Woensdag 28/09/2022

Een originele seriemoordenaar

Thrillers van Max Moragie & Jeffry Lindsay

De Amerikaan Jeffry Lindsay schreef een opvallend debuut over een seriemoordenaar, de Nederlandse Vlaming Max Moragie vindt voor zijn tweede thriller opnieuw inspiratie in de Tweede Wereldoorlog. Er is keuze om te kiezen.

Max Moragie

Dodemanschantage

Manteau, Antwerpen, 284 p., 12,95 euro.

Jeffry Lindsay

De linkerhand van God

Oorspronkelijke titel: Darkly Dreaming Dexter

Vertaald door Martin Jansen in de Wal

De Fontein, Baarn, 238 p., 14,95 euro.

Jeroen Kuypers is een historicus en journalist die zowel in Nederland als in België werkt en vorig jaar zijn eerste misdaadroman publiceerde onder het pseudoniem Max Moragie. Hij stelde een paar jaar geleden een bloemlezing samen met misdaadverhalen van Vlaamse en Nederlandse auteurs en publiceerde ook met een aantal anderen De laatste daad, een boek over zelfdoding in Vlaanderen. Moragie heeft al lang belangstelling voor het misdaadgenre. Hij zat tot twee keer toe in de jury van de Gouden Strop. Zijn eigen debuut, Bezettingsgeld, verscheen vorig jaar en mocht op vrij lovende kritiek rekenen. Ook de jury van de Gouden Strop had oog voor de kwaliteiten en bedacht de roman met een nominatie. Bezettingsgeld voerde ons naar Frankrijk en België tijdens de Tweede Wereldoorlog. De plot was overtuigend, we kregen een voortreffelijk inzicht in de organisatie van de Duitse bezetter, de personages konden boeien. Alleen: de spanning bezorgde je niet meteen rode oortjes.

In hetzelfde bedje ziek is Dodemanschantage, de tweede thriller van Moragie. Deze keer belanden we in de Suez-crisis van midden de jaren vijftig. De Egyptische president Nasser nationaliseerde toen het kanaal, Israël viel de Sinaïwoestijn binnen, Britse en Franse vliegtuigen zouden Egypte bombarderen. Intussen zorgt de Antwerpse belegger Victor van Ransbeek ervoor dat zijn geld goed opbrengt. Tot iemand ontdekt dat zijn fortuin niet zo eerlijk verdiend is. Moragie legt een handige link naar nazi-Duitsland en de Tweede Wereldoorlog. De personages zijn deze keer minder overtuigend. Het lijkt wel of Moragie niet goed weet te kiezen tussen striphelden als Blake en Mortimer en echte mensen. Passages waarin hij gevat schrijft over verzetsmensen die in de illegale pers op gevaar van hun leven de eer van de Belgische koning verdedigden om later te horen dat diezelfde koning had zitten "konkelfoezen met de dictator aan wie de kampbewakers hun eed van eeuwige trouw hadden gezworen", zijn al te zeldzaam.

De linkerhand van God is de nogal zwakke vertaling van Darkly Dreaming Dexter, de debuutthriller van Jeff Lindsay. Deze Amerikaan schreef eerder al een paar sciencefictionromans samen met zijn vrouw Hilary Hemingway, een nichtje van Ernest. Zijn eerste thriller gaat over een seriemoordenaar. Lindsay weet dit uitgeputte subgenre niet alleen nieuw leven in te blazen, maar ook heel origineel te benaderen. Ik zeg dat meteen omdat heel wat thrillerfans terecht afhaken als ze horen dat het weer eens over een seriemoordenaar gaat. Al te vaak is het 'déjà lu'. Wat heeft Lindsay vernieuwd? Zijn seriemoordenaar dwingt sympathie af en Lindsay geeft de sombere intrige een humoristische inslag.

Dexter Morgan is politieman in Miami. Geen straatflik, wel een gewaardeerde laboratoriumtechnicus die na een moord alle bloedspatjes onderzoekt. Toen hij een jaar of vier was werd hij geadopteerd. Hoe en waarom Dexter wees werd, blijft lang in het ongewisse. Wel meteen duidelijk is dat zijn vroegste kinderjaren bijzonder traumatisch waren. Naast zijn werk in het lab heeft vrijgezel Dexter nog een heel aparte hobby: hij is een seriemoordenaar. Maar geen doordeweekse: hij heeft het uitsluitend gemunt op andere seriemoordenaars en dan vooral op kindermoordenaars. Een soort psychopathische Robin Hood, die door zijn werk als politieman op de goede plaats zit om hen snel op het spoor te komen. Zijn stiefzusje werkt ook bij de politie, meestal undercover en vermomd als hoertje. Als op een dag een seriemoordenaar prostituees begint te vermoorden, ziet ze kans op bevordering als ze de zaak zelf kan oplossen. Daarvoor heeft ze Dexter nodig, die blijkbaar oog heeft voor dat soort misdaden. Hij geraakt geobsedeerd door de modus operandi van de dader. Hij herkent zijn eigen obsessies, zijn precisiewerk, zijn afkeer voor bloed. De obsessie wordt zo sterk dat hij - en de lezer - eraan begint te twijfelen of hijzelf niet de dader is en handelt in een soort waanzin. Het is Dexter die het verhaal vertelt. Hij beschouwt zichzelf als compleet emotieloos, helemaal niet tot vriendschap in staat. Zelfs dieren houden niet van hem. Ooit heeft hij een hond gehad, maar die deed niets anders dan blaffen: "Daarna heb ik een schildpad geprobeerd. De eerste keer dat ik hem aanraakte, trok hij zijn kop terug onder zijn schild, heeft hij nooit meer naar buiten gekeken en een paar dagen later was hij dood. Hij verkoos de dood boven een aanblik of aanraking van mij." Lindsay schrijft met een soort onderkoelde humor die soms aan Raymond Chandler doet denken. Het verhaal van zijn seriemoordenaar is niet de klassieke monoloog, wel een open dialoog met zijn omgeving. Vol cynische en rake opmerkingen over het politiewerk, domme chefs, plaatselijke politiek. Allemaal speels en uitdagend geschreven, duister en hilarisch. En nog spannend ook.

Fred Braeckman

De linkerhand van God is cynisch en raak, speels en uitdagend

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234