Zondag 03/07/2022

Groenendaal profiteert van duel noodlot-Nijs (4-3)

Sven Nijs is de onbetwiste heerser van dit veldritseizoen. Zijn ploegmaat Richard Groenendaal blijft hem wel psychologische opdoffers van jewelste geven. De Nederlander won met groot vertoon alle Belgische Superprestige-klassiekers: Gavere, Overijse en gisteren Diegem, in de achtertuin van Sven Nijs nog wel.

Diegem

Eigen berichtgeving

Martin Heylen

Sportief gezien werd het een spetterend spektakel, gisteren in Diegem. Stormen hielden een adempauze, de zon scheen en een massa volk daagde op om in het hart van Brabant het provinciale troetelkind naar de zege te schreeuwen. Tot twee ronden voor het einde leek voor Nijs' gouwgenoten een schitterende apotheose in zicht. Maar toen sloeg het fatum voor een vierde keer toe en bracht zo de stand Noodlot-Nijs definitief op 4-3.

Even samenvatten. In de eerste ronde al brak er een pedaal. "Een halve ronde moest ik op één been afwerken", sakkerde Nijs. Later kreeg hij af te rekenen met een valpartij, een slipper in een plas waarin hij tegen een paaltje botste én een wedstrijd die eigenlijk maar 55 minuten duurde in plaats van een uur. Dat was er te veel aan. "Niemand was vandaag beter dan ik", zei Nijs zelfzeker. "Ik had superbenen maar ook supertegenslag. Had de koers nog vijf minuten langer geduurd, ik zou toch nog teruggekomen zijn. En gewonnen hebben."

Toch heeft Richard Groenendaal de overwinning niet gestolen. De Nederlander zat vorige week nog in zak en as nadat hij in de Wereldbekerwedstrijd in Kalmthout een halve ronde te voet moest afleggen en er de Wereldbeker bijna zeker verloor. Toch wist hij zich weer op te laden. Van bij de start spurtte hij naar de spits van de wedstrijd, samen met zijn ploegmaat Adri van der Poel, Bart Wellens (geplaagd door tendinitis aan de aanhechting van de quadricepsspieren), Erwin Vervecken, Mario De Clercq, Peter Van Santvliet en verderop Pontoni en Vannoppen. Nog verder reed Davy Commeyne een knappe koers.

Vooraan vielen de tenoren om beurten aan. Nijs reed een wedstrijd in de wedstrijd en kwam pas halfweg gevaarlijk opzetten. Maar het was meteen raak: bij zijn geliefkoosde balken plaatste hij een snijdende demarrage. De anderen kreunden, het kopgroepje spatte uit elkaar. Alleen Adri van der Poel kon aanklampen. Maar op een zware strook sloot Richard Groenendaal opnieuw aan. De volgende ronde prikte gooide Nijs de twee Nederlanders er opnieuw af. Maar ook nu kwamen ze terug.

Van der Poel vervloekte de balken: "De organisatoren leggen die dingen daar om Nijs te helpen, maar ik vind het een belediging voor die jongen, hij heeft dat niet nodig. Ik was trouwens de enige van ons Rabo-team die voluit reed. De andere twee wachtten gewoon op een fout van de anderen." In theorie had Nijs gewonnen spel. De balken lagen strategisch dicht bij de aankomst. Hij kon zo van de rest wegrijden. Dat beseften ook zijn... ploegmaats. Net voor het ingaan van de voorlaatste ronde gingen ze voor hem rijden, zodat Nijs geen snelheid kon maken. Het is een hard wereldje, weet u.

En toen sloeg het Noodlot toe. Nijs slipte, viel weg. De Clercq en Vervecken passeerden hem. Een sterke, assertieve Vervecken wipte meteen naar het duo vooraan. "Ik reed mijn beste wedstrijd van het seizoen", zei hij. "Ik kon die mannen aan. Maar uitgerekend toen ik hen bijna bijhaalde, glipte mijn tube van de velg!"

Zo ontstond een België-Nederland tussen twee duo's. Maar het was een strijd tussen een gesmeerde tandem en twee individuen. Nijs had snel in de smiezen dat wereldkampioen De Clercq niet voor honderd procent fit was. "Klopt", aldus de Oost-Vlaming, die na de aankomst rochel na hoestbui produceerde. "Als het snel ging, kon ik moeilijk ademen." En het ging héél snel. Van der Poel en Groenendaal koersten alsof hun leven ervan afhing. Achter hen ging Sven Nijs wellicht dieper dan ooit tevoren. Hij herleidde zijn achterstand van 15 seconden tot 7 seconden, 6 seconden, 20 meter... Maar Groenendaal zag het spandoek al hangen. Nog één keer ontplofte hij en reed van der Poel er zo af. "Ik moést hier winnen. Voor mij was Diegem vorig jaar het zwarte beest. Hier stapte ik af en reed naar huis met bergen vol vraagtekens die ik ook op het WK nooit meer te boven ben gekomen. Psychologisch doet dit ontzettend deugd."

Wat niet wil zeggen dat Groenendaal zingend over de meet kwam. Ook hij was tot in het diepst van zijn wilskracht gegaan. Vandaar allicht dat hij een opdringerige toeschouwer een dreun in de maag gaf. Groenendaal en de Belgische supporters: het blijft een moeilijke verhouding.

De strijd om de leiding in de Superprestige is ook plots ongemeen boeiend. Groenendaal is tot op zes puntjes van Nijs genaderd. Er wachten nog vier confrontaties: donderdag in Surhuisterveen en later in Wetzikon, Harnes en Heerlen. "Nijs begint foutjes te maken", zei Groenendaal fijntjes. "Dat is zo als de druk groter wordt en het ongeluk zich al eens tegen je keert." "Pff, ik twijfel geen seconde aan mezelf", repliceerde Nijs. "Zonder pech win ik hier, punt. Liever nu wat tegenslag dan binnen twee weken op het BK in Gent."

Nederlandse veldrijder wint in Diegem zijn derde Belgische SP-klassieker

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234