Maandag 26/09/2022

Een oude vos die niet omkijkt

Dit was geen afhaspelen, maar het zorgvuldig afgraven van bekend territorium en het desgevallend omploegen

rock l john cale serveert nieuwe songs in uitverkochte handelsbeurs HHHH

De echte groten kijken zelden om. En als ze het al eens doen, vergeten ze het heden niet. John Cale is een van die zeldzame witte raven. Hij schreef decennia geleden geschiedenis en trekt nog steeds verder, zonder veel omzien. Het resulteerde vrijdag in een indringend en fascinerend concert dat de toeschouwers niet gaf wat ze verwachtten. Gelukkig maar.

Cale kwam vrijdag immers niet alleen naar de Handelsbeurs. Hij vond dat hij hier al te veel solo gespeeld had. Daarom had hij twee knappe begeleiders meegebracht.

En in plaats van de obligate best of kregen we flink wat fragmenten van zijn recente cd Hobo Sapiens en een stel nieuwe, intrigerende songs te horen. De Welshman heeft er een carrière van ruim veertig jaar op zitten en ziet er niet eens zo oud uit. Cale zoekt steeds naar het onbekende en kijkt nieuwsgierig over de grenzen van pop en (modern) klassiek. Hij is dan ook altijd Music for a New Society blijven maken.

Cale speelde vrijdag hoofdzakelijk gitaar, al kroop hij ook achter de toetsen. Het klankenpalet lag volledig in het verlengde van Hobo Sapiens. De man begon meteen met een nieuwe song die 'Sold Motel' heet. Cales sombere stem en rudimentaire gitaar pasten goed bij het elegante en relaxte spel dat de begeleiders tentoonspreidden. In die eerste song zong hij over rechters en generaal Custer. Klonk die nog vrij gewoontjes, dan liet Cale daarna heel wat samples als stoorzenders in de songs los. Het gaf een classic als 'Amsterdam' een extra dimensie en het nummer kreeg een eerder heupwegende versie mee. Het was duidelijk, dit was geen afhaspelen, maar het zorgvuldig afgraven van bekend territorium en het desgevallend omploegen. Zo kwam het refrein van 'Things' van Hobo Sapiens nu heel mooi uit.

Van de nieuwe songs van de in mei te verschijnen nieuwe cd onthielden we vooral een lange track die hij schijnbaar achteloos leek te vertellen vanuit het standpunt van de dode Andy Warhol. Dit indrukwekkend staaltje monologue intérieur bevatte grappige observaties over John Cale (!) en Lou Reed (!!), waarbij hij Warhol over Lou laat opmerken dat hij hem echt haat. Explosief materiaal en een bewijs dat Cales renaissance nog niet voorbij is. Hij liet het volgen door het vrij obscure, maar prachtige 'Hedda Gabler' waarbij de muziek hallucinant en even mistig als een gothic novel klonk.

Cale hield de hele tijd zijn gekte onderhuids. Nergens was er een uitbarsting, maar de muziek zat wel degelijk vol wolfijzers en schietgeweren. Hij zong zelfs "my rifle is my friend" in een van de nieuwe songs. Leonard Cohens 'Hallelujah' stak in een repetitief samplejasje. Daarnaast kwamen er onder meer nog 'Dancing Undercover', 'Hanky Panky Nohow' en 'Zen'. Als afsluiter fungeerde 'Style It Takes' met een huppelende banjo op de achtergrond. Zestien songs, anderhalf uur en nergens was de automatische piloot in zicht. Dit was eerder de set van een beginnend artiest vol onbekende parels dan die van een oude vos. De 62-jarige gaf slechts één bis en dat was natuurlijk 'Close Watch'. Cales focus is nog altijd even scherp, verlies hem dus maar niet uit het oog.

WAAR EN WANNEER Handelsbeurs, Gent, vrijdag 10 december

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234