Maandag 08/08/2022

'Hier, tussen de bloemen, is mijn biotoop'

Ze werkte altijd in een tuincentrum, als personal shopper voor de rijken. Maar zeven jaar geleden begon Ingrid Buyl aan haar tweede carrière. Zodra ze door de poort van de tuinbouwschool van Vilvoorde stapte, wist ze het: 'Hier wil ik nooit meer weg.' Eva Keustermans

Dag Billy!", weerklinkt de aanstekelijk enthousiaste, met genoeg decibels gezegende stem van mevrouw Buyl. We bevinden ons ergens tussen de sectie sierboomteelt en de afdeling kleine huisdieren van het KTA Horteco in Vilvoorde, op een steenworp van de spoorlijn Brussel-Mechelen.

Dit hier allemaal heeft een geschiedenis die bijna net zo oud is als ons koninkrijk zelf. Want in zijn begindagen was België nog lang niet het frietjesparadijs zoals we het nu kennen: er heerste hongersnood in de jaren 1840. De ene na de andere oogst mislukte en de regering, de wanhoop nabij, richtte tuinbouwscholen op, in de hoop dat bijgevijsde boerenkennis ons land zou kunnen redden van de crisis. Enter Horteco, dat toen heette: Middelbare Praktische Tuinbouwschool van de Staat.

De honger is lang voorbij, de school bleef en nu studeren hier zo'n 760 leerlingen, van wie 160 op internaat. Bent u in de buurt, gluur dan vooral eens door het smeedijzeren hek. Een prachtig groen park herbergt het statige hoofdgebouw, en daarrond vormen 52 hectaren groen, lokalen en stallen een biotoop die in niets lijkt op de hustle and bustle van downtown Vilvoorde.

"Billy, wat kom je doen vandaag? Heb je mee gevoederd?"

De grote vakantie is nog niet afgelopen, maar de ietwat verlegen zestienjarige, skateboard in de hand, knikt. En als je de omgeving hier ziet, snap je wel waarom leerlingen ook tijdens de schoolvakanties komen helpen in de stallen, zelfs al krijgen ze daar geen zakcent of extra punten voor.

"Billy is een van mijn leerlingen. Hij is begonnen in dierenzorg en ik heb hem kunnen overtuigen om over te stappen naar de richting milieu. Die leerlingen, en die van tuinbouw, vinden allemaal meteen een job als ze afgestudeerd zijn. Vorig jaar hadden we met Billy's klas zonnebloemen gezaaid, die de leerlingen dan mochten uitplanten in hun tuin. Hij heeft in de vakantie een foto doorgestuurd van het resultaat: twee meter hoog zijn ze intussen!

"Tijdens de schoolvakantie ben ik hier vaak, net als mijn collega's. Want de natuur staat niet stil, hé. Onze peren oogsten we normaal in september maar als het weer echt meezit, worden de leerkrachten in augustus al opgeroepen om te komen plukken. Dan komen onze collega's die theoretische vakken geven ook bijspringen. Ook als er groenten geplant worden begin augustus, is het hier een drukte.

Veel moeten blokken

"Ik hou van die samenhorigheid en gedrevenheid onder collega's en directie. En elke vrijdag van het schooljaar is er een verkoop voor buurtbewoners. Dan kun je hier groenten, fruit, planten, bloemen en dieren, zoals kleine konijntjes, kopen. Want deze school moet natuurlijk ook wat opbrengen: we hebben hier 1.200 dieren en die moeten allemaal eten. Er zijn paarden, schapen en honden maar ook slangen, vissen en zelfs emoes. Eigenlijk alles wat je als huisdier mag houden in dit land. Ik ontdekte trouwens dat de buxussen allemaal zijn gepakt door de buxusrups, jammer genoeg, die gaan we dus ook allemaal moeten vervangen. En dat kost natuurlijk geld.

"Hier is de sectie bloementeelt, dit is mijn biotoop. Ik geef plantenkennis, vegetatiekunde, vermeerderen... Straks begin ik aan mijn zevende jaar in het onderwijs. Ik ben tuinarchitecte van opleiding en heb altijd in een tuincentrum gewerkt, als een soort personal shopper voor heel rijke klanten. Maar een verhuis naar een kasteel in Wallonië zag ik niet zitten, en zo ben ik dus, na een D-cursus, begonnen aan mijn tweede carrière: voor de klas.

"Toen ik een telefoontje kreeg van deze school, of ik wilde komen solliciteren, dacht ik: oh nee. Ik woon in Halle, helemaal de andere kant van de Brusselse ring, dus het heeft niet eens zin om dat met de auto te proberen. Dus ik de trein op voor een babbel. Ik dacht: ik probeer het wel, en zoek ondertussen iets dichter bij huis. Ik herinner het me nog zo goed. Mijn sollicitatiegesprek was op een druilerige dag in november. Maar zodra ik door die poort wandelde, voelde ik het: hier wil ik nooit meer weg. Hier binnen lijkt de buitenwereld zo ver weg. Vóór mij was er nog een andere sollicitant aan de beurt, dus ik belde nog snel naar mijn man: 'Ik wil die job!'

"Al was het even slikken, hoor. Ik moest zeven verschillende tuinbouwvakken geven en daarnaast ook stages begeleiden. Dat was zwoegen in het begin. Ik gaf zelfs het vak klimaatregeling. Dat gaat over hoe een serre werkt! Dus ik heb echt heel zwaar moeten blokken in het begin... En omdat er niet zo veel materiaal voorhanden is voor de vakken in tuinbouw en dierenzorg, maken wij ook onze eigen cursussen. De eerste weken liep ik hier rond met een plannetje omdat het domein zo groot is. En dan 's avonds de trein op, want van zes tot tien volgde ik nog die D-cursus, twee avonden per week.

"Mijn man heeft gezegd: ga maar voor die carrièreswitch, ik zal het huishouden in handen nemen. Hij is ook tuinarchitect, werkt fulltime, maar sinds de dag dat ik aan mijn lerarenopleiding begon, doet hij de was, de strijk en hij kookt. Als ik hem niet zou hebben, zou het niet lukken. Mijn dochters zijn al 22 en 23 jaar oud. Ze vinden het soms jammer dat ik tijdens het avondeten de hele tijd over de school en de leerlingen praat, dan krijgen ze het gevoel dat ik minder oor heb voor hun belevenissen die dag. Maar alle drie beseffen ze dat mijn werk me gelukkig maakt. Mijn man heeft zelfs zo'n klein laptopje voor me gekocht, zodat ik op de trein kan werken. Punten invoeren, mijn agenda bijhouden... Al zit ik nooit alleen op de trein. Ik ben altijd omringd door leerlingen. Die zeggen dan: we komen bij u zitten hé mevrouw Buyl, straks in de tweede wagon! En zo zitten we daar dan met een hele bende. Je hebt collega's die dat afblokken, die alleen willen zijn zodra ze de schoolpoort uit zijn, maar zelf vind ik dat tof. Ik ken dus ook altijd alle roddels en verhalen! (lacht)

"Ik gooi me in deze job alsof ik 20 jaar oud ben en ik tel mijn uren niet, maar ik heb niet het gevoel dat ik me overgallopeer. Ik doe het gewoon zo graag. Het liefst geef ik les aan leerlingen in het derde en vierde beroeps. Die leerlingen hebben het hart op de tong, ze zijn zo ontzettend eerlijk. Zijn ze hun map vergeten, dan zeggen ze gewoon: 'Ik ben mijn map vergeten.' Die van technische proberen eerder iets à la: 'ik was wel van plan om mijn map mee te nemen, maar...' (lacht)

Ook opvoeder

"Hier heb je zo veel verschillende soorten leerlingen bij elkaar. Je hebt kinderen van heel begoede ouders, die wereldreizen maken en bij El Bulli gaan eten, en je hebt er aan wie ik stiekem mijn pistolet geef tijdens de middagpauze. Kinderen die nooit op reis kunnen, kinderen voor wie een opvoeder naar het oudercontact komt omdat ze in een instelling wonen. Er zijn er met iPads en iPods, en je hebt er die thuis niet eens internet hebben. Je kunt op deze school niet louter leerkracht zijn. Je bent ook opvoeder.

"Ze noemen mij het mamake. Als er problemen zijn in de klas, dan zeg ik: 'Kom, we gaan samen pannenkoeken bakken', om de sfeer wat op te krikken. Al zou ik zelf nooit een zorgleerkacht kunnen zijn. Ik ben veel te betrokken, ik neem alles mee naar huis. Als ik 's avonds met mijn gezin aan tafel zit, zeggen ze weleens: 'Mama, nu even genoeg over de school.' (lacht)

"Ik doe ook gewoon alles mee, hoewel ik net 50 ben geworden. Tijdens de sportdag durf ik me al eens aan een deathride te wagen, of aan een zot dansje. Ik vind, wil je je leerlingen gemotiveerd houden, ga er dan tussen staan en doe mee.

"Mijn moeder heeft altijd gezegd dat ik een goeie zou zijn voor het onderwijs en ik geloofde haar nooit. Jammer genoeg heeft ze mijn tweede carrière nooit bewust meegemaakt, ze is overleden tijdens het eerste jaar dat ik lesgaf, de dag na de opentuindag. Ze moest eens weten hoe gelukkig ik nu ben."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234