Woensdag 28/09/2022

Een pijnlijk kokende catastrofefilm

rampenfilm

the core hiiii Regie: Jon Amiel

Brussel

Van onze medewerker

Luc Joris

In de meeste catastrofefilms moet het spel van menselijke emoties het dikwijls afleggen tegen de sensationele beelden van de tot gruis verpulverde stad of wereld. Zoals je bij een dure Hollywood-productie kunt verwachten, heeft ook deze sciencefictionfilm, waarin het elektromagnetische veld dat de aarde beschermt aan het verdwijnen is omdat de aardkern niet meer draait, zijn portie spectaculaire en efficiënte, door speciale effecten gestuurde rampenshots, die inspelen op de in ons bewustzijn gewortelde angst voor de apocalyps. In het door een elektrische superstorm geteisterde Rome spat bijvoorbeeld het Colosseum uit elkaar, terwijl in San Francisco de Golden Gate Bridge het begeeft door extreme zonnestraling.

Een andere blijkbaar gulden genreregel wil dat de psychologische karaktertekening het liefst zo eenvoudig mogelijk wordt gehouden waardoor dit soort prenten vaak tot B-film, pure pulp of camp worden. Dat laatste is zeker het geval voor The Core, want sommige scènes zijn absoluut lachwekkend of idioot. Soms opzettelijk, maar meestal is het toch allemaal zo niet bedoeld en dat maakt het natuurlijk des te pijnlijker.

Deze Paramount-productie begint nochtans sterk: in Boston vallen 32 mensen dood als hun pacemaker het laat afweten, terwijl Trafalgar Square even later tot een beangstigende scène uit The Birds wordt getransformeerd. De militaire top in Washington trommelt een geofysicus (Aaron Eckhart) en een atoomwapenexpert (Tchéky Karyo) op; de enige oplossing om de razendsnel aftakelende aarde van de ondergang te redden, is het sturen van een missie 2.000 mijl onder de aarde om de kern van 5000° C. met behulp van atoomkoppen weer in beweging te krijgen. Zoiets als in de film Armageddon, maar dan in omgekeerde richting. Het team van zes specialisten dat naar het hart van de aarde zal reizen, noemt zich dan ook toepasselijk 'terranauten'.

Hoe dichter echter de Virgil, een door Hilary Swank bestuurd onderaards schip in de vorm van een ondoordringbare pen in 'inobtainium', het doel nadert, hoe meer de film (volgens het voorspelbare stramien van een reeks conflicten onder de bemanning) naar een potsierlijke claustrofobische thriller over angst, opoffering en heldenmoed evolueert.

Je moet regisseur Jon Amiel (Queen of Hearts, Sommersby en jawel, The Singing Detective) nageven dat hij gedurende heel deze ouderwetse rampenfilm consequent een soort van spottende humor hanteert (met als olijk hoogtepunt een rondje strootje trekken), waardoor de toon ondanks het doemscenario vreemd genoeg vermakelijk blijft. Maar misschien hebben we dat gewoon te danken aan de schitterende kitschvertolking van Stanley Tucci als dr. Conrad Zimsky, een arrogante geofysicus met een huis van een ego, die zowaar diep in de aarde tot bezinning komt. Nou ja.

Regisseur John Amiel hanteert in deze ouderwetse rampenfilm consequent een soort spottende humor

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234