Donderdag 06/10/2022

'Europa is op weg om het Disneyland vande internationale misdaad te worden'

'De bedreiging komt niet zozeer van de Joegoslavische en Albanese bendes die elkaar op straat neerknallen. De gevaarlijkste zijn de misdaadorganisaties die geen zichtbaar geweld gebruiken''Als je vandaag twee drugsdealers arresteert, staan er morgen twee andere. Dat is niet de oplossing. Ga achter het geld aan door de bankiers, makelaars, diamantairs en advocaten via een aangepaste wetgeving onder druk te zetten'

Auteur Jeffrey Robinson over de internationaal georganiseerde criminaliteit

In het verontrustende beeld dat Jeffrey Robinson in zijn boek De Fusie van de internationale misdaad schetst, werken de Italiaanse maffia, de Chinese Triade-bendes, de Colombiaanse kartels en de Russische maffia broederlijk samen. Daartegenover staan politiediensten die te weinig middelen hebben en wier bevoegdheid ophoudt aan de landsgrenzen, en politici die blind zijn voor de globalisering van de misdaad. De oplossing van Robinson: 'Of het nu drugshandel, mensensmokkel of identificatiediefstal betreft: ga achter het geld aan!'

Eric Bracke

Foto Tim Dirven

Jeffrey Robinson klopt tijdens het gesprek geregeld met zijn vlakke hand op de tafel om zijn stellingen over de aanpak van de georganiseerde misdaad kracht bij te zetten. Voor 'die genieën van de Europese Unie' die doen alsof hun neus bloedt, heeft deze Amerikaans auteur alleen maar minachting. "Ze weigeren te zien dat de internationale misdaadorganisaties zich gedragen als multinationals die werken met structuren en strategische modellen die aan de Harvard School worden onderwezen. Daar wat aan doen levert politici geen stemmen op. Ze vinden het interessanter om meer blauw de straat op te sturen om het onveiligheidsgevoel bij de burgers te bestrijden. Als ze het aantal straatovervallen op oude vrouwtjes met 5 procent naar beneden krijgen, kunnen ze de geruststellende boodschap verkondigen dat ze de criminaliteit hebben teruggedrongen. Het is enkel het zichtbare, brutale geweld dat de politici zenuwachtig maakt. Van de vraag hoe criminelen geld witwassen via de diamantmarkt liggen ze niet wakker: het kost geld om dat uit te zoeken en het gevaar bestaat dat ze machtige groepen zoals de banken daarbij op de tenen trappen."

Ondertussen, zo luidt de wat provocerende stelling van Robinson, neemt de georganiseerde misdaad haast geruisloos de wereld over. "De bedreiging komt niet zozeer van de Joegoslavische en Albanese bendes die elkaar hier in de straten van Antwerpen neerknallen. Dat is gewoon dom. Het zijn de misdaadorganisaties die geen zichtbaar geweld gebruiken die het gevaarlijkst zijn."

Bij de suggestie dat Antwerpen dé stad in België is om het over de internationale misdaad te hebben, komt Robinson pas echt goed op dreef: "Het is de gedroomde plek voor de internationale misdaad: de Colombianen zijn hier, de Chinezen, de Italianen, de Russen, iedereen zit hier. Alles is hier dan ook voor handen. Je kunt van hieruit met gelijk welke bank ter wereld transacties uitvoeren. Er is een goed ontwikkeld telecommunicatienetwerk in België. Plug je laptop in en je kunt e-mails naar het andere eind van de wereld versturen. Er zijn uitstekende transportmogelijkheden met luchthavens in Antwerpen, Brussel en Schiphol. Vergeet ook de enorme haven van Antwerpen niet, die berucht is voor de sigarettensmokkel. Kan ook niet anders. Ga na hoeveel douanebeambten er zijn en hoeveel vrachten er binnenkomen. Het is een koud kunstje om in Antwerpen, of Rotterdam, goederen binnen te smokkelen omdat er zoveel verkeer is en zo weinig controle. Af en toe boekt de douane eens een toevalstreffer maar de meeste verdachte transactie ontglippen aan de controle.

"Neem van mij ook aan dat er in Antwerpen twee diamantmarkten zijn. Behalve de legale is er een criminele markt die zich uitstekend leent om geld wit te wassen. Het is deze criminele markt die verantwoordelijk is voor het aanhoudende moorden in Sierra Leone. Het is het terrein van diamanthandelaars die ook op de legale markt actief zijn en anderen die enkel tot doel hebben de georganiseerde misdaad terwille te zijn."

Robinson, die al een tijdje in Londen woont, onderbreekt de vraag waarom de diamanten uit Sierra Leone uitgerekend naar Antwerpen zouden komen. "Waar zouden ze er anders mee naartoe gaan? Je gaat waar de markt is. Londen? Waarom Londen? Ik zou zeker naar Antwerpen komen omdat ik weet dat hier Russen in diamant doen. Het is hier veel gemakkelijker.

"Je moet je ook afvragen hoeveel Chinese restaurants in Antwerpen van hun keuken leven. Ik heb geen cijfers voor Antwerpen maar volgens de politie in Wenen zijn er in de Oostenrijkse hoofdstad 550 Chinese restaurants en slechts 50 zijn echte horecabedrijven, de andere 500 niet. Deze oneigenlijke restaurants bieden een Chinese bende de kans om tegen enkele percenten het misdaadgeld van hun Colombiaanse vrienden wit te wassen. De Chinese restaurants betalen belastingen zoals elke andere zaak en kunnen hun cash bij de bank deponeren zonder dat het verdacht is. Voor een vreemde onderneming is het ook niet ongewoon dat het geld vervolgens naar het buitenland wordt geboekt. Wat gebeurt er? Carlos, die in de Colombiaanse drugshandel zit, stapt naar Vladimir uit de diamantbusiness. Hij koopt diamant via Wong, die het drugsgeld op een rekening van Vladimir stort ergens ter wereld. Als Carlos tien miljoen aan drugsgeld bezat, laat hij vijf procent aan Wong, vijf procent aan Vladimir en houdt diamant over ter waarde van 9 miljoen frank die overal ter wereld als betaalmiddel inwisselbaar is. Hij stopt de diamant in zijn zak, loopt fluitend door de controle op de luchthaven en wuift naar de politie. Wie zal hem nog vinden?

"Als Chinese bendes naast de Russische maffia en leden van drugskartels leven, en ze moorden elkaar niet uit, dan moet je je de vraag stellen wat er aan de hand is. Ze doen gewoon samen zaken waar iedereen beter van wordt. Antwerpen is daar een uitgelezen plaats voor. Je hoeft er trouwens niet altijd aanwezig te zijn, in de winter kun je je zaakjes regelen van op een zonnig balkon in Monte Carlo of Miami."

Zolang de politici niet beseffen dat misdaad geen plaatselijke aangelegenheid is maar internationale business, zal het voor de misdaadorganisaties alleen maar beter worden, aldus Robinson. Europa is volgens hem goed op weg om het Disneyland van de internationale misdaad te worden. "Europa wordt de hemel op aarde voor de georganiseerde misdaad. Vijftien landen zonder grenzen met een gemeenschappelijke munt met grote biljetten maar toch vijftien verschillende politiejurisdicties. Weet dat een crimineel er steeds op uit is om het verband tussen zijn geld en de plaats van de misdaad onzichtbaar te maken. Door in alle landen de euro in te voeren is dat probleem meteen opgelost. Er is geen spoor meer dat verwijst naar het land waar de misdaad werd begaan. Een drugsdealer die zijn producten met een marktwaarde van tien miljoen frank in Spanje aan de man brengt, zit nu nog steeds opgezadeld met een gigantische hoeveelheid peseta's. Het volume van dat bedrag vult haast de hele kamer. Als de drugsdealer binnenkort in biljetten van vijfhonderd euro wordt betaald, passen de stapeltjes biljetten in een attachékoffertje. Kleed je netjes en je wandelt met cash geld ter waarde van tien miljoen Belgische frank rustig door de douane.

"Waarom maken de Europese politici het deze mensen zo gemakkelijk? Het is nogmaals een bewijs dat die genieën in Brussel wetten maken zonder ook maar een moment stil te staan bij de gevolgen voor de internationaal georganiseerde misdaad. De grootste coupure had er een moeten zijn van tweehonderd euro. De politici denken slechts aan hun eigen gemak. Ze zeggen dat ze niets kunnen doen aan de oorlog in Sierra Leone, de drugsverkoop in Engeland of de financiële fraude die afkomstig is van Nigeria. De waarheid is dat het hen niet interesseert om deze problemen aan te pakken, omdat het hen geen electoraal voordeel kan opleveren. De politie is nochtans op de hoogte van de activiteiten van misdaadorganisaties, maar ze beschikken niet over de fondsen en nog minder over een aangepaste wetgeving om deze problemen effectief aan te pakken. De bad guys hebben al het geld, zij overschrijden grenzen zonder moeite en hebben alles wat ze willen. Jurisdictie is alleen een belemmering voor de politie. Van zodra een Belgische agent de landsgrens overschrijdt, mag hij niets meer ondernemen. Anders krijg je gegarandeerd een diplomatieke rel. Als Vladimir in Sint-Petersburg een drugsdeal wil sluiten met Carlos in Cali (Colombia) en drugs naar Antwerpen wil transporteren in ruil voor diamant, kunnen de jurisdictie of de internationale verdragen hem geen bal schelen. Hij stuurt gewoon een e-mail."

In zijn boek noemt Robinson Interpol een lading bureaucratische stront. "Dat is ook zo. Interpol is niet meer dan een uitwisseling van telefoontjes. Als een Belgische flik een kerel met een Australisch paspoort arresteert, zal de Belgische Interpol-agent zijn Australische collega bellen om na te gaan of de gearresteerde gezocht wordt in Australië. Maar Interpol doet niet aan misdaadonderzoek, ze onderzoeken gewoon niets. Daarom meenden de genieën van de EU dat ze een operationele politiemacht nodig hadden die achter terroristen en drugshandelaars aanzit. Europol dus. Fantastisch idee, zeggen al de vijftien landen, dat is wat we nodig hebben: agenten met speciale badges die overal in Europa personen kunnen arresteren die zich schuldig maken aan terrorisme en drugs. Maar, zeggen de Duitsers dan, 'tijdens de oorlog tapten de nazi's hier telefoons af en dat is nog steeds een erg gevoelig onderwerp. We zijn dus wel gewonnen voor een dergelijke Europese politiemacht, maar zonder de bevoegdheid om telefoons af te luisteren.' De Belgen, de Nederlanders en de Fransen zijn ook voor maar vinden dat de undercoveragent, de agent provocateur, niet te rijmen valt met hun rechtsbeginselen. Een speurder mag niet zelf om drugs vragen, maar moet wachten tot ze hem worden aangeboden alvorens op te treden. 'Uitlokking' heeft dat anders. Ten slotte eisen de Britten dat hun regels betreffende de bewijsvoering als minimumnorm zouden gelden. Zo werd Europol helemaal uitgehold.

"Ben je al ooit eens bij Europol geweest in Den Haag? Laat het me je beschrijven. Een fantastische poort die elektrisch open en dicht gaat, een grote private parking en een gebouw waar, als ik me niet vergis, de Gestapo nog gehuisvest is geweest. Er zijn vlaggen van de vijftien landen, camerabewaking en alles is er mooi geboend. De kantoren hebben vast tapijt en computers en er is een uitstekend restaurant. Zowat iedereen die er werkt, beschikt over een soort diplomatieke status, zodat ze geen belastingen moeten betalen. Het enige probleem is dat ze gewoon niets, maar dan ook niets uitrichten. Ze zijn nutteloos. Vraag de agenten waar ze mee bezig zijn en ze antwoorden: we doen wat we kunnen maar de aangepaste wetgeving en het budget ontbreken opdat we iets zouden kunnen ondernemen. Dat komt omdat die genieën in Brussel geen jota verstand hebben van transnationaal georganiseerde misdaad."

In zijn boek citeert Robinson Jack Blum, een advocaat uit Washington die als een expert op het gebied van witwaspraktijken bekendstaat. Volgens Blum moet het mogelijk zijn dat naties hun wettelijke systemen harmoniseren en tot gezamenlijke definities van misdaad komen. Blum hoopt op een internationale overeenkomst die de naties verbiedt hun soevereiniteit te misbruiken om criminelen te huisvesten. Robinson: "Natuurlijk is het theoretisch mogelijk om de wettelijke stelsels te harmoniseren, alleen zal geen enkele natie ermee akkoord gaan. Al die politici zijn als de dood voor het prijsgeven van hun soevereiniteit omdat ze dan misschien zelf overbodig zullen worden. Kijk naar het zogenaamde vrije verkeer binnen de Europese Unie. Steek de Belgische grens over naar Frankrijk en er is een redelijke kans dat ze je controleren omdat ze zich zorgen maken over drugs die vanuit Nederland binnenkomen. Ga naar Engeland en je wordt zeker tegengehouden. De Britten hebben het Schengen-akkoord wel ondertekend maar toch houden ze eraan iedereen te controleren die het land binnenkomt. Voor de Britten is hun rechtssysteem het hart van hun democratie en dus mag daar niet aan geraakt worden. En de Fransen willen evenmin dat de Code Napoléon niet ernstig wordt genomen. Dat van een harmonisatie op Europees vlak in de praktijk niet veel terechtkomt, blijkt ook uit het vasthouden aan het principe van het bankgeheim. Zwitserland maakt geen deel uit van de EU maar Oostenrijk wel. Ondanks de EU-overeenkomst terzake weigeren de Oostenrijkers hun traditie van Sparbuch op te geven."

Robinson geeft toe dat zelfs als er in geheel Europa geen bankgeheim meer zou bestaan, het probleem daarmee niet opgelost zou zijn. "Dan gaan ze gewoon naar Liechtenstein, de Seychellen, de Caraïben of de Bahamas. Er is een tweehonderdtal naties aangesloten bij de VN en vijftig, een op de vier dus, respecteren het bankgeheim. Niettemin gingen ze allemaal akkoord met het VN-pact om het systeem af te schaffen."

Europa mag dan al weinig interesse betonen voor de bestrijding van de georganiseerde misdaad, voorlopig is de situatie nog niet te vergelijken met de toestand in de vroegere Sovjet-Unie. "Het is een misverstand te denken dat er in de Sovjet-Unie geen georganiseerde misdaad bestond voor de ineenstorting van het communistische regime. Het heeft altijd bestaan, al was het een van de best bewaarde geheimen. Toen het kapitalisme werd ingevoerd waren de enige potentiële bedrijfsleiders de criminelen en de KGB. Ze beschikten over geld en wisten hoe het kapitalisme in het Westen functioneerde. De politici, de KGB en de criminelen verkochten de staatsindustrie aan zichzelf. Ze hebben de Russische economie daarop systematisch geplunderd en het geld naar het buitenland gebracht, vermomd als internationale zakenmensen. Ondertussen genoten de meesten immuniteit als leden van de doema. Jeltsin verklaarde niet zomaar dat Rusland een maffiacratie was. Dat vandaag in de krant staat dat de president van de Oekraïne, Leonid Koetsjma, het bevel heeft gegeven om een kritische journalist uit te schakelen, hoeft je dus niet te verwonderen. De overname door de georganiseerde misdaad gebeurde daar al tien jaar geleden. Je kunt in Rusland geen zaken doen zonder af te dokken aan de maffia. Coca-Cola trachtte een vestiging te openen in een district in Moskou. De directeur weigerde bescherming af te kopen van de maffia en een maand later werd de fabriek opgeblazen. Of je betaalt de zogenaamde roof tax of je huurt de vroegere KGB om je te beschermen tegen de maffia."

Het is niet alleen Koetsjma die in opspraak komt, ook de voormalige eerste minister van Oekraïne Lazarenko zit al enkele jaren in nauwe schoentjes. Hij wordt momenteel in Seattle aan de tand gevoeld over zijn betrokkenheid bij de georganiseerde misdaad in zijn land. "Natuurlijk ken ik Lazarenko, zegt Robinson, hij praat met de FBI in de hoop tot een overeenkomst te komen met de US Attorney Office in Seattle. Ik sprak met iemand over Lazarenko. Hij wordt nu beschermd terwijl hij met de federale politie samenwerkt. Als je in het witness protection program komt, kun je bijvoorbeeld vier in plaats van twintig jaar opsluiting krijgen. Maar in de VS betekent vier vier en vijfentwintig betekent vijfentwintig. Daarom zijn criminelen zo bevreesd voor het Amerikaanse rechtssysteem. Als je als Colombiaanse drugsdealer wordt uitgeleverd, zit je in Amerika levenslang, zonder pardon. De grootste nachtmerrie van Pablo Escobar van het Colombiaanse Medellín was te worden uitgeleverd aan de VS. Hij bood de president zelfs aan om persoonlijk de Colombiaanse nationale schuld af te betalen om toch maar niet te worden uitgeleverd. Uiteindelijk steunde hij een presidentskandidaat die, toen hij aan de macht kwam, ervoor zorgde dat er niet werd uitgeleverd aan de VS. Dat is nu weer veranderd."

Onbedoeld biedt Israël vele Russische criminelen een veilige thuishaven en dat kan het land op termijn parten spelen, meent Robinson: "Elke Russische immigrant die kan bewijzen dat zijn grootmoeder joods was - je kunt valse certificaten in Cyprus kopen - laten ze in Haifa binnen. Ik neem aan dat 99 procent van de Russische immigranten eerlijke mensen zijn maar als de 1 procent criminelen zich een politieke partij koopt, hebben ze een sleutelpositie in de politiek. In Israël wordt immers geregeerd met erg kleine meerderheden. Met drie zetels in de Knesset kan de partij van de Russische immigratiebeweging van doorslaggevend belang zijn. Momenteel bestaat er geen witwaswet in Israël, de Russische criminelen die de partij domineren, kunnen ervoor zorgen dat er nooit een zal komen. De Russische criminelen proberen het politieke systeem in Israël te ondermijnen. Een probleem is wel dat de Israëlische economie te klein is voor de hoeveelheid geld die ze wit te wassen hebben. Dus heeft een Russische Israëli in Cyprus een bank opgezet met als enige bedoeling geld te lenen aan de internationale misdaadorganisaties. Nog belangrijker voor criminelen is dat, eenmaal je de joodse nationaliteit verworven hebt, je nooit zult worden uitgeleverd aan een ander land. Een crimineel met een Israëlisch paspoort heeft steeds een plaats waar hij zich veilig kan weten. Die duizenden Russen die zich onder het mom van zakenlui over de wereld bewegen, hebben dankzij hun joodse paspoort steeds een veilige thuishaven.

"Sommige criminelen uit de voormalige Sovjet-Unie hebben ook de titel van ereconsul gekocht, zodat ze een diplomatieke status verkrijgen. Met dat zwarte paspoort word je niet eens gecontroleerd als je op de luchthaven in Brussel landt. Als ik me goed herinner, kon je een diplomatieke status kopen in de vroegere thuislanden van Zuid-Afrika, in Belize en in Costa Rica."

Volgens Robinson vinden de bad guys altijd de zwarte gaten in het systeem en weten ze daar munt uit te slaan. Hij geeft in zijn boek zelf het voorbeeld van het autonome gebied van St-Regis Mohawk. Dit reservaat van de Native Americans op de grens tussen Canada en de VS is het geliefkoosde doorgangsgebied voor smokkelbendes. De vraag is of er niet steeds te grote mazen in het net zullen zijn en of het probleem van de georganiseerde misdaad dus ooit kan worden opgelost. "Ik kan het morgenvroeg al oplossen. Eerst en vooral moet er een Europese wetgeving komen die vereist dat de mensen in beroepen die grote geldtransacties verrichten, zoals bankiers, diamanthandelaars, makelaars, enzovoorts, achterhalen wie de eigenaar van het geld is dat ze binnenkrijgen. Nu is iemand die met een valies vol cash geld binnenkomt verdacht, maar als een advocaat van een gerespecteerd kantoor een tas vol geld opent, worden al veel minder vragen gesteld. Volgens mijn wet kan er maar een transactie plaatsvinden als de personen die eigenaar zijn van het geld kunnen worden geïdentificeerd. Niet de naam van het consortium in Liechtenstein, niet de maatschappijen in Luxemburg en de Bahama's die co-eigenaren zijn van dat consortium, wel de werkelijke eigenaar, bij wie je desnoods pas na veertig stappen terechtkomt. Als dat het Cali-kartel in Colombia is, dan gaat de bankier die het geld heeft aangenomen voor vele jaren de bak in. Je moet de bankier zover krijgen dat hij zegt: 'Ik ga mijn carrière niet op het spel zetten, dus moet ik weten wie de uiteindelijke eigenaar is.' Alleen op die manier kun je de cashflow van criminelen voor herinvesteringen afsnijden, en die hebben ze nodig willen ze niet bankroet gaan. Je moet de bankiers met strafwetten onder druk zetten, anders werkt het niet. In het Verenigd Koninkrijk maken de banken jaarlijks 20.000 dossiers van verdachte transacties en de afgelopen vijf jaar zijn er hooguit tien vervolgingen geweest. Met dit systeem trachten de banken zich in te dekken en hun eigen verantwoordelijkheid te ontlopen. Er zou een registratie moeten komen van alle cash bedragen die in de bank worden binnengebracht boven een bepaalde limiet. Een Europees centrum zoals in de VS het FinCEN (Financial Crime Enforcement Netwerk), dat alle informatie over cash transacties van over heel Europa samenbrengt, kan dan verbanden leggen. Zo kunnen ze structuren van witwasoperaties ontwaren. Dat vergt de wil, en de fondsen, om echt iets te doen aan de internationale misdaad. De bestaande rapporteringsplicht van verdachte geldtransporten in België, Frankrijk en Groot-Brittannië dient alleen om de schijn te wekken dat de politici er wat aan willen doen. Dat het niet werkt, maakt niet uit, als ze hun handen maar in onschuld kunnen wassen."

De misdaadorganisaties en hun handel evolueren voortdurend. Volgens Robinson zullen drugs van de eerste plaats verdrongen worden door lucratiever handelswaar. "Identiteitsdiefstal door de internationale misdaad - met creditcardfraude en cybermisdaad als belangrijkste vormen - zal wellicht de grootste uitdaging worden. Stel: ik bevind me in Monaco en ik slaag erin om in België je identiteit te stelen en deze gegevens aan te wenden om geld binnen te rijven in Hongkong, dan zal niemand me ooit vinden. Als je in een computernetwerk kunt inbreken, is het ook erg eenvoudig om er geld uit te halen. Ook intellectuele eigendom zal erg moeilijk te verdedigen zijn. Als een nieuwe versie van Windows uitkomt dan weet je dat haast elke computer op de aardbol ze nodig zal hebben. Als je dit kunt kopiëren, door de code te stelen, kun je een gigantische handel opzetten. Hetzelfde met het kopiëren van muziek via Napster of MP3. In Azië, Vietnam, Thailand en Cambodja wordt aan een hels tempo gekopieerd zonder dat overheid ook maar een strobreed in de weg legt. In China is de bescherming van het copyright zo goed als onbestaande. Als je via internet een cd of Viagra bestelt en het wordt verstuurd in een envelop met gift, no commercial value erop is de kans bijzonder klein dat de zending wordt onderschept. Daar is gigantisch veel geld mee te verdienen en het is evengoed internationaal georganiseerde misdaad als mensensmokkel. Momenteel zijn een miljoen mensen onderweg. Ze betalen 20.000 tot 50.000 dollar aan criminele bendes om op hun bestemming te geraken. Wie niet over het geld beschikt, werkt daarna als een soort slaaf tot de schuld is afgelost. Het is een miljardenbusiness."

Alweer is de vraag: wat kan een westerse regering daartegen doen? "Ik zeg het toch", roept Robinson terwijl hij met zijn vlakke hand op tafel klopt: "GA ACHTER HET GELD AAN! Als je vandaag twee drugsdealers met crack en cocaïne op de grote markt arresteert, dan staan er morgen twee andere. Dat is niet de oplossing. Je moet snappen dat het een handel is, of het nu om drugs, mensensmokkel, piraterij of wapenhandel gaat, de drijfveer is het geld dat ermee te verdienen valt. Ga achter het geld aan door de bankiers, makelaars, diamantairs en advocaten via een aangepaste wetgeving onder druk te zetten. Zoek uit wat de misdaadbendes met hun geld doen, breng de geldstromen op een supranationaal niveau in kaart, probeer de structuren van hun witwasoperaties te doorzien en snij hun cashflow af. Alleen zo kun je bij de leiders van de misdaadbendes uitkomen en ze inrekenen. Dat zal uiteraard tijd en geld kosten. Al de sommen geld die worden onderschept, moeten rechtstreeks worden aangewend om de politie de kans te geven om opnieuw achter andere bendes aan te gaan. Ik heb met veel politiemensen in de VS gepraat en de meeste zijn bijzonder gemotiveerd als ze de kans krijgen om hun werk te doen. Ze zijn bereid om hun leven op het spel te zetten, sommigen komen klaar als ze kopstukken kunnen arresteren."

Robinson vergaarde de meeste informatie die hij in zijn boek verwerkte uit talloze gesprekken met mannen en vrouwen in dienst van de justitie. Sommigen konden vrijuit praten, anderen stonden hem anoniem te woord of wezen hem de weg naar documenten of een andere dienst. Naar eigen zeggen kon hij op veel bereidwilligheid rekenen omdat hij met zijn vorige boek, The Laundrymen (De Witwassers), had bewezen zorgvuldig met zijn bronnen om te springen. "Natuurlijk weet ik dat vele van mijn informanten een eigen agenda hadden. Het komt erop aan alert te zijn en je niet te laten gebruiken. Daarom heb ik ieder verhaal gecontroleerd."

In de verwerking van zijn gegevens wisselt Robinson droge, feitelijke passages over de diverse misdaadorganisaties en hun handel af met spannende beschrijvingen van undercoveracties en afrekeningen onder gangsters. Robinson beschrijft de actie alsof hij er zelf bij was. De auteur geeft ronduit toe dat deze aanpak ingegeven is door commerciële overwegingen. "Alles wat in dit boek staat, is waar, maar ik wil de lezers tegelijk entertainen. Ik moet opboksen tegen allerlei andere vormen van vermaak, dus moet ik de lezers verleiden. Dit boek kost ongeveer zoveel als een cd. Om de potentiële koper te overtuigen mijn boek in plaats van een cd te kopen, moet ik hem ook amusement bieden. Daarom schrijf ik mijn non-fictie ten dele alsof het fictie is."

'Zoek uit wat de misdaadbendes met hun geld doen, breng de geldstromen op een supranationaal niveau in kaart, probeer de structuren van hun witwasoperaties te doorzien en snij hun cashflow af. Alleen zo kun je bij de leiders van de misdaadbendes uitkomen en ze inrekenen'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234