Donderdag 29/09/2022

Eindeloos glijden inParadiski

Met 200 kilometer skipistes, bossen om door te zoeven en één ultralange afdaling die je over 7 kilometer 2.000 meter lager brengt, had het Franse Les Arcs de skifanaat al heel wat te bieden. Maar dat vonden ze daar dus niet genoeg. Met Kerstmis gaat de 'Vanoise Express' open, een prestigieuze kabelbaan die Les Arcs met La Plagne zal verbinden en zo een reusachtig skidomein tot stand zal brengen.

Door Sybille Decoo

Een mens kan natuurlijk hopen dat het de komende maanden in België zal sneeuwen, om dan vervolgens wat van een bergje in eigen land te gaan skiën. Wie de zaken net zoals wij iets groter ziet, raden we echter een trip naar Bourg-Saint-Maurice aan, het dorp in het midden van de Tarentaise, de vallei waar Frankrijks bekendste skidomeinen naast elkaar liggen. Les Arcs - met zijn drie skidorpen, op 1.600, 1.800 en 2.000 meter - ligt boven Bourg-Saint-Maurice, dat op zijn beurt goed zes uur verwijderd ligt van Brussel. Tenminste, voor wie per hogesnelheidstrein reist. Kom je hier met de auto naartoe, dan ben je een volle dag onderweg om de kleine 1.000 kilometer vanuit Brussel af te leggen. Zelfs buiten de schoolvakanties is de weg door de Tarentaise één lange file. Uiteraard betaal je voor de tijdwinst die de hst oplevert, maar het is de hogere prijs meer dan waard.

Bij ons bezoek tijdens het vorige skiseizoen trokken we meteen naar de top van de Aiguille Rouge, op 3.326 meter. Niet om de snelheidspiste af te racen waarop tijdens de Olympische Winterspelen van 1992 een record 'speed ski' van 250 kilometer per uur werd gevestigd, maar om de langste zwarte piste van Europa uit te proberen. Na 7 kilometer afdaling stonden we al in Villaroger, een dorp dat nochtans ruim 2.000 meter lager ligt. De sneeuw was van schitterende kwaliteit, het parcours gevarieerd, het zicht op de bergen fabuleus en met dat zwart (nog altijd de kleur van de moeilijkste pistes) bleek het nogal mee te vallen. We deden nog wat andere pistes aan en in plaats van de gebruikelijke snelle hap op de middag lieten we ons verleiden tot een lunch in een gezellig restaurantje met Savoyardse specialiteiten. Voor we het wisten, zaten we in de traditionele stenen hut te midden van de sneeuw twee uur aan tafel.

Die namiddag komt er van skiën niet echt veel meer in huis, ook al omdat we een kijkje gaan nemen op de kwalificatiewedstrijd voor het Franse kampioenschap ski-joëring, een wat vreemde activiteit waarbij de skiër op een kleine omloop wordt voortgetrokken door een paardje. De sport blijkt zijn oorsprong te vinden in het 'shörekjöring', in 2.500 voor Christus al een populaire manier om van punt A naar punt B te geraken in Zweden.

Verse sneeuw verwelkomt ons de volgende dag en dat brengt Paul, de gids met wie we het domein van Les Arcs verkennen, op het idee ons de 'hors piste'-mogelijkheden te leren kennen. De sector van Arc 2000 is gesloten wegens te felle wind, we wijken uit naar het beboste gebied boven Vallendry.

Vanaf een piste duikt de man recht naar beneden het bos in, hij slalomt met een flinke snelheid tussen de hoge sparren door en drukt ons op het hart de bomen te laten staan. We zijn al blij als we hem gewoon maar in het vizier kunnen houden. Af en toe loopt het toch mis, volgt er een van ons een ander spoor, of verliezen we om beurt op ingrijpende wijze ons evenwicht, waardoor we op zoek mogen naar verloren en in de sneeuw begraven ski's. Maar we beleven de pret van ons leven, enigszins geholpen door de génépy (een bekend digestief in de Alpen) na de alweer copieuze lunch in een 'bergerie'.

We hebben inmiddels een beetje zicht gekregen op het uitgebreide skigebied als we in het gehucht Plan-Peisey op de twee betonnen torens stuiten die deel uitmaken van het station van de kabelbaan. Die zal straks dwars over de brede vallei de verbinding maken met het skidomein van La Plagne.

De naar de streek genoemde 'Vanoise Express' wordt een staaltje van technisch vernuft. Twee cabines zullen elk maximaal 200 mensen in 4 minuten van het ene naar het andere skigebied brengen. Omdat ze, in tegenstelling tot de courante kabelliften, onafhankelijk van elkaar bewegen, kunnen de cabines ook tegelijkertijd in dezelfde richting de vallei oversteken en dus in één keer 400 mensen overbrengen. Dat gebeurt over een afstand van 2 kilometer en zonder ondersteunende pylonen tussen de stations in. Dat was nodig om het natuurschoon dat door de kabelbaan overspannen wordt, geen schade toe te brengen. Het is geen origineel concept, maar volgens de projectleiding is het wél de eerste keer dat verschillende technische snufjes in één kabelbaan worden samengebracht.

Met de spraakmakende 'liaison' wordt in één klap het ski-areaal verdubbeld, tot 420 kilometer pistes. Maar wat moet de skiër met zo'n enorm gebied als de mogelijkheden in Les Arcs op een week tijd niet eens allemaal kunnen worden uitgeprobeerd? Zich toch maar ver wagen, om vervolgens vast te stellen dat hij een halve dag nodig heeft om terug te skiën?

Volgens de woordvoerder van het project moet het vooral tegemoet komen aan de nieuwe wensen van het skiminnend volkje. De mogelijkheid om grote tochten af te leggen bijvoorbeeld, een vraag waar al aan beantwoord wordt in onder meer Les Portes du Soleil, een oord dat een resem skidomeinen groepeert op de Frans-Zwitserse grens ten zuiden van het meer van Genève (met onder meer het bekende Avoriaz). Dat men in de eerste plaats een van de grootste wil zijn, wordt op een weinig geloofwaardige manier ontkend ("Wij gaan voor kwaliteit"), al vermelden alle brochures dat met de versmelting van Les Arcs en La Plagne een van de drie grootste skigebieden ter wereld zal ontstaan. Men heeft echter niet veel moeite om te erkennen dat het een prestigeproject betreft, waarmee men nieuwe skiërs wil lokken. Vooral uit het buitenland. Uit gesprekken met de verantwoordelijken lijkt het er sterk op dat men pas gelukkig zal zijn als 'de Amerikanen' de grote plas oversteken. En dat, zo luidt het hier, kan alleen lukken als je hen 'something big' kunt voorschotelen.

Welke naam moest het nieuwe gebied dragen? Twee studiebureaus werden met de opdracht belast, meer dan honderd namen werden onderzocht, een kleine selectie werd nationaal en internationaal bij onder meer touroperators uitgetest. Om uiteindelijk uit te komen bij het weinig originele 'Paradiski'.

Het is nog maar de vraag of die naam, die meer aan palmbomen dan aan sneeuw doet denken, door de skiër gebezigd zal worden. Tegelijk met de inauguratie van de kabelbaan wordt alleszins ook het vierde skidorp, Arc 1950, in gebruik genomen, op een plateau net onder Arc 2000. Plaatselijk vinden ze het nogal wat dat voor de constructie ervan de Noord-Amerikaanse bouwer van skidorpen Intrawest werd aangetrokken. Intrawest is eigenlijk een Canadees bedrijf, maar heeft, naast het bekende Whistler in de West-Canadese provincie British Columbia, in 13 jaar tijd heel wat skidorpen opgetrokken in de Verenigde Staten. Met de bouw van het vierde dorp in Les Arcs, op 1.950 meter hoogte, zet Intrawest zijn eerste stappen op Europese bodem.

Het wordt een mondain dorp, met luxeappartementen, ondergrondse parkings, en winkels en restaurants die zo uitgekozen zijn dat er een diversiteit ontstaat in aanbod en menu's. De aankoopprijs van de appartementen varieert van 200.000 tot 500.000 euro; ze zijn dus enkel weggelegd voor de rijkere burger. Die bedenking horen ze hier evenwel niet graag en wordt gepareerd met de opmerking dat zo'n appartement ook verhuurd kan worden, omdat tenslotte niemand een heel jaar in een skidomein doorbrengt.

Met het vierde skidorp breit Les Arcs een vervolg aan het project dat Roger Godino en Robert Blanc in 1968 ontwikkelden voor hun geliefde en toen nog maagdelijke Arc-vallei. De ingenieur en de berggids begonnen te brainstormen en kwamen op de proppen met drie skidorpen. Het eerste, Arc 1600, was in 1968 klaar en werd in 1974 gevolgd door Arc 1800. Vijf jaar later was er dan Arc 2000, dat aan de voet van de gletsjer Aiguille Rouge ligt. De berggids, Robert Blanc, heeft niet lang van het geheel kunnen genieten, want hij kwam in 1980 om in een lawine terwijl hij op zoek was naar een als vermist opgegeven toerist. Die overigens gewoon op café zat.

Maar Les Arcs is veel meer dan de weldra vier skidorpen die naar hun hoogteligging genoemd zijn. In totaal zijn er zeventien dorpen, variërend van avant-gardistisch tot nagemaakt authentiek. In vele skioorden moet je er de landschapsstorende appartementsgebouwen bij nemen, maar Les Arcs werd geconcipieerd met een architecturale harmonie die geslaagd mag heten. Vanop de skipistes vallen de dorpen immers niet bepaald op in het landschap. Met uitzondering van Arc 2000, dat op een plateau staat en iets heeft van een avant-gardistisch fort, zijn de andere skidorpen tegen de helling aangebouwd, waardoor je vanaf de bergflanken enkel de daken ziet. Alle gebouwen zijn bovendien bekleed met hout. Het was Charlotte Perriand, de voormalige assistente van de beroemde architect Le Corbusier, die de plannen tekende.

Die manier van bouwen levert aardigheidjes op, zoals in ons bergflankhotel in Arc 1800. Je denkt binnen te komen op het gelijkvloers maar kunt dan nog vele verdiepingen lager, langs gangen die hellen. Handig is ook dat je overal tot tamelijk dicht bij het hotel kunt skiën. Wie meer wil weten over de architectuur van Les Arcs loopt best eens langs in 'La Coupole', het ronde gebouw in Les Arcs 1600, dat zijn vorm kreeg om in de winter de allure te hebben van een sneeuwbal. n

De 'Vanoise Express'-kabelbaan kan in 4 minuten tot 400 mensen van Les Arcs naar La Plagne brengen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234