Woensdag 05/10/2022

Het gevoel van geen gevoel

Monsters, beesten, kinderbeulen... ze werden de voorbije dagen met de meest groteske benamingen aangeduid. Maggy Strobbe (29) en Luc De Winne (36) brachten in 1999 hun dochtertje van drie maanden en hun zoon van zeven om het leven in een hotel in Aalst met als bescheiden middelen een kussen en een schaar. Bij het beluisteren van de twee gisteren in de assisenzaal van Gent, weekten die 'beesten', die 'monsters' en de feiten waarover zij getuigden bij de toeschouwers een vreemd gevoel los. Geen kwaadheid, geen afkeur en geen medelijden.

Gent

Van onze verslaggeefster

Marijke Libert

Het proces van de familiemoord heeft iets van een zwartgallige aflevering van de court tv-serie Judge Judy - alleen rechter Judy zelf ontbreekt - met als hoofdrolspelers Maggy en Luc, perfect gecaste acteurs die niet aan overacting lijden. Hij: krijtwit, broodmager, ingevallen gezicht, een grote pleister in de nek ("het gevolg van een symbooldaad", fluistert de verdediging in de gang). Zij: roodomrande ogen, expressieloos, kazig gezicht, vettig haar met een elastiekje samengebonden. Maggie houdt de microfoon vast als wilde ze er zo meteen een levenslied in kwijt, Luc heeft ergens onder in de getuigenbank een plek gevonden waar hij zijn ogen niet meer los van kan krijgen. Beiden getuigen minder van vreselijke feiten dan van leegte, willoosheid, levensloosheid, gevoelloosheid. Er is veel 'loos' bij deze twee en uiteraard zou de voorzitter van het hof die kaart ook wel gretig trekken. Het bloedeloze leven van de twee, hun ellendige voorgeschiedenis, de degeneratie en hun daad, hij krijgt het er via een gedecideerd getuigenverhoor allemaal moeiteloos uit.

- Luc De Winne, hoe oud was uw moeder toen u werd geboren.

- Vijfenvijftig.

- Hoe was de relatie tussen uw ouders?

- Niet goed, vader zat altijd op café.

- U kwam al op jeugdige leeftijd in een instelling terecht. Waarom?

- Ik had diefstallen gepleegd.

- Zo'n 21 in totaal. Dat begon dus goed...

Dan volgt een opsomming van interneringen, overplaatsingen vanuit en naar pleeggezinnen, weglopen, schoolverzuim, aanvaringen met allerlei autoriteiten. De Winne blijkt zich niet meer goed te herinneren wat hij zoal (mis)deed. Hij zegt dat hij goed studeerde ("Maar Luc De Winne, u had vijf jaar na elkaar een c-attest") en een verdienstelijk arbeider was ("U werkte tussen 1983 en 1989 in totaal 514 dagen. Dat is één dag op de vijf. Is dat wat men noemt goed werken?"). De Winne lijkt zich steeds af te vragen of hij ja of nee moet antwoorden, een derde antwoord bestaat echter niet, ook niet voor hem. De voorzitter roept hem na een reeks leugens dan maar tot de orde: "U hebt er geen belang bij alles te verdoezelen. Wees een keer eerlijk. Dat is alles wat wij over het dossier dat hier voorligt vragen: een beetje eerlijkheid." Met Maggy Strobbe lijkt hetzelfde aan de hand. Ook zij twijfelt soms tussen ja en nee, maar is iets doortastender en spreekt duidelijker. Een zelfde verhoor volgt waarin een zelfde troosteloosheid en zielige jeugd wordt tentoongespreid.

- Hoe oud was u toen uw ouders scheidden?

- Twee jaar. Daarna kwam ik in een instelling terecht, mijn moeder heeft mij daar weggestoken, maar mijn peter en meter zijn me komen halen. Ik ben bij hen opgevoed tot mijn negende. Dan moest ik naar mijn vader.

- Het contact met uw vader, hoe was dat?

- Tot mijn twaalfde was hij lief tegen mij, daarna niet meer.

- Waarom?

- Hij wou dat ik mijn best deed op school. Ik begon met bureel, ging naar haartooi, daarna naar het beroeps en daarna deed ik textiel.

- Uw vader had nog twee relaties, daarna leefde u alleen met hem?

- Ja, en dan is het fout gegaan. Hij deed allerlei, wel, hij deed dingen met mij die ik niet wilde.

- Seksuele handelingen... Wanneer hebt u dat voor het eerst verteld?

- Nu, in de gevangenis tegen de psychiater.

- Dus Luc...

- Die wist daar niets van, neen...

In 1989 leerden Luc en Maggy elkaar kennen, tijdens een verjaardagsfeest. Zes maanden later woonden ze samen. Het huishouden zou zich al vlug ontpoppen tot een wanordelijk geheel. Luc werkte "in het zwart", deed dakwerken, Maggy beredderde het huishouden en schotelde maaltijden voor, zich baserend op het menu van het naburige frietkot. Ze zouden tien keer verhuizen en deden dat, zo geven ze na wat aarzelingen toe, omdat ze steevast gedoe kregen met de buren. Intussen kochten ze naar eigen zeggen veel producten aan, omdat ze dat graag hadden: muziekinstallatie, tv, salon, nieuwe muziekinstallatie, nieuwe tv, nieuw salon.

- En als het geld op was?

- Dan gingen we naar het OCMW.

- Om geld...

- We kregen daar ook maaltijdcheques en voedselpakketten.

- Die jullie aan de deur lieten staan, zo zal men hier komen getuigen.

- Wij hebben dat eten altijd opgegeten, voorzitter.

- Waarom lieten jullie de gratis maaltijden dan aan de deur staan?

- Dat herinner ik mij niet...

Intussen was Joachim geboren. "Een gewenst kind, echt waar", zo benadrukt Maggy. Luc knikt, de blik op de grond gericht. "Veel kansen heeft hij niet gehad, hé? U sloeg hem toen hij amper drie was, hij werd verwaarloosd?" Maggie antwoordt koel: "Ik heb mij op hem afgereageerd omdat Luc mij zoveel sloeg." Van weggaan bij Luc, waar ze af en toe mee gedreigd had, kwam uiteindelijk echter niets in huis.

- Joachim had soms een blauw oog.

- Dat is niet waar, voorzitter.

- Hij moest zeggen dat hij tegen de deur was gelopen.

- Hij heeft nooit een blauw oog gehad.

- Ze hebben bij de lijkschouwing oude letsels van mishandeling gevonden.

- (stilte)

- Wat voor karakter had Joachim?

- Het was ne brave.

- Dat moet daar nogal een huishouden geweest zijn, maar jullie konden steeds weer overeind komen, dankzij hulp van de maatschappij. Het OCMW stond jullie bij?

- Ja, voorzitter. Wij konden daar altijd aankloppen.

- Maar jullie bleven schulden maken, kochten op krediet, reden in onverzekerde wagens rond, veroorzaakten zelfs een ongeval met vluchtmisdrijf. Klopt dat?

- (stilletjes) Ja.

- Die maatschappij is dan wel goed om jullie weer uit de nood te helpen.

- Ja.

- Noemt men dat geen profiteursmentaliteit?

- (stilletjes) Ja.

Het koppel verhuisde uiteindelijk naar Kaprijke. Daar werd eind 1998 het tweede kindje geboren, Melissa. Niet gewenst door Luc, zo blijkt, wel door Maggy. Beiden voegen eraan toe: "Melissa huilde veel." Kort na de geboorte was de schuldenberg niet meer te overzien, de ouders van de kinderen reden dagelijks naar Terneuzen om softdrugs te kopen en op een dag in januari 1999 vertrokken ze ten einde raad met de auto richting Aalst, waar ze op een ochtend om 6.30 uur in het bewuste "hotel de la gare" incheckten.

- Tijdens de verhoren zegden jullie dat jullie er toen al een einde aan wilden maken.

- (Luc) Dat klopt niet.

- U trekt die bewering dus in. En Maggy Strobbe?

- Dat speelde in Luc zijn hoofd en ik zou hem daarin volgen.

- Jullie hadden al zaken meegenomen, zoals een schaar, een Gillette-mes en een gewoon mes?

- Dat klopt.

- Toch was het niet gepland.

In het hotel ontstond die woensdag, volgens de verklaringen, niet meteen een uitvoering van dat 'plan'. Het zou nog ruim een dag duren. Intussen ging Maggy frieten halen en naar eigen zeggen ook eten voor de kleine, maar dat spreekt de voorzitter meteen tegen.

- Niets van dat eten is teruggevonden. Jullie hebben zelfs geen ontbijt genomen. Wat kreeg dat kind dan?

- Pap, we hadden pap mee van thuis.

- In het flesje werd later een niet nader omschreven dunne vloeistof gevonden, geen pap.

- We hebben haar eten gegeven.

- Wat deed Joachim intussen?

- Hij had zijn boekentas mee, hij keek in zijn boeken.

- Hij wilde naar school?

- Ja, hij heeft dat gezegd, maar wij zeiden dat hij moest wachten.

Donderdagnacht zou het gebeuren. De vader dronk flink wat bier, nam de baby uit het bedje.

- Ik heb haar in het matras gedrukt, om haar te verstikken, maar het lukte niet. Dan heeft Maggy het gedaan.

- Wat gedaan?

- Ze heeft Melissa onder het kussen gelegd en is erop gaan zitten.

- Hoe lang?

- Zeker een kwartier.

- (Maggy) Maar ik herinner mij er niets van. Luc had mij tevoren zo hard geslagen, ik wist niet meer van de wereld...

- U was te laf, Luc De Winne en dus moest uw vrouw het doen. Daarna hebben jullie champagne gedronken.

- (Maggy, verontwaardigd) Nee, zeker niet.

- Jullie hebben dat nadien verklaard.

- (Luc) We hadden champagne gekocht, maar de fles is omgevallen.

- Jullie hebben verklaard dat jullie nadien champagne dronken. Om het te vieren? Cynischer kan zeker niet?

- (beiden) Dat is niet waar.

- Wat hebben jullie nadien met Melissa gedaan?

- Luc heeft haar in een kussensloop gestopt en op bed gelegd.

Joachim zou de volgende worden, maar dat gebeurde pas een dag later. 's Nachts was Maggy volgens haar verklaringen wakker geworden en had ze "in een vlaag van paniek" een deken over Joachims hoofd gegooid en getracht hem te verstikken, maar hij wrikte zich schreeuwend los.

- Luc zei, stop daarmee. Maar ik zou uit mijn eigen toch gestopt zijn. Ik kan mijn kinderen geen pijn doen.

- Wat hebben jullie dan besloten?

- We zouden Joachim elektrocuteren. Luc had al een stuk draad afgeknipt. Ik zou met mijn zoon in bad gaan en dan...

- Maar jullie hebben dat niet gedaan?

- Nee, we konden het niet.

- Hoe ging het dan wel?

- Joachim had buikpijn. Hij kwam met zijn hoofd op mijn schoot liggen. Luc zat ernaast en legde de voetjes over zijn benen. Ik heb hem vastgenomen en toen...

- (Luc) Heb ik met een schaar in zijn rug gestoken.

- (Maggy) Ik heb zijn mond toegedaan, want hij schreeuwde.

- U voelde hoe zijn greep verslapte, Maggy Strobbe.

- Ja, ik had zijn handjes vast...

- U, de moeder, hebt dat over uw hart gekregen, de handen van uw kind vasthouden en die voelen verslappen... (stilte)

Daarna zijn de twee naar de badkamer gegaan en heeft Luc Maggy geholpen om haar polsen over te snijden. De voorzitter vraagt wat het laatste is wat Maggy zich herinnerde? "Niets meer, ik ben flauwgevallen en ontwaakte later in de gang van het hotel", besluit ze. Na de verklaringen blijft het stil in de zaal. Er volgt geen emotie, geen gesnotter of gesnuit bij publiek of jury. Iedereen zit perplex. Zonder veel gevoel, maar ook zonder veel verweer kwam het hele verhaal er bij beiden uit. Maggy horen we heel even snikken, maar zonder tranen, Luc kijkt verkild naar de vloer van de rechtszaal. Bij het naar buiten gaan blijven de toeschouwers en de perslui stil. Eén vraag slechts hoor je stellen: wie zijn deze man en vrouw, zielenpoten of pathologische moordenaars, verworpelingen of verwerpelijk en... kregen zij ooit de kans om mens te zijn?

'Maggy heeft Melissa onder het kussen gelegd en is erop gaan zitten...'

'Maar ik herinner me er niets van omdat Luc me zo hard geslagen had'

Zonder veel gevoel, maar ook zonder veel verweer kwam het hele verhaal er bij beiden uit.(Foto Gert Jochems)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234