Zaterdag 13/08/2022

Generation Y pikt het niet als de tijd zomaar wordt teruggedraaid

Vervolg van pagina 32In die zin is voor of tegen oortjes een merkwaardig debat. Het is namelijk niet zakelijk. Tussen Limoges en Issoudun werd dus voor het eerst sinds jaren een Tourrit zonder oortjes gereden. En hoe verliep de wedstrijd? Vier vluchters bleven de hele dag hangen op een zeer controleerbare voorsprong, met een maximum van amper 3.35. Toch werden zij pas diep in de finale ingelopen. Dat gebeurde haast volgens een computerprogrammaschema. Op tien kilometer was de voorsprong dik dertig seconden. Op de lange rechte wegen van het Département de l’Indre wil dat zeggen: in het zicht van het peloton. De groep liet het kwartet spartelen tot de laatste kilometers, zelfs tot vlak voor de rode driehoek. Op dat ideale ogenblik vloog de voorwacht de wanhopige volhouder Hupond voorbij. En won Mark Cavendish. Alsof het voorgeprogrammeerd was.Besluit: de drie laatste etappes die mét oortjes werden gereden, bleven de vluchters telkens netjes uit de greep van de achtervolgers. Op Arcalis won Brice Feillu, in Saint-Gaudens Luis-Leon Sanchez, in Tarbes Pierrick Fedrigo. En in Perpignan was Thomas Voeckler ook al de eerste, ook een vlucht waarbij het geoorringde peloton fout rekende. In Issoudun, zonder oortjes, rekenen de renners tot de seconde perfect en wint Mark Cavendish. Anders gezegd: met de door de Fransen zo gehate oortjes waren Franse aanvallers al driemaal aan het feest. Zonder oortjes, uitgerekend op quatorze juillet, naait Cavendish een vlucht met drie Fransen erbij een oor aan. Als er een Wereldkampioenschap In Eigen Voet Schieten zou bestaan, elk jaar zou aan het podium fier La Marseillaise weerklinken.Het is geen kwestie van oortjes of geen oortjes. Wel een van verstandig omgaan met moderniteit. In den beginne bedroegen de Touretappes zevenhonderd kilometer. Dat is gemoderniseerd. Ooit mochten de renners geen technische assistentie aanvaarden van ploegleiders. Vandaar dat zogezegd heroïsche, maar eigenlijk belachelijke verhaal van Eugène Christophe, die op de Tourmalet zijn voorvork brak maar die zélf aan elkaar moest smeden. Dat heette dan: ‘sportief’. Vervolgens kwam er tegenstand tegen het versnellingsapparaat. Dan stelde men zich vragen bij de de komst van de zogenaamde ‘extrasportieve’ sponsors. Dat waren sponsors die eens geen fietsen verkochten, maar aperitief (Saint-Raphaël, Carpano), frietvet (Solo), fijne vleeswaren (Molteni) of medicijnen die meer schaadden dan geneesden (Poeders Mann). Later was men tegen dopingcontroles, tegen tijdritfietsen, met volle wielen en tegen wat destijds ‘ossekopsturen’ heetten. Sommige innovaties werden afgeschaft, zoals bepaalde frames en extreme houdingen bij werelduurrecords. Net zoals de lengte in kilometers van klassiekers en de omvang in ritten van grote rondes als Tour en Giro werden teruggebracht, er meer rustdagen kwamen, enzovoort.Er is dus voortdurend modernisering. Maar als sommige innovaties contraproductief blijken, of te veel ongewenste neveneffecten hebben, wordt dat aangapst. Maar tégen de innovatie zijn, vooral omdat men ‘tegen’ is, zoals het nu de schijn heeft in het debat met (dovemans)oortjes, dat is vragen om een clash tussen oud en nieuw. Vandaar dat Rabobankrenner Grisha Niermann de boel ridiculiseerde door met een parmantige antenne op zijn helm aan de start te verschijnen: om de dwaasheid te ridiculiseren. In een tijd van e-mail, Facebook, Twitter, gsm en gps is het onzin om de tijd zomaar terug te draaien. Generation Y pikt dat niet meer. Generation Y, geboren tussen 1975 en 1990, zeg maar de kinderen van de babyboomers, aanvaardt geen blind gezags- argument meer. Leeft nu eenmaal met steeds nieuwere technologie. Het hele peloton behoort tot die generatie.Heeft Generation Y daarom altijd gelijk? Neen. Moet Generation Y niets meer leren? Best wel. Tom Boonen zal het beste voorbeeld zijn. Een Kempens joenk van deze tijd. Dus al eens op coke betrapt. Coke in de Kempen! Bij leven en welzijn zouden heimatvrienden als Ernest Claes en Armand Preud’homme niet weten wat ze hoorden. Maar vandaag is dat realiteit. Niet altijd goed, maar het is wel zo. En dat zorgt voor nieuwe problemen. Zo staat Tom Boonen met één been in het echte leven, en laat hij zich met het andere been telkens weer verrassen door diezelfde moderne wereld. Dag Allemaal pakte gisteren uit met een verhaal dat ook al aan andere populaire media werd gesleten: Tom Boonen in het Gentse nachtleven, op een ogenblik dat hij geacht werd van een gezonde nachtrust te genieten in het Holiday Inn van die stad. Hij was met de ploegmaats namelijk op trainingskamp voor het Belgisch Kampioenschap. Maar er werd een avondje gestapt. Er was sprake van een blondine. Van met gsm genomen foto’s. Omdat het Boonenmanagement besefte dat iemand aan het leuren was met verhaal en beelden, was de tegenzet voorbereid, en ook die verscheen gisteren. In de concurrent van Dag Allemaal, de fijne periodiek Story: een dubbelinterview met ‘Tom en Lore’, over de stormen in hun relatie en het bedaren ervan.

Twee kanten

Het is een verhaal met twee kanten.Kant één. Een kant die u en mij eigenlijk niets maar dan ook niéts aangaat: het privéleven van de genaamde Boonen, Tom. Dat is namelijk privé.Kant twee: elke vedette moet weten dat privé steeds minder privaat is. Kort nadat Boonen zijn contract bij QuickStep verlengde, barstte de zaak David Beckham-Rebecca Loos los, en er bleek inderdaad iets loos. Boonen ontving toen een sms: “Tom, als het regent in Los Angeles, druppelt het tot in de Kempen.” Een blonde vrouw valt om je nek, zoals blonde vrouwen wel eens om de nek van Tom Boonen willen vallen - loop één keer mee in de Tour, houd een paar dagen blondines en andere gebronzeerden rond de QuickStep-autobus in het oog en je weet genoeg - en tegelijk drukt er iemand een gsm met camera af. En kort nadien worden foto en verhaal her en der aan media aangeboden. Dàt is nieuw, en daarmee zullen de epigonen van Generation Y hoe dan ook mee moeten leren omgaan. Want wat was in Limoges het effect? Dat cosponsor Frans Maes (van Latexco) wat verveeld rond ‘zijn’ ploeg ronddraaide, dat er een paar genodigden waren die geen Boonen te zien kregen, die niet konden genieten van een onbekommerde sfeer om en nabij hun vedette. Een man als Boonen wordt vandaag ook betaald om dat soort vervelende bijkomstigheden te vermijden. Zoals Alberto Contador zei: “De Tour is te vermoeiend om je te laten afleiden door neven-story’s.” QuickStep heeft met Tom Boonen stilaan met niets anders dan nevenzaken de handen vol.

Ode aan de onbezonnenheid

Dat is het verschil met vroeger. Niet de wilde verhalen - die waren er altijd. Wel dat ze verschijnen, soms mogelijk zelfs uitgelokt worden. Er circuleren al decennia wilde verhalen over het privéleven van de bekendste Belgische renners, voetballers, trainers. Het was in 1971, in de beste jaren van Merckx, Gimondi, Zoetemelk en al die andere modelprofs, dat Michel Delpech zijn vrolijke ode aan de onbezonnenheid schreef, zo op het lijf gescheven van veel wielrenners:‘Pour un flirt avec toi /je ferais n'’mporte quoi /pour un flirt’ / Om er aan toe te voegen, haast met een knipoog naar onze cyclisten:‘pour un petit tour /un petit jour /entre tes bras.’Een beetje journalist kent ze wel. En schrijft er niet over. Omdat een krant nog altijd een mijnheer is, en gentlemen niet in andermans sponde gluren. Of niet dik doen over andermans fouten buitenshuis. Goed, wie zelf vrij van zonde is, werpe de eerste steen. Iemand?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234