Maandag 03/10/2022

'Goed naar Ken Loach gekeken'

Cultregisseur Stuart Gordon is een zeer graag geziene gast op het Brusselse festival van de fantastische film. In het horrorwereldje is hij vooral bekend door zijn Lovecraft-adaptaties maar zijn nieuwste is een buitenbeentje, met een verhaal uit erg onverwachte hoek: van een van de acteurs van The Fast Show. De Morgen

voelde een 'Hollywood-varken' aan de koteletten.

King Of the Ants moet het veel meer hebben van de gruwel in het verhaal dan het bloed en de gore op het scherm. Sean Crawley (Chris McKenna), een knul die niet goed weet wat hij met zijn leven aan moet, krijgt van Duke (George Wendt, Norm uit Cheers) en Ray Matthews (Daniel Baldwin) de opdracht iemand een lesje te leren. Sean vermoordt de man, zij het zeer onhandig en meedogenloos (lees: weerloos slachtoffer een ijskast op het hoofd droppen). Als beloning proberen Duke en Matthews Sean hersendood te kloppen met een golfclub. Tijdens die marteling zie je voortdurend de van lust en schuld doordrongen nachtmerries van Sean. Uiteindelijk weet hij echter te ontsnappen. Hij komt terecht bij de weduwe van zijn slachtoffer maar als zij erachter komt wie hij eigenlijk is, rest hem niets dan wraak. De bioscopen zal King Of the Ants wellicht weer niet halen maar niets weerhoudt u binnen enkele maanden het rayon met de kaskrakers over te slaan.

Het heeft u zeven jaar gekost om deze film te financieren. Was iedereen zo bang van dit toch wel erg harde, duistere scenario?

Stuart Gordon: "In de VS zijn kleine productiehuizen met uitsterven bedreigd. De grote jongens wagen zich niet aan dit soort film. Het verhaal is behoorlijk uniek en neemt een loopje met een pak regels. Iedereen draait sequels en remakes en adaptaties van tv-series, heel erg veilig.

"Mijn vorige film Dagon kreeg ik nog moeilijker rond. Ik kreeg vaak te horen: 'Vismensen?! Vissen zijn niet griezelig.' (lacht)"

Waarom wilde u precies dit verhaal vertellen?

"Het bleef me verrassen. Het gebeurt niet vaak dat je de protagonist een onschuldige man ziet vermoorden terwijl je om hem blijft geven. Dus vroegen we auteur Charlie Higson een scenario te maken, dat door zowat elke Hollywood-studio werd afgewezen. Higson speelt in The Fast Show die edelman die verliefd is op zijn knecht. Je zou absoluut niet zo'n gruwelijk verhaal van hem verwachten. Hij is heel voorkomend en grappig. Dit was zijn eerste roman. Ondertussen heeft hij er nog drie geschreven, allemaal fantastisch en erg hard."

Voelt u zich tekort gedaan doordat uw films altijd weer in de niche van de fantastische film terechtkomen?

"Dit is een van mijn favoriete festivals. Het is het grootste in zijn soort en het leukste. Ik heb hier zoveel fantastische mensen ontmoet: Peter Jackson, Terry Gilliam... Om maar te zeggen dat het me niet stoort als mijn films hier terechtkomen.

"Het zou leuk zijn als een grote studio zich achter de film zou zetten. Maar ik heb gemerkt dat het publiek je film altijd wel vindt. In de videotheek zijn alle films gelijk." (schaterlach)

Hebt u er bewust allegorische elementen in gestoken? Slechterik Beckett krijgt te horen dat het allemaal zinloos is. Crawley is maar één letter verschil met occultist par excellence Aleister Crowley, niet meer zo toevallig als je met de titel ook al in de buurt van Lord of the Flies zit. Het hoofdpersonage wordt zo een duistere, irreële kracht.

"En op het einde van de film zit een duidelijke, heel nihilistische, heel existentiële boodschap. Zo beziet Charlie die dingen: het maakt niet uit wat we doen."

In Lovecraft, die u meer dan eens bewerkt hebt, zat al een soortgelijk idee: dit universum is zinloos.

"En de mens bevindt zich op een eiland van onwetendheid. Ja, er zijn veel gelijkenissen. Het is een heel troosteloze kijk op de dingen. Maar ik denk dat het wel degelijk iets uitmaakt wat je doet. Ik geloof dat er zoiets is als karma, dat als je iets slechts doet het je zal achtervolgen. In dit verhaal zijn alle personages echter volstrekt amoreel. We gaan er vroeg of laat allemaal aan, dat is het punt. Dat soort verhalen spreekt me aan. Volgens mij is er zelfs iets positiefs aan. Waarom blijf je bijvoorbeeld houden van Sean, die al die verschrikkelijke dingen doet? Ik denk omdat hij ontdekt wie hij is en waar hij goed in is, zelfs al blijkt dat moorden te zijn. Hij zegt in een roes tegen zijn vriend: ik weet wat ik aan moet, ik ben een verdelger. Daar is iets positiefs aan. Je zou kunnen zeggen dat ze het verstand er bij hem in moesten kloppen."

U speelde een rolletje in Bread and Roses?

"Een vriend van me was eerste assistent-regisseur van Ken Loach. Voor een partyscène in die film had Loach wat Hollywood-volk uitgenodigd: Benicio del Toro, Tim Roth... We wisten niet al te veel van wat de bedoeling was. En dan plots duiken al die schoonmakers op en beginnen rond ons te stofzuigen. Iedereen was een beetje onthutst. Toen ik de film zag, realiseerde ik me dat ik de slechterik speelde. Ik was het grote Hollywood-varken. (lacht)

"Ik heb van Loach het idee overgenomen om echte mensen als figuranten te gebruiken. De mensen die je ziet staren als Sean compleet murw geslagen en met nauwelijks kleren aan zijn lijf over straat loopt, zijn gewoon voorbijgangers. We hebben die scène gefilmd met een camera verborgen in een busje."

Dit is niet echt een horrorfilm in de strikte zin, maar het resultaat is door zijn realisme en meedogenloosheid veel beangstigender.

"Wat mensen elkaar in het echte leven aandoen, is altijd veel gruwelijker dan om het even welke horrorfilm. Sla er gewoon maar een krant op na."

Een van de gruwelijkste scènes is ongetwijfeld wanneer Sean bij de vierde of vijfde slag op zijn harses uit eigen beweging klaar gaat zitten voor de dreun.

"Ja, dat vind ik ook het meest angstaanjagende stuk. Charlie denkt dat hij verslaafd geraakt is aan de straf, de marteling. Alsof hij er dan van houdt."

Worden horrorfilms harder?

"Het punt voor mij is dat ieder tijdperk zijn eigen horrorfilms en -onderwerpen heeft. De laatste jaren zijn er opvallend veel films over epidemieën, zoals het briljante 28 Days Later. De grote vrees van deze tijd is dat iemand een of ander ander virus loslaat en de menselijke soort zal uitroeien."

Er is nog iets in uw film dat me behoorlijk nieuw lijkt. Susan vertelt Sean dat alleen zijn niet goed is. Sean is echt alleen, zoals veel mensen tegenwoordig?

"Higson denkt dat dat de reden is waarom Sean is zoals hij is, omdat hij afgesneden is van iedereen. Onze maatschappij isoleert ons. En je voelt je daar heel alleen en machteloos door."

Kris Jacobs

'In de videotheek zijn alle films gelijk. het publiek vind je film heus wel'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234