Dinsdag 04/10/2022

'Een Teletubbie-rugzak, maar wel 'keivroom' doen!'

The Backstreet Boys vliegend en dartelend door Gentse Flanders Expo

Is het eigenlijk wel pedagogisch verantwoord een kind van tien op een gewone weekavond mee te nemen naar een popconcert? Dertig jaar geleden was het in elk geval nog onvoorstelbaar, en N. zal gisteren op school zeker niet in topvorm geweest zijn. Om nog maar te zwijgen van de aanslag op haar frêle trommelvliezen, de blootstelling aan schaamteloze commercie of de aanblik van hysterische tienermeisjes, zoals ze lang voor het concert al afgevoerd werden, weg uit de verstikkende voorste rijen. Maar mogen kleine jongetjes niet van kindsbeen af naar het voetbal? En geven we zelf niet het 'slechte' voorbeeld met de organisatie van even overdonderende en commerciële spektakels voor 'volwassenen'?

Misschien is zo'n concert van de Backstreet Boys gewoon de ultieme uiting van girl power (nooit zoveel vrouwen en meisjes bij elkaar gezien), veel meer nog dan een show van de inmiddels alweer bijna vergeten Spice Girls. Dat was, een jaar geleden, N.'s eerste popconcert. Sinds woensdag kan ze dus vergelijken. "De Backstreet Boys waren veel beter, papa." Misschien moet ik haar volgend jaar maar gewoon meenemen naar Lauryn Hill?

Het was trouwens niet echt een popconcert dat de Backstreet Boys opvoerden. Het indrukwekkende, draaiende, naar alle kanten stijgende en dalende podium in het midden van de zaal diende als uitvalsbasis voor een spectaculaire show, waarbij de muziek eigenlijk van ondergeschikt belang was. Tenzij om het herkenningseffect dan, want natuurlijk werden al die hits letterlijk meegezongen, meegekrijst zeg maar, tot de oren ervan gingen fluiten (en dus niet van het volume) en uiteindelijk alleen de visuele vertoning nog verder reikte dan het podium, mede dankzij de reuzenschermen. Gillen bij het favoriete nummer dus, gillen omdat je favoriete Boy aan jouw kant van het podium komt staan, gillen omdat hij begint te zingen, gillen omdat hij groot in beeld komt. Zou het met The Beatles ook zo geweest zijn?

"Niet schrikken als ik zo meteen ook begin te gillen", zegt N. nadat een mij verder onbekende zangeres ("Dat is Ashley uit Fresh Prince of Bel Air. Ken jij die niet?") de festiviteiten heeft geopend met een onbenullige soundmix. Ondertussen blijft N. haar ogen uitkijken naar de kleurrijk uitgedoste concertgangers. Zelf heeft ze een bizar staartjeskapsel laten aanbrengen (ja, ook dat beslissen ze tegenwoordig zelf), maar andere meisjes zien er in haar ogen veel maffer uit. "Kijk die daar! Een Teletubbie-rugzak, maar wel keivroom doen!" Keivroom: het moet een Kempense variant zijn van cool. En N. typeert met dat ene zinnetje ook heel mooi de fans van de Backstreet Boys: meisjes die nog niet kunnen kiezen tussen een knuffel en een jongen, die hun eigen knuffels haast symbolisch massaal op het podium gooien, in de vergeefse hoop dat ze er een Backstreet Boy voor in de plaats zullen krijgen. AJ, in het geval van N., en daar kan ik best mee leven als vader. Hij lijkt mij alleszins de intelligentste van het gezelschap te zijn. Misschien wordt hij later wel dokter. Net op het moment dat de vier vrouwen naast ons herinneringen zitten op te halen aan een voorstelling van The Chippendales die ze samen bezocht hebben (de Backstreet Boys voor volwassenen?), gaat het licht uit en begint het spektakel.

Muziek van Star Wars, en kijk, daar komen de Boys zowaar aangevlogen, op schijnbaar zwevende skateboards, over het publiek heen. Uitgedost als kitscherige sciencefictionfiguren dalen ze neer op het podium, toegejuicht als goden. Rook, vuurwerk, lasers en lichten en dan dondert 'Get Down' uit de hangende luidsprekers. "Goed liedje, hé!," schreeuwt N. me in het oor. "Dat was hun eerste hit!" Waarna ze even naar de meisjes rond haar kijkt en voorzichtig mee begint te gillen, want AJ komt in beeld. De populairste Boy blijkt overigens de blonde Brian te zijn. "Die heeft in september een hartoperatie gehad!"

Het concert kent nauwelijks enige opbouw of samenhang, na elk nummer verdwijnen de Backstreet Boys onder het podium voor een kostuumwissel, dansers en muzikanten moeten de pauzes opvullen, af en toe valt zelfs een lange stilte. Maar dan barst de volgende song los, kruipen de vijf zangers op ladders en stoelen, vliegen en dartelen ze nog eens uitdagend over het publiek en demonstreren ze andermaal hun fysiek en soepelheid. "Doen ze op een gewoon rockconcert dan nooit andere kleren aan?", vraagt N. als ik haar attent maak op het hoge showgehalte. "Wat moet dat saai zijn."

Even later zit ze zelf verveeld te kijken. De groep rijgt een aantal mierzoete ballades aan elkaar en dat zijn niet N.'s favoriete nummers. "Ik wil dat er weer een goed liedje komt." En de Backstreet Boys spelen al amper een dozijn liedjes. Ook het bisnummer wordt voorafgegaan door een eindeloze reeks danspasjes, de muzikanten mogen heel even in de schijnwerpers, en dan zetten ze 'Tell me why' in, de actuele hit en voorspelbare afsluiter. "Dáár zat ik op te wachten", schreeuwt N., glunderend, verrukt, gelukkig. En heel even herken ik mezelf, als kleine jongen op Beerschot. Wellicht is dat toch het enige wat N. later aan dit 'concert' zal overhouden: een prachtige herinnering. En vormen die niet de basis van al onze dromen?

Karel Michiels

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234