Dinsdag 04/10/2022

Geachte heer Van Looy, Beste Erik,

Jules Hanot steekt elke week een schermgezicht een hart onder de riem (of een dolk in het hart)

Naar jaarlijkse gewoonte nam ik me voor om af te kicken van De slimste mens ter wereld. Waarom zou een mens zich blijven vergapen aan drie min of meer bekende koppen die elkaar met bon mots, parate kennis en tactisch vernuft vliegen proberen af te vangen? Ik maakte mezelf wijs dat het slechts een onderhoudend televisiespelletje betrof dat al twaalf jaar precies hetzelfde is en waarvan onderhand alle tics en grappen van gastheer en jury gemeengoed zijn geworden.

Bovendien werd ik na de vorige jaargang gealarmeerd door een paar verontrustende neveneffecten. Zo begon ik plots de boeken van Marnix Peeters te lezen, werd ik (weliswaar slechts heel even) bevangen door medeleven met Liesbeth Homans en voelde ik enige sympathie opborrelen voor Gert Verhulst. Er zijn grenzen, en veel gekker moest het niet worden. Het was beslist: voortaan zou ik De slimste mens met mate consumeren en met de aldus herwonnen qualitytime de diep in mij sluimerende meerwaardezoeker proberen tevreden te stellen.

Tot ik dat onweerstaanbare clipje zag waarmee het fenomenale popcombo Electric Erik and His Fabulous Five zieltjes probeerde te winnen voor het nieuwe seizoen en ik als de eerste de beste willoze tv-junkie andermaal voor de bijl ging. Sindsdien heb ik nog geen aflevering gemist en ik besef dat ik de rit tot en met de finale zal uitzitten. Na het optreden van de eerste nar van dienst Sam Louwyck was ik meteen verkocht.

Ik maakte kennis met een ietwat bevreemdende versie van Kathy Royalty Pauwels, vloekte toen Kim Clijsters zoals destijds tegen Justine Henin een zekere zege uit handen gaf, leefde mee met de kleine Umesh 'Haldis' Vangaver die genadeloos uit het spel werd geknikkerd, ontdekte geamuseerd de Barry White in Alexander De Croo en onderging gedwee het verpletterende overwicht van Kobe Ilsen.

Tot mijn eigen stomme verbazing trad ik zelfs toe tot de fanclub van Kevin Janssens. Voor hij bij jou zijn testosteron en eruditie mocht etaleren, was hij in mijn geest enkel aanwezig als dansende posterboy en grossier in bekend vrouwvolk. Hoewel hij pijnlijk afgerekend werd op zijn beperkte kennis van het zuiden des lands, ben ik nu bereid hem straks in de finaleweek naar de overwinning te schreeuwen.

Want De slimste mens is natuurlijk veel meer dan een simpel spelletje. Een perfect geoliede machine die al meer dan een decennium dienstdoet als het vrolijke slaapmutsje - zelfs in staat om de zuurste zuurpruim goedgezind naar bed te sturen. Het complete pretpakket dat van vijanden vrienden maakt, reputaties maakt of kraakt en nobele onbekenden naar een sterrenstatus katapulteert; onnozelheid tot kunst verheven in een dagelijkse portie 'lof der zotheid'; een verslavende want geniaal gemixte cocktail die elke dag naar meer smaakt dankzij een royale scheut baldadige humor, deskundig opgebouwde spanning, zorgvuldig gekozen kandidaten en voorgeprogrammeerde juryleden die tot op de nanoseconde weten wanneer ze grappig uit de hoek moeten komen.

Geserveerd door een vertrouwde kastelein die in de loop der jaren een beetje familie lijkt geworden. Niet de zoveelste gepimpte beau, geföhnde mister perfect of sympathieke spring-in-'t-veld, maar een bijna pijnlijk normale vijftiger met zwaar Antwerps accent en hinnikende lach. Roker noch drinker. Verhangen aan cola, ongezonde hap en 'den Antwaaarp'. Een zelfverklaard watje. Niet eens interessant genoeg voor 'de boekskes'.

Ooit een verlegen nerd die zijn ogen versleet in donkere cinemazalen en, dromend van Hollywood, in zijn eentje een filmtijdschriftje volschreef. De antivedette die tussen kaskrakers als De zaak Alzheimer en Loft door ijverig aan een carrière op het kleine scherm timmerde, om het daar tot Vlaamse superster te schoppen. Ik herinner me nog hoe je als knaap met schuchter ontluikende gezichtsbegroeiing debuteerde als deelnemer in een filmquiz. Ik denk ook met plezier terug aan het hilarische rubriekje 'Ontdek de ster' uit De laatste show waarin je als onbeholpen kluns aan Hollywood-coryfeeën de foute vragen mocht stellen.

In het tv-labo van Woestijnvis geduldig gepolijst en geslepen zonder aan de essentie te raken. Eerst als noeste werker achter de schermen en lang niet meer dan een regeltje in de aftiteling van programma's als De mol, Via Vanoudenhoven of Mannen op de rand van een zenuwinzinking. Doorgegroeid tot de atypische presentator die eerst vijf keer bleef zitten in de quiz die hij zou erven van Bruno Wyndaele om er een tv-monument van te maken.

Nu zelf hors catégorie als de golden boy van VIER die elk jaar in zijn eentje de kijkcijfers van de fel geplaagde zender opkrikt. Gegeerd als sandwichman voor de betere brillen, maatpakken, horloges en schoenen. Verzamelaar van filmprijzen, televisiesterren en belangrijk genoeg om met zijn gevolg na het WK in Brazilië gerepatrieerd te worden met het regeringsvliegtuig van toenmalig premier Di Rupo. Een onwaarschijnlijk succesverhaal. Geschreven door een opvallend onopvallende laatbloeier die zeer tegen de mediageplogenheden in de schijnwerpers mijdt, aan zijn lijf zo weinig mogelijk polonaise duldt, en voor wie 'gewoon' meer dan goed genoeg is.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Toen we beiden nog jong en soepel waren, hebben we zelfs even lijfelijk contact gehad op een voetbalveld in Brecht en vorig jaar rond deze tijd zag ik je op de openingsdag van het Gentse Film Fest samen met Bart De Pauw en de mooie Rachael Taylor onwennig en bijna verontschuldigend op de rode loper poseren ter gelegenheid van de première van het Amerikaanse Loft. Omdat ik toch al wist hoe hij afliep, hoefde ik net als de rest van de wereld de film niet meer te zien.

Ik hoorde wel hoe juryvoorzitter Bret Easton Ellis geen spaander heel liet van je levensdroom. Niets van aantrekken, Erik. Ik hoop oprecht dat je met De premier je Hollywoodkater kunt doorspoelen. Sant in eigen land is ook niet mis. Gefêteerd door Jonas Van Geel in Lang leve en daar even herenigd met je Duitse jeugdliefde Brita. Ik zag hoe Steven Van Herreweghe je in Het beste moet nog komen dwong jezelf geweld aan te doen door je een verwende BV en dus een arrogante etter te laten spelen. Fijne brokjes televisie als ludiek eerbetoon aan een schermgezicht dat zichzelf onkwetsbaar wist te maken door zijn zwakke kantjes als troeven uit te spelen.

't Is al lang gebeurd, Erik. Geen mens die er nog aan twijfelt wie echt de allerslimste is. Mogen de Geubelsen, Brusselmansen en andere Jerooms nog lang met je voeten rammelen, zodat je nog vele jaren de unieke gastheer van de beste quiz ter wereld mag blijven.

Met vriendelijke groeten,

Je vriend Jules

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234