Donderdag 18/08/2022

Blik op BelgiëMarcinelle

Het huis van Marc Dutroux in Marcinelle is tot puin herleid, maar de kelder blijft

De kelder van Dutroux in Marcinelle. Beeld belga
De kelder van Dutroux in Marcinelle.Beeld belga

Douglas De Coninck is journalist.

Douglas De Coninck

“We gaan er een betonnen plaat van 60 centimeter over gieten”, legde een sloper deze week uit aan La Nouvelle Gazette. Het huis aan de Avenue de Philippeville 128 in Marcinelle is tot puin herleid, maar de kelder wordt ontzien. In “gerechtelijk belang”, zegt de stad Charleroi. Onder een nog op te richten monument voor de vermoorde kinderen komt er een aparte ingang zodat de kelder voor eeuwig intact blijft. Dat gebeurt op vraag van enkele ouders die vinden dat hij nooit al zijn geheimen heeft prijsgegeven.

De ouders van de vermoorde Julie Lejeune (8) hopen na een kwarteeuw nog altijd op een verklaring voor een spatje bloed van haar op de muur. Daarin ontdekte het labo een DNA-spoor van “een persoon van wie het geslacht niet kon worden bepaald” en waarvan het profiel “met geen enkele andere bekende uit het dossier correspondeert”.

Kinderkooi

Ik was ooit in de kinderkooi. Heel even. In de marge van het assisenproces werd in mei 2004 een daguitstap georganiseerd naar Marcinelle, met alle procespartijen, advocaten en journalisten. We mochten om beurten, in groepjes van twee, een paar minuten lang ervaren hoe het moet zijn geweest voor Julie, Mélissa Russo (8), Sabine Dardenne (12) en Laetitia Delhez (14).

Daar zaten we, collega Annick Hovine van La Libre Belgique en ik. Sprakeloos. De afmetingen kenden we, die waren in de jaren daarvoor al honderdvoudig herhaald. 1 meter breed, 215 centimeter diep, 165 centimeter hoog. We waren de kooi op handen en knieën binnengekropen langs de verticaal draaiende muur/deur waarover bij de eerste beelden in 1996 was gespeculeerd over mogelijke inspiratie door het Anne Frank-huis. Dat was niet zo.

“Ik alleen heb de kelder gebouwd”, zegt Marc Dutroux in een verhoor, eind 1998. “Ik nam geen voorbeeld aan een ander systeem. Ik heb dit uitgevonden.”

Eigenlijk was de kelder 3,3 meter diep. Er had de ontvoerde kinderen een kubieke meter extra kunnen worden gegund, maar iets voorbij de betonnen katroldeur had Dutroux nog een draaiend traliehek gemonteerd. Een agent demonstreerde voor ons hoe die open en dicht kon. Je voelde je kleiner dan je je ooit had gevoeld. Je ervaarde vooral, heel intuïtief, de beperkingen van je bevattingsvermogen.

Laswerk

Een door het parket in Neufchâteau ingehuurde expert was in zijn verslag vol lof over het in de kelder aangetroffen laswerk. Hij beoordeelde het als “uitstekend” tot “professioneel”. In tegenstelling tot andere laswerkzaamheden in de kooi, die hij bestempelde als “zeer slecht”. Een indicatie, besloot de expert, dat “twee, en mogelijk drie” mensen, de een veel vakbekwamer dan de ander(e), aan het lassen waren geweest.

In het dossier zit een verklaring van de uitbater van een ijzerwinkel omtrent de wieltjes in het katrolsysteem boven de betonnen deur: “De klant wou weten wat voor type wieltjes hij het best kon gebruiken om zware gewichten te dragen. Hij weigerde uit te leggen wat hij met de wieltjes van plan was.”

Marc Dutroux: “Ik vulde het metalen kader van de deur dan met gietbeton, maar liet een opening van vier centimeter. Om gewicht uit te sparen.”

Paul Marchal is de vader van An, zeventien toen. “Als er ouders zijn die de kelder graag willen behouden, dan heb ik daar natuurlijk begrip voor”, zegt hij. “Maar wat denkt men daar nog te vinden? DNA-sporen? Tijdens dat geleid bezoek zijn wel honderd mensen de kelder ingegaan. Ik vrees dat u niet direct een zwaarder gecontamineerde plaats delict gaat vinden. Ik heb me deze week even druk gemaakt, omdat dit allemaal was beslist zonder overleg met ons. Men zei: ‘Ja maar, uw dochter is niet in die kelder overleden.’ Ik vind dat alweer een rare uitleg.”

An en haar vriendin Eefje Lambrecks (19) waren niet alleen te groot voor de kooi, maar – dixit Marc Dutroux – er was eind augustus 1995 ook geen plaats meer voor hen: “Julie en Mélissa zaten daar al.”

Ergens voelt het alsof de stad van René Magritte tussen vele andere overwegingen in ook een uniek stukje vaderlands patrimonium wenst te bewaren.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234