Dinsdag 16/08/2022

heeft weer tijd om muziek te maken

'Een vader kan rustig een paar kinderen op de wereld zetten en de maand nadien alweer op tournee vertrekken. Maar er moet iemand thuis blijven om de kinderen op te voeden. In het geval van Arno en mij was ik dat'

MARIE-LAURE BERAUD

Brussel

Eigen berichtgeving

Bart Steenhaut

Het heeft flink wat voeten in de aarde gehad, en meer dan eens zag het ernaar uit dat ze een van de vele eendagsvliegen zou worden die net zo snel verdwijnen als ze gekomen zijn. Twaalf jaar na haar alom geprezen debuut heeft Marie-Laure Béraud echter eindelijk een nieuwe plaat gemaakt. Op Elle kiest de Franse zangeres voor grillige chansons die meer dan eens aan het werk van Arno doen denken. Geen toeval wellicht, want Béraud is de moeder van diens kinderen en was ook verantwoordelijk voor een paar van zijn mooiste nummers. "Als hij mijn mening vraagt, kan hij ze krijgen. Ik ben niet iemand die lang rond de pot draait."

Béraud is een vrouw die drijft op haar eigen creativiteit. Ze zingt, componeert, schrijft en schildert, en aan de gevarieerde verzameling cd's te oordelen die ze in haar platenkast heeft staan, luistert ze naar zowat alles dat ze onder ogen krijgt. Rock staat er vriendschappelijk naast blues en wereldmuziek schurkt zich er knus tegen een verzameling soulplaten aan. Ze praat veel en graag, houdt er over alles en nog wat uitgesproken meningen op na, en ziet er geen spat ouder uit dan toen ze in 1991 debuteerde met het fraaie Turbigo 12-12, een uitstekende plaat die destijds met lof werd overladen maar intussen zowat onvindbaar is geworden.

"Ik hoor dat er op het internet wel eens een exemplaar opduikt, maar daar worden dan belachelijke prijzen voor gevraagd. Ik heb al een paar keer aan mijn vorige platenfirma gevraagd of ik de rechten op die oude liedjes terug zou kunnen kopen, maar ze geven geen kik. Wellicht beseffen ze niet eens dat ze de banden van die cd nog ergens in een of andere donkere archiefkast hebben liggen. Misschien vinden ze het gewoon de moeite niet om ernaar op zoek te gaan. Van de mensen met wie ik toen werkte, blijft er niet één over. De prioriteiten liggen vandaag heel anders dan tien jaar geleden."

Dat veranderende landschap blijkt een van de redenen waarom het zolang stil is gebleven rond Béraud. "Ze wilden me in een richting duwen waar ik geen uitstaans mee had. Een beatje links, een gladder geluid rechts... ik voelde aan hun suggesties dat ze totaal geen affiniteit hadden met de muziek waar ik me goed bij voelde. Dus uiteindelijk hebben we onderling besloten de samenwerking te beëindigen."

Béraud bleef al die tijd wel nummers schrijven, maar voelde niet de behoefte om die onmiddellijk op plaat te zetten. "Ik had genoeg andere dingen om handen. Een vader kan rustig een paar kinderen op de wereld zetten en de maand nadien alweer op tournee vertrekken. Maar er moet iémand thuis blijven om de kinderen op te voeden, en in ons geval was ik dat. Intussen zijn ze al wat ouder, en wil ik me weer wat op de muziek gaan toeleggen." Elle is een intieme, tijdloze plaat geworden waarop Béraud opnieuw samenwerkt met een aantal muzikanten die hun sporen eerder al bij Arno hebben verdiend. Zowel gitarist Geoffrey Burton als accordeonist Ad Cominotto leveren bijdragen. Ook Serge Feys van TC Matic springt bij. Dat resulteert in een verzameling nummers die in het verlengde van haar afkomst liggen. Bérauds moeder was een Duitse, haar vader een Fransman. Die invloeden schemeren door in haar muziek, die de sfeer uitademt van Edith Piaf, Ella Fitzgerald en Marlène Dietrich, maar net zo goed doordrongen is van Tom Waits, Serge Gainsbourg en, onvermijdelijk, Arno. Allemaal uitstekende referenties, al lijken de ambities van Béraud eerder bescheiden. "Ik hoop gewoon dat ik dankzij deze plaat een paar optredens kan doen, en dat Elle genoeg verkoopt om er achteraf nog één te kunnen opnemen. Beroemd worden en iedere dag met mijn kop op televisie komen, interesseert me niet."

Vandaar dat ze voor haar werk met Arno vooral achter de schermen actief is gebleven. Ze schreef voor hem onder meer 'Mon anniversaire', 'Lola', 'Je suis un homme' en 'Martha ma douce'. "Als Arno me vraagt om samen te werken wil dat zeggen dat hij me genoeg vertrouwt. Hij weet dat ik hem door en door ken. Het kost me bijgevolg niet zoveel moeite om iets te schrijven dat volledig in het verlengde van zijn karakter ligt. Ik hoef maar een knop om te draaien en hop, de zinnen vloeien eruit. Soms gebeurt het wel dat ik woorden gebruik die wat moeilijker zijn, enfin, voor hem toch. Die moet ik dan achteraf vereenvoudigen, vervangen door een begrip dat hij in het dagelijkse leven ook zou gebruiken."

Op de vraag of zij, de vrouw over wie hij met A là française zijn mooiste plaat heeft geschreven, de eerste is die haar mening moet geven als Arno een nieuwe cd klaar heeft, moet ze lachen. "Ik maak soms opmerkingen waarvan ik zie dat hij ze liever niet hoort. En het grappige is: zelfs als hij er rekening mee houdt, zul je hem dat nooit luidop horen zeggen. Het zal wel iets typisch voor mannen zijn, maar daar blijkt hij dan toch te trots voor."

Elle is verschenen bij Need Records en wordt gedistribueerd door EMI. Vanavond treedt Marie-Laure Béraud om 20 uur op in de Orangerie van de Brusselse Botanique.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234