Maandag 26/09/2022

Geachte mevrouw Boukhriss Terkessidis, Beste Danira,

Jules Hanot steekt elke week een schermgezicht een hart onder de riem (of een dolk in het hart)

Het blijft wonderlijk hoe een simpel televisiespelletje als De slimste mens er telkens weer in slaagt verse vedetten af te leveren. Elke jaargang is er wel een relatief 'onbekende bekende' die de kijkersverbeelding zo weet te prikkelen dat hij of zij onstuitbaar voortgestuwd wordt in de televisionele vaart der volkeren. De hooggestemde Marc-Marie Huijbregts hield er als plezante Hollander een lucratieve Belgische bijverdienste aan over, de merkwaardige Sarah Vandeursen een vast contract bij Woestijnvis en Adil 'fuck, shit, putain' El Arbi de status van rolmodel en knuffelmarokkaan.

Ook jij werd dankzij het vrolijke circus van Erik Van Looy van bescheiden backbencher in één klap tot eersterangs-BV gepromoveerd. De verrassende quizsensatie die zich aan Vlaanderen openbaarde als pittige Grieks-Marokkaans-Belgische cocktail. Een vrolijk en charmant zondagskind dat met haar vurig temperament stormenderhand het scherm inpalmde en vage herinneringen opriep aan zonnige bloemenvelden en opwaaiende zomerjurkjes.

Ik had direct door dat we nog van die flamboyante nieuwkomer zouden horen. Ook al omdat je meteen fameus op de zenuwen werkte van enkele vooraanstaande dames uit mijn directe omgeving die, telkens als ik een poging ondernam om je lof te zingen, meteen op hun achterste poten gingen staan. Ze noemden je schamper - ik citeer -een 'lichte sigaar', een 'aanstellerig wicht' en een 'omhooggevallen bitch met streken'. Niets van aantrekken, Danira. Jaloezie is nu eenmaal des mensen. Niemand kan voor iedereen goed doen en de afgunst van soortgenoten betekent hoe dan ook dat je passage niet onopgemerkt is gebleven.

Zelf raakte ik al van bij je eerste optreden gefascineerd door die licht ontvlambare jongedame die probleemloos overeind bleef in een macho mannenbastion waar zelden op een seksistische witz meer of minder wordt gekeken. Niet het zoveelste tamme poppemieke of de inwisselbare babe van 'sois belle et tais-toi' die als makkelijk blozend kanonnenvoer moest dienen voor heren die het motto 'hoe vettiger hoe prettiger' hoog in hun vaandel voeren.

Elke aflevering hield ik een beetje meer van dat brutaaltje, dat koppig weigerde om over zich heen te laten lopen. Zo iemand kan bij mij altijd meer dan één potje breken en het stemde me dan ook droef dat je precies omwille van die ontwapenende eerlijkheid midden in een mediastorm terechtkwam en je door de chronisch rommelende onderbuik van de sociale media als een 'arrogante trut' werd neergesabeld. Wellicht net daarom keek ik steeds geamuseerder toe hoe je klinkend revanche nam door met parate kennis, fanatieke flair, gedurfde humor en een grote mond de ene na de andere uit het spelletje te knikkeren. Zelfs Herman "Gaan we poepen, Danira?" Brusselmans werd door jou met een welgemikt "Awel ja, kom, we zijn weg" verbaal tegen het canvas gemept. Een fijn brokje televisie waarvan vooral de grote schrijver even moest bekomen.

Dat je in de finale nipt de duimen moest leggen voor mannetjesputter Tom Waes, deed er niet eens meer toe. Je was plots hotter dan hot in medialand als temperamentvolle kat met scherpe nagels, charisma en een kleurtje. Een spectaculaire combinatie die blijkbaar zo aansloeg dat je per direct opgewaardeerd werd tot een vaste waarde in primetime.

En dat mag gerust een prestatie worden genoemd voor een 26-jarig meisje uit het fel geplaagde Vilvoorde dat na haar studies taal en letterkunde via de sluipwegvan een diversiteitsstage ("Anders was het wellicht nooit gelukt") bij de openbare omroep aan de slag mocht. Eerst als stille kracht achter de schermen in het weggesaneerde Vlaanderen vakantieland. Later als veredelde journalistieke omroepster van buitenlandse reportages in Login en Koppen XL. Zappend zag ik je af en toe wel passeren, maar echt opvallen deed je niet.

Je verscheen pas echt op mijn radar toen je als benjamin bij de nieuwsdienst tegen wil en dank landelijke bekendheid verwierf met die beruchte reportage over de Pegida-betoging in Gent. Je werd er als vermeende allochtoon door een stelletje idiote racisten verrot gescholden en ook nog eens maandenlang geteisterd door weinig volksverheffende haatmails die je als 'makak' en 'bruine teef' omschreven.

Hoewel ik amper wist wie je was, had ik oprecht met je te doen en stelde met groot genoegen vast dat je ook toen, weliswaar vechtend tegen woedetranen, in de clinch durfde te gaan met de armen van geest. Respect, Danira. Een mens zou voor minder haar op zijn tanden krijgen.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Geheel toevallig zag ik je zo'n maand geleden vanop respectabele afstand enthousiast van de ene outfit in de andere springen tijdens een fotoshoot voor een vrouwenblad. "Die gaat het nog ver brengen", mompelde ik bij mezelf, terwijl je als een volleerd model op de trappen poseerde en overduidelijk met volle teugen genoot van je pas verworven sterrenstatus. Ik hoop oprecht dat je er nog lang van mag genieten, al maakte ik me bij het bekijken van het lieflijke schouwspel ook een beetje zorgen. De slimste mens was mooi en ik gun je het succes van harte. Maar wie zoals jij in het diepe wordt gegooid, moet ook meteen bewijzen zonder zwemvest en andere hulpmiddelen te kunnen blijven drijven.

En dat wil precies nog niet te best lukken. Ik volg immers ook trouw Over eten waarin je met Kobe Ilsen op populair-wetenschappelijke wijze ons voedsel doorlicht en afrekent met allerlei vooroordelen op ons bord. Ondanks de grappig bedoelde branie van Kobe en zijn ego best een onderhoudend en leerzaam programma.

Al moet mij van het hart dat jij daarin vooralsnog niet veel verder komt dan de rol van bevallige, gibberende en dweperige assistente die vooral de indruk wekt dat ze - "Kobe is echt mijn ideale lengte" - haar 'baas' wil binnendoen. Dat valt me ondanks de warme sympathie die ik voor je voel behoorlijk van je tegen, omdat die al dan niet gespeelde onderdanigheid ver af staat van het rebelse en stoute imago dat je zo zorgvuldig hebt opgebouwd.

Zondag nog zag ik je in Beste vrienden samen met collega, soulmate en zelfingenomen druktemaker Riadh Bahri als een kip zonder kop rondrennen in het Macedonische pretpark van de bizar besnorde ceremoniemeester Bruno Wyndaele. Net twee ADHD-kleuters in een snoepwinkel die zelf zo'n chaos creëerden dat ze amper lekkers konden meegraaien. Een ondermaats spektakel waarbij ik me afvroeg of je als vrijgevochten girl next door niet te vroeg in de rol van diva met looks en brains bent gerold.

Ik begrijp ook wel dat alle begin moeilijk is, maar misschien is het geen slecht idee om eerst fatsoenlijk te leren gaan voor je al lopend over je eigen voeten struikelt. Ik hoop van harte dat je niet de tol van je succes moet betalen nog voor je het kunt verzilveren. Niets is vluchtiger dan mediaroem en weinig is gevaarlijker dan de moeilijke spreidstand tussen gedegen journalistiek werk en luchtig entertainment.

Doe me een plezier en laat je voortaan niet zomaar voor elke voorbijrijdende kar spannen. Zelfs tomeloze ambitie is gebaat met geduld en aan een voortijdig opgebrande belofte heeft niemand iets. Ik weet zeker dat je veel beter kunt, Danira. Echte fans zoals ik kunnen tegen een stootje en als je er ook nu weer in slaagt om klinkend revanche te nemen, dan lacht de toekomst je nog voor vele jaren toe.

Met hartelijke groeten

Je vriend Jules

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234