Donderdag 30/06/2022

Een korf associaties van grootse jazzpianiste

Marilyn Crispell demonstreert veelzijdig temperament

Voor een klein publiek van fijnproevers gaf jazzpianiste Marilyn Crispell woensdag in De Werf in Brugge een indrukwekkend solorecital. Zonder het nadrukkelijk na te streven was het concert een demonstratie van haar veelzijdigheid. Crispell bevestigde dat ze tot de grootste jazzpianisten van vandaag gerekend mag worden.

Haar curriculum mag er natuurlijk wezen, zeker sinds haar jarenlang engagement in het kwartet van Anthony Braxton (naast Mark Dresser en Gerry Hemingway). Sinds Braxton dat kwartet drooggelegd heeft - een jaar of vijf geleden - is Crispell nadrukkelijker aan haar eigen carrière beginnen te werken. Die gaat verschillende richtingen uit: Crispell beweegt zich lang niet alleen in de avant-gardistische sfeer van een Braxton, maar voelt zich net zo goed in lyrischer gezelschap zoals met bassist Anders Jormin en drummer Raymond Strid of met het fameuze duo Paul Motian en Gary Peacock. Alleen al uit de opsomming van de ensembles waarin ze speelt, blijkt haar veelzijdigheid: ze draait haar hand niet om voor een optreden met Larry Ochs (van Rova), Barry Guy of Peter Kowald. Tegelijk koestert ze stilletjes een sterke romantische ingesteldheid en precies die merkwaardige dubbelzinnigheid kleurt haar spel tot iets heel persoonlijks.

Nergens is die veelzijdigheid beter merkbaar dan in een solorecital. Crispell stak van wal met een langgerekte en soms erg ingewikkelde improvisatie om haar bedoelingen kenbaar te maken. Maar dan speelde ze prompt de rustig kabbelende, uiterst gevoelige ballade 'Sediment' van Anders Jormin (een favoriet, dat is duidelijk), die haar een beetje in de sfeer van Keith Jarrett bracht. Het hek was helemaal van de dam toen ze nadien het waanzinnige 'Stopwatch' inzette: een typisch flitsende melodische flard van Ornette Coleman in een arrangement voor piano solo. Halfweg in dit springerige verhaal bedacht Crispell er een walking bass in de linkerhand bij zodat haar spel op een eigenaardige manier aan Art Tatum deed denken.

Een korf vol associaties dus: het handelsmerk van de echte groten. Ook na de pauze zou ze die weelde nog demonstreren, in een stuk van Annette Peacock en in de lange, flink meanderende afsluiter. Bij dat alles bleef haar toucher zowel in de linker- als in de rechterhand uiterst accuraat en soepel. Het bisnummer bracht ze zoals haar grote held Cecil Taylor dat zou doen: boeken toe, een felle inzet, een korte flits, een kordaat maar open einde. Groots.

Didier Wijnants

Op 22 maart concerteert het trio BassDrumBone in De Werf in Brugge

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234