Donderdag 27/01/2022

Een seksleven als een lege stoel

'It's so fucking hot', zuchtte Eitzel donderdagavond zo ongeveer om het kwartier in de rotonde van de Botanique. 'Dan moet je maar niet in een serre spelen', repliceerde een toeschouwer gevat. En dan had Eitzel nog het 'geluk' dat het Brusselse zaaltje niet was uitverkocht.

Brussel / Van onze medewerker

Christophe Verbiest

Nochtans behoort de nieuwe cd The Invisible Man tot het allerbeste wat de man, solo of met American Music Club, al heeft gedaan. Misschien heeft Eitzels nieuwe muzikale richting de fans afgeschrikt. De songs op de jongste cd zijn immers gewikkeld in elektronische arrangementen.

En ook live staken de songs in een elektronisch jasje. Daartoe had hij een band met een toetseniste en samplespeler (omschreven als "onze drummer") samengesteld. Brian Gregory wisselde bas af met steelguitar, een instrument dat in deze context voor een vreemd, maar niet onaangenaam extraatje zorgde. Eitzel zelf zong en speelde meestal gitaar, die combinatie ging de man niet altijd evengoed af, zoals bleek in de opener 'Shine'. Op momenten dat hij zich op zijn gitaar moest concentreren, zong hij geregeld naast de microfoon. Het was opvallend hoe Eitzel met bijna twintig jaar podiumervaring op zak nog altijd een onbeholpen microfoontechniek heeft. Aanvankelijk schemerde de elektronica vooral op de achtergrond door, zoals in 'Sleep', waarin de samplegeluidjes wel voor een latente dreiging zorgden. Maar met elke song klonken ze iets prominenter. Die evolutie werd echter abrupt afgebroken, omdat de band om een onduidelijke reden na vier liedjes het podium verliet. Eitzel bracht dan maar solo de wanhoopskreet 'Last Harbour'. De uitvoering zat tegen het maniëristische aan, maar omdat de zanger telkens net aan de juiste kant bleef, kreeg dat grensgevecht toch iets ontroerends. In 'Can You See', opnieuw met begeleiders, kietelde de minimale elektronica de verbeelding en Eitzel verklapte dat 'To the Sea' geschreven was als een ode aan Jeff Buckley, waarna je inderdaad allerlei tekstregels hoorde die konden verwijzen naar de vier jaar geleden verdronken muzikant. Het nummer zat stevig in de gitaren en dobberde op een flinke beat, die desondanks ook een krols karakter bezat.

Toen Eitzel 'Bitterness Poisons the Soul' aankondigde, kreeg hij applaus. "Yeah, you bet", reageerde de zanger. En toen hij zich wat later herinnerde dat Springsteen wel eens een vrouw op het podium haalt om mee te dansen, bedacht hij ironiserend zijn eigen variant. Hij plaatste een stoel naast zijn microfoon en hoopte dat een van de aanwezigen daarop zou plaatsnemen.

Niet dus. "Kijk", zei Eitzel, "dit is nu tekenend voor mijn seksleven." Maar soms emmerde hij er maar op los, wat de vaart van het concert niet ten goede kwam. Ook de valse start van een aantal liedjes en een lichte aanval van amnesie tijdens 'Western Sky' waren vervelende stoorzenders. Toch zou ik Eitzel voor geen geld van de wereld willen missen, want kent u nog een andere zanger die terwijl hij zingt verbaasd opkijkt als de lichtman de spots verandert? Tijdens het eindexamen op de showbizzschool levert dat vast een onvoldoende op, maar Eitzel, toch al geen man die zijn gevoelens verstopt, werd er alleen maar menselijker door. Na het optreden verkocht Eitzel de limited edition-plaat Eitzel Superhits International (demos 1999). De kopers kregen het schijfje in een wit kartonnen hoesje dat door de zanger ter plekke van een tekening werd voorzien. Er zijn dus evenveel verschillende hoezen als cd's in omloop.

Terug naar de livemuziek die, helaas, niet altijd overtuigde. Het poppy 'Proclaim Your Joy' kwam bijvoorbeeld niet helemaal uit de verf, 'The Boy with the Hammer in the Paper Bag', met bij vlagen korte, wilde solo's op steelguitar, eindigde deraillerend, wat het zicht op de song vertroebelde, 'The Global Sweep of Human History' werd te lang gerekt en het gloednieuwe 'Once I Spent the Day with a Soap Opera Star' bleek nog niet volgroeid. Een uitgebeend 'Christian Science Reading Room' zorgde anderzijds wel voor kippenvel. Eitzel lachte tussen de songs groen dat hij had vernomen dat zijn vorige Brusselse concerten steevast slechte recensies hadden gekregen. Wat deze krant betreft, is dat maar de helft van het verhaal. De jongste twee optredens zijn in De Morgen allesbehalve positief besproken, maar voordien kreeg hij (of American Music Club) terecht de nodige lof toegezwaaid. Donderdagavond zag ik voor het eerst in mijn leven een optreden van Eitzel dat geen extreme gevoelens opriep. Het concert was bij vlagen bijna knap en op andere momenten net niet vervelend.

WIE: Mark Eitzel WAAR EN WANNEER: Botanique, Brussel, donderdag 31 mei ONS OORDEEL: Het concert was bij vlagen bijna knap en op andere momenten net niet vervelend.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234