet. Maar heel af en toe kreeg je toch het gevoel dat de Ancienne Belgique even in het Venetië van het Noorden lag. Voorwaar geen geringe prestatie.

Richard Hawley, gezien op 12/10 in de AB, Brussel.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234