Zondag 02/10/2022

'Er wordt te veel gewauweld over de apathie van de kiezer'

De 'zwarte Blair' wordt hij nu al genoemd. David Lammy (28), niet eens een jaar parlementslid voor Labour, lacht geflatteerd om zijn koosnaampje. Lammy, die ondanks een armoedige jeugd als eerste zwarte Brit afstudeerde aan de prestigieuze Harvard Law School, wordt een grootse politieke toekomst voorspeld. 'We hebben meer gekleurde politici nodig', zegt Lammy, wanneer hij gaat stemmen in zijn Londense probleembuurt.

Tottenham

Van onze verslaggever

Fabian Lefevere

David Lammy's thuisbasis is Tottenham Hale, een van de vele probleembuurten die zich tegen de rand van de Londense binnenstad aanschurken. "Verrot is het hier." Een oude blanke dame die gaat stemmen in de North Harringtay Primary School steekt haar misprijzen niet onder stoelen of banken. "Om vijf uur 's avonds durf ik mijn deur niet meer uit. Ik wil niet neergeknuppeld worden. Ik ben hier komen wonen in 1947, en heb Tottenham met de jaren zien verloederen. Ik ga enkel nog stemmen omdat ik dat moet. Ik moet van mezelf. Want mensen die thuisblijven, vergissen zich. Dit is te erg geworden."

Tottenham heet de meest verscheiden buurt van Engeland te zijn, érg lower class en érg Labour, waar waanzinnig veel nationaliteiten op amper enkele vierkante kilometer samenwonen en waar 159 talen gesproken worden. Bekendheid verwierf Tottenham vooral in negatief opzicht. Het waren de rassenrellen uit de jaren tachtig, waarbij één agent werd doodgeschoten en een andere zwaargewond, die de buurt op de kaart plaatsten.

"Dat en onze voetbalploeg, die overigens dringend beter mag presteren", sneert Lammy. Het liefst wordt hij niet meer herinnerd aan die periode van meer dan twintig jaar geleden, toen hij zelf nog amper de luiers ontgroeid was. Er is te veel veranderd: inmiddels wordt Tottenham her en der genoemd als een voorzichtig voorbeeld van de maakbare samenleving. "Natuurlijk is dit nog steeds een achtergestelde buurt", zegt Lammy. "Maar de werkloosheid van 25 procent onder de Tory's is gezakt tot 10 procent nu. Nog altijd zijn er problemen met crack, coke en prostitutie, maar ik durf zeggen dat de relaties tussen jongeren en politie inmiddels gevoelig verbeterd zijn. We investeerden vijftig miljoen pond in de openbare dienstverlening, in huisvesting, in onderwijs. De levensstandaard steeg gevoelig in de vier jaar dat Labour hier aan de macht is. Uiteindelijk is Tottenham een microcosmos die als voorbeeld kan dienen voor de richting die het met de rest van dit land uit moet."

Zoveel is duidelijk: Lammy's ambities reiken verder dan zijn eigenste Tottenham, al belandde hij na de dood van zijn voorganger pas een klein jaar geleden in het parlement en doet hij zijn uiterste best zijn unieke band met de wijk waar hij opgroeide te onderstrepen. "Hier woont mijn familie, hier woont mijn kapper, mijn priester. Het is mijn ambitie om de mensen van Tottenham warm te krijgen voor de politiek. Er wordt dezer dagen veel gewauweld over de apathie van de kiezer. Maar dat is simplistisch. Kiezers hier hebben al hun energie nodig om voedsel op de plank te brengen voor hun familie, om een job te vinden, om van de drugs af te geraken. Stemmen is tegen zo'n achtergrond niet de allereerste prioriteit. Het is die achtergrond die we moeten veranderen."

Lammy wordt niet voor niks de zwarte Blair genoemd. Hij moet wat gespeeld verlegen lachen om de vergelijking, die hij wel eens eerder hoorde. Lammy koestert zich in een imago van de underdog, maar wel een die met veel vastberadenheid naar de absolute top doorstoomt. "Ik heb veel respect voor Tony, weldra zal blijken dat hij een historische premier is. We zijn beiden advocaat, maar hij stamt uit de middenklasse, ik uit een bijzonder arm gezin. Vergelijken heeft weinig zin."

Lammy heeft wél een vergelijkbare - door in zijn kielzog volgende spin doctors gestuurde - charme. Stemmen doet hij voor het oog van de plaatselijke persfotografen, met een glimlach die zo breed is dat hij onwillekeurig aan Tony Blair doet denken. Het prototype van een ladies man is hij - jong, breedgeschouderd, getrimd baardje, Italiaans maatpak. Sex-appeal helpt in een land waar de media dag in dag uit de oppositieleider, conservatief Wiliam Hague, ridiculiseren om zijn grijze imago en waar de tabloids paginalang doordrammen over Blairs Calvin Klein-onderbroek, waarvan de journalisten een glimp mochten opvangen tijdens de verkiezingscampagne. Lammy scoort, net als Blair, bij de vrouwen. "Ooh. David heeft zijn gymschoenen niet aan vandaag", lacht een vrouwelijke kiezer als Lammy zijn stem in de bus deponeert. Haar man staat er wat bedremmeld bij. "Maar zijn schouders komen wel goed uit in dat pak."

Alles heeft Lammy om uit te groeien tot een icoon van de zwarte samenleving in Groot-Brittannië. Dat hij als eerste Britse zwarte een diploma aan de Amerikaanse Harvard Law School haalde en door collega-politici als ronduit briljant omschreven wordt, helpt. Maar tegelijkertijd ligt de nadruk op zijn huidskleur, hoe positief ook, ook hem wat op de maag. "Nog steeds zijn er veel te weinig parlementsleden van niet-Britse komaf", zegt hij. "Tien zijn het er op dit ogenblik, niet toevallig alle tien lid van Labour. Wij zijn de pioniers van de multiculturele samenleving. Maar het moeten er meer worden. Overigens, ik wil opkomen voor zwart en blank." Een 'inclusieve maatschappij', noemt Lammy het, een term die hij geleend heeft van Blair.

'Kiezers hier hebben al hun energie nodig om voedsel op de plank te brengen voor hun familie'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234