Woensdag 19/01/2022

Herinneringen aan een dag vol horror

Dinsdagochtend, kwart voor negen. Carrie Kennedy is net op het werk aangekomen en zit haar e-mails te lezen. Het is de start van een gewone werkweek, maar Carrie kijkt al uit naar het weekend. Zaterdag wordt ze 29. Carrie kijkt tevreden uit het raam. De lucht is strakblauw. Beneden, aan de voet van het World Trade Center, schittert het zonlicht in het water van de Hudson. Plots begint het, eerst stilletjes, daarna feller en feller. Het World Trade Center schudt en davert. En toen kwam de knal.

New York / Londen

The New York Times / The Independent

Ergens boven Carries bureau op de 37ste verdieping van het hoogste gebouw van New York was een Boeing 767 gecrasht. "Het geluid kwam pas nadat het vliegtuig het gebouw had geraakt", zegt Kennedy. De lichten op haar verdieping waren uitgegaan. Met haar collega's rende Carrie via de nooduitgang langs de trappen naar beneden, naar het trefpunt waar de zuidelijke en de noordelijke toren van het World Trade Center elkaar ontmoeten. "Het was donker en er stond zo'n tien centimeter water op de vloer. De sprinklers in het plafond spuitten onophoudelijk water. Mensen waren bedekt met een dikke laag roet."

Pas toen ze buiten kwam, besefte Carrie wat er gebeurd was. Toen ze naar boven keek, zag ze een lichaam van de toren vallen die ze zonet ontvlucht was. Hogerop in het gebouw was het besef veel vroeger gekomen. Boris Ozersky, een 47-jarige computeranalist, bevond zich op de 70ste verdieping toen hij voelde hoe een explosie het World Trade Center deed wankelen. Hij aarzelde geen minuut en vloog 70 verdiepingen langs de trap naar beneden. Hij deed er bijna een uur over.

Sommigen die op dezelfde verdieping als Boris Ozersky werkten, hadden geluk. Anderen niet. Donald Burns (34) zat op de 82ste verdieping in vergadering toen hij hoorde dat het gebouw geëvacueerd moest worden. In het trappenhuis, op weg naar beneden, kwam hij vier zwaar verbrande mensen tegen. "Ik probeerde ze nog te helpen, maar ze riepen dat niemand hen moest aanraken. Door de hitte was hun huid gesmolten. Hun kleren waren aan flarden gescheurd."

De mensen in de tweede toren van het WTC hadden wat meer tijd om zich uit de voeten te maken. Clyde Ebanks, vice-president van een verzekeringsmaatschappij, was op de 103de van de 110 verdiepingen tellende zuidertoren aan het vergaderen toen zijn baas verschrikt opkeek. "Kijk daar eens!" Toen Ebanks zich omdraaide, zag hij hoe een vliegtuig zich in de noordelijke toren van het WTC boorde. Het was 8.58 uur.

Samen met zijn collega's begon Ebanks aan de lange ren naar de benedenverdieping. Ergens rond de 70ste verdieping voelden ze een zware schok. Een tweede vliegtuig had de tweede WTC-toren geraakt. Hun toren. Op de 47ste verdieping zat Peter Dicerbo op dat moment aan zijn bureau van de First Union National Bank. "Ik viel op de grond van de schok. Toen het gebouw begon te wankelen, werd ik pas echt bang." De rush naar beneden gebeurde merkwaardig genoeg zonder al te veel paniek. Dicerbo zag erop toe dat al zijn collega's de trappen namen. Zelfs terwijl ze renden, probeerde hij hoofden te tellen. Toen Dicerbo buiten kwam, waren zijn kleren gescheurd. Zijn collega's waren verdwaasd en hoestten.

Wie hogerop in het gebouw werkte, had het veel moeilijker om beneden te geraken. Robert Cruz (32) stapte net uit de lift op de 92ste verdieping toen de eerste toren geraakt werd. "Mensen begonnen te schreeuwen, het was gewoon massahysterie. Ik hoorde een vrouw roepen: 'Ga terug, ga terug! Er is een explosie gebeurd!' Ik rook iets verbrands en zag papier naar beneden dwarrelen, als confetti. Ik haastte me naar de trappen." Op de 63ste verdieping keek Cruz even uit het raam. "Een kant van het gebouw stond in lichterlaaie. Mensen schreeuwden: 'Oh my god... ze springen! Ze springen uit het raam!' Ik keek naar beneden en zag een heleboel puin en bloedspatten. Het was pure horror. Toen pas besefte ik wat er aan de hand was en ik dacht: 'Ik moet hier zo snel mogelijk weg.'" Cruz liet zich weer oplossen in de mensenstroom op de trappen. Toen stortte het tweede vliegtuig neer. Tegen zijn toren, deze keer. "Het gebouw ging van links naar rechts. De mensen werden gek."

Lolita Jackson, een 34-jarige bediende bij Morgan Stanley Investment Management, bevond zich met vijftien collega's op de 70ste verdieping toen het eerste vliegtuig crashte. "We hadden het vliegtuig niet zien aankomen, maar we zagen wel het vuur dat daarop ontstond. Papier dwarrelde naar beneden. Zakelijk papier, dus het was wel duidelijk dat er een gat in het andere gebouw was. Plots zagen we vuurballen uit de toren komen." Jackson haastte zich met haar collega's elf verdiepingen naar beneden. Op het 59ste werd het groepje gedwongen de lift te nemen naar het 44ste. Net toen ze uitstapten, crashte de tweede Boeing op hun toren. "Alles begon te draaien", getuigt Jackson. "Ik dacht dat ik ging vallen. Ik was doods- en doodsbang." Gelukkig hadden reddingswerkers op dat moment net de 44ste verdieping bereikt. Ze begeleidden Jackson en haar collega's langs de trap naar beneden. Jackson besefte nauwelijks wat haar overkwam. Toen het World Trade Center in 1993 al eens gebombardeerd werd door terroristen, bevond Jackson zich ook onder de slachtoffers. Ze had nooit gedacht dat het haar een tweede keer zou overkomen. "Ik vertelde mijn vrienden altijd dat mijn rampenabonement al opgebruikt was."

Ook Michael Hess spoedde zich na de tweede crash naar beneden, naar de lobby. Of wat daarvan overbleef. "Ik keek eens rond. De lobby was gewoon weggeblazen. Ik dacht dat ik in de hel was terechtgekomen."

In het trappenhuis, op weg naar beneden, probeerden de mensen elkaar te troosten. Gsm's werden doorgegeven om naar huis te bellen. Kenton Beerman (24) kwam tot zijn grote opluchting brandweermannen tegen op de trap. "Dat stelde me toch een beetje gerust." Maar heel wat brandweermannen zouden nooit meer buiten geraken. Ze werden bedolven onder het puin van de instortende Twin Towers. Boris Ozersky had op dat moment zijn marathon van 70 verdiepingen beëindigd. Toen hij de lobby uit liep, stortte achter hem de eerste WTC-toren in. "Ik werd ergens naartoe geblazen en daarna werd het donker. Ik hoorde een vrouw om hulp roepen, maar ik zag haar niet." Nadat de rook opgetrokken was, vond hij haar. Ozersky nam haar mee naar een restaurant dat tot eerste hulppost omgebouwd was.

Daar ontvingen reddingsmedewerkers gsm-oproepen van mensen die nog vastzaten in de tweede toren. De ontreddering was compleet toen ook die voor hun ogen instortte. En ook daarna bleef het telefoontjes regenen. Mensen die onder het puin lagen, probeerden te beschrijven waar ze zich precies bevonden. Een van hen was John McLoughlin, die zich op de 82ste verdieping bevond toen de zuidertoren van het WTC naar beneden stortte. Hij werd na 24 uur onder het puin vandaan gehaald met slechts enkele beenbreuken. Toen het WTC in 1993 al eens het doelwit was van een terroristische aanslag, was McLoughlin ook al een beetje een held. Hij sprong in het gat dat de explosie had veroorzaakt om anderen te redden.

Een schuldgevoel bekroop de overlevenden van de WTC-torens later die dag toen ze vrienden en familieleden van vermisten zagen ronddwalen in de straten van Manhattan. Stilletjes schudden ze hun hoofd op de vraag of ze deze of gene toevallig nog gezien hadden. "Ik probeer tegelijkertijd realistisch te zijn en toch hoop te hebben, maar soms weet ik het ook niet meer", zei Sam Samaniego, die met een flyer en een foto op zoek was naar zijn broer. "Thuis kan ik niets doen. Ik heb genoeg televisie gekeken, ik wil niet meer alleen zijn. Al weet ik niet precies waar ik naartoe moet."

'Ik probeerde ze nog te helpen, maar ze riepen dat niemand hen moest aanraken. Hun huid was gesmolten'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234