Zondag 14/08/2022

Geachte mevrouw Struyf, Beste Annemie,

Die zien we niet meer terug, wist ik toen je bijna twee jaar geleden met een harde klap de deur van Woestijnvis achter je dicht trok. Ik gaf geen cent meer voor de tv-carrière van een diva op leeftijd die vanwege haar onconventionele reportagestijl zowel aanbeden als verguisd werd. Je had immers de toorn gewekt van machtige bazen door een mediastorm te ontketenen en te stellen dat het delicate De Bleekweide geen publicitaire boodschappen verdroeg. Een statement dat je reputatie als 'moeilijk mens' een extra dimensie gaf en waarmee je jezelf op een gevaarlijk zijspoor rangeerde.

Samen met je programma vroeg én kreeg je media-asiel bij de 'vijandige' openbare omroep. Al was de prijs die je voor het Grote Gelijk moest betalen zo hoog dat je bijna zelf in therapie moest. Uitgespuwd en belachelijk gemaakt door vroegere collega's. Voor nestbevuiler en verrader versleten. Te kijk gezet als een rede-en radeloze furie die ondankbaar in de hand beet die haar tien jaar lang met liefde had gevoed.

Ik had toen echt met je te doen, Annemie, en prees me gelukkig dat ik je in tempore non suspecto al eens schreef om je te complimenteren met In Godsnaam. Een wonderlijke reis doorheen het religieuze labyrint die me langs kloosters, abdijen, synagogen en ashrams voerde. Ik zag er meer oude nonnen dan goed voor me was, maakte kennis met monniken, fanatici en spirituele zwendelaars, hoorde je zonder verpinken gewijde stiltes in slotkloosters verbreken en zag hoe je je bijna in een coma shakete op zoek naar onontgonnen bronnen van energie en verlichting. Unieke staaltjes van inlevingsjournalistiek. Verkapte personalityshows waarin je nadrukkelijk zelf de hoofdrol opeiste door als embedded interviewster het grootste deel van zowel woord als beeld te claimen.

Nooit heeft een tv-figuur bij mij zulke tegenstrijdige gevoelens losgemaakt als jij. Hoewel ik net als zovelen vaak de bijna onweerstaanbare drang voelde om "hou nu toch eens vijf minuten je klep, mens!" te roepen, ben ik je altijd trouw gebleven. Gebiologeerd als ik werd door een schermgezicht dat alle regels uit het grote presentatieboek feestelijk aan haar laars lapte en de kijkers wist te verleiden door koppig haar eigen vermoeiende en lichtjes enerverende zelf te blijven.

Ik moet bekennen dat ik niet zelden met frisse tegenzin aan je programma's begon. Sterker nog: niemand heeft ooit meer op mijn zenuwen gewerkt dan jij. Toch groeide er gaandeweg respect en bewondering voor dat bemoeizieke curiosum met meer dan één hoek af. Een assistente historische pedagogiek die pas als rijpe dertiger toegaf aan haar ware roeping en besloot om kantoor voor veldwerk te ruilen. Voortaan globetrotter, kruisvaarder en ontdekkingsreiziger. Eerst als journaliste bij weekbladen. Later als de ratelende radiostem die een gezicht kreeg als 'meisje van veertig' in De laatste show, spraakmakende reportagemaakster of vaste gast in talkshows en spelprogramma's die om een komische noot verlegen zaten.

Het was dan ook met pijn in het hart dat ik je bij de vergane glories meende te moeten klasseren. Te vroeg, zo stel ik nu met genoegen vast. Je bleek immers, nog maar eens, de uitzondering die de regel bevestigde. Na een jaar - "dit was de moeilijkste periode uit mijn professionele leven" - van depressief wonden likken in 'het verborgene' met Via Annemie als vanouds enthousiast en de aardbol afspeurend naar interessante, diepmenselijke verhalen. Op stap met je Poolse poetsvrouw. Als multifunctioneel bemanningslid op een immens cruiseschip gemoedelijk aan de praat met zowel de kapitein, een Jamaicaans kamermeisje of de diep in het ruim tussen de wasmachines verborgen Filipijnse gastarbeiders.

Vorige week zag ik nog hoe je in Lourdes de rolstoelen van op een mirakel hopende bedevaarders voortduwde om ze intussen de pieren uit de neus te vragen. De zoveelste Struyf-show met royale aandacht voor jezelf en de kleine man of vrouw. Weer helemaal back in business als de eigenzinnige koningin van de human interest. Een, de heer zij geloofd, uniek exemplaar. Welkom terug, Annemie.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Toen je nog niet zo wereldberoemd was, heb ik je eens ontmoet in het Gentse Begijnhof waar je aan Het kleine sterven, een boek over rouwverwerking bij kinderen, schreef. Later hoorde ik je in Davidsfondslezingen vertellen over je avonturen in Afghanistan en je ontmoetingen met First Ladies. Het was interessant, maar echt sympathiek vond ik je niet als bazig en luid middelpunt van de belangstelling. Ik moest terugdenken aan de woorden van een van je ex-medewerkers die je ooit omschreef als een 'wolvin in schaapsvacht'. Een 'geslepen intrigante die, als ze haar zin niet kreeg, in staat was om twee stenen te doen vechten'. Ik begon warempel een beetje schrik voor jou te krijgen en besloot uit lijfsbehoud om de Heilige Annemie voortaan enkel nog via het scherm te aanbidden.

Het doet trouwens plezier je daar opnieuw 'in het echt' bezig te zien in plaats van als de hilarische karikatuur waarmee Nathalie Meskens de verschillende aspecten van je rijke persoonlijkheid fileert. Je mag het me niet kwalijk nemen, maar ik lach nog steeds tranen telkens als ik de 'Zuster Catharinaaaaa'-sketch terug zie waarin je wordt neergezet als een babbelzieke bemoeial die met haar gekwetter en geschetter zo op het systeem werkt van een alreeds naar de hemel reikende non dat die uit pure wanhoop weer springlevend wordt. Blijkbaar niet eens zo ver bezijden de waarheid.

Toch baarde het me zorgen dat de kopie het origineel dreigde te overschaduwen. Want hoe irritant je soms ook mag zijn, je blijft te waardevol als tv-maakster om weggelachen te worden als een vervelende ouwe zaag of de drammerige heks die met haar gekwetter en geschetter horendol maakt.

Toegegeven: ook ik heb lang met de wolven meegehuild. Tot ik, beter laat dan nooit, tot inkeer kwam en begreep dat inhoud belangrijker was dan een wat beduimelde verpakking en een door merg en been snijdend stemgeluid. Al hield ik mijn stiekeme bewondering angstvallig voor de buitenwereld verborgen.

Tot ik onlangs tijdens een café-avond onder mannen vernam dat je ergens in de Verenigde Arabische Emiraten door een op hol geslagen paard werd afgeworpen en daarbij fysieke averij had opgelopen. Opmerkingen als "dit moet het slimste paard ter wereld zijn", "hoe zou je zelf zijn met zo'n mens op je rug", of "ze heeft waarschijnlijk net iets te luid 'amaai' geroepen" dwongen mij ertoe resoluut jouw kant te kiezen. Of men wel wist dat we hier te maken hadden met een straffe madam die voor haar job meermaals de dood in de ogen keek? Een moeder van vier die haar echtgenoot - mijn bewondering voor die man kent waarlijk geen grenzen - er met een simpel berichtje van op de hoogte bracht dat nummer vijf in aantocht was. Omdat ze het haar verdomde plicht vond het aidsweesje Hope een toekomst te geven en onrecht in de ogen te kijken in plaats van het de rug toe te keren.

Toen werd het even stil in de kroeg.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234