Maandag 03/10/2022

Hoe een rampseizoen de toekomst kan redden

NBA-debutant Tim Duncan zorgde voor heropstanding van de Spurs

Het kan in de NBA soms lonend zijn een rotslecht seizoen te spelen. Een jaar geleden zaten de San Antonio Spurs niet in de play-offs, waren ze tijdens de reguliere competitie zelfs bijna avond na avond belachelijk gemaakt, wonnen ze maar 20 van de 82 wedstrijden. David 'The Admiral' Robinson, één van de absolute toppers van de NBA, was nagenoeg het hele seizoen geblesseerd geweest en de rest slaagde er maar niet in de ploeg te doen draaien, ook niet de uit Europa teruggehaalde Dominique Wilkins. De Spurs waren zelfs zo slecht dat ze als eerste een speler mochten kiezen in de jaarlijkse draft, een soort jaarmarkt waar NBA-teams nieuw en jong talent aantrekken in een volgorde die grotendeels bepaald is door de (slechte) prestaties van het voorbije seizoen. En dus kozen de Spurs de toen 21-jarige Tim Duncan. Die blijkt een jaar later de beste eerstejaarsprof van het seizoen '97-'98 te zijn. Eergisteren kreeg hij in het referendum voor de 'Rookie of the Year' 113 van de 116 stemmen. Meer zelfs: als je hem ziet spelen, heb je op geen enkel moment de indruk dat hij nieuw is in de NBA.

'The Class of 1997' is overigens een bijzonder goede lichting gebleken. Als de New Jersey Nets de play-offs hebben gehaald, dan zit Keith Van Horn (die die andere 3 stemmen kreeg maandag) daar voor veel tussen. In Cleveland heeft point guard Brevin Knight een grote rol gespeeld in de kwalificatie voor de eindronde. Maar dé rookie is Tim Duncan. Of zoals Sir Charles Barkley zei nadat hij met de Rockets het onderspit had moeten delven: "Ik heb de toekomst van de NBA gezien, en hij draagt nummer 21." Of zoals coach Larry Brown van de Philadelphia 76-ers zei in het Amerikaanse sportblad Sporting News: "Ik zou mijn hele team ruilen voor Duncan." Hij weet waarom. Cijfers zeggen niet alles, maar toch veel: Duncan haalde over het hele seizoen een gemiddelde van 21,1 punten per wedstrijd (12de in de NBA), 11,9 rebounds (3de), 2,51 blocks (6de), en werkte af aan 54,9 procent (4de). Bovendien haalde niemand in de NBA meer double doubles (d.i. minstens tien in twee categorieën). Duncan had namelijk in 57 van de 82 matchen minstens 10 punten en 10 rebounds. Dat hij door de NBA elke maand werd uitgeroepen tot 'Rookie of the Month', is dan niet eens verwonderlijk. Eén speler die elke maand die trofee pakt, dat was niet meer gebeurd sinds het seizoen '89-'90 toen, jawel, huidig teamgenoot David Robinson zijn gelijke niet kende. "Het is niet in woorden uit te drukken hoe goed hij is", zegt Spurs-coach Gregg Popovich. "Hij kan alles, ik kan hem op zowat alle posities uitspelen, hij is zowel offensief als defensief een echte krak. Bovendien is hij helemaal niet onder de indruk van het hele NBA-circus. Hij weet alles te relativeren." Omdat hij erin slaagt een kind te blijven, zegt Duncan zelf. "Ik ben niet van plan snel volwassen te worden. Ik ben een kind. Vandaar dat ik zo goed omspring met wat er allemaal met me gebeurt."

Ook David Robinson weet met zijn bewondering geen blijf: "Hij staat nu veel verder dan ik op zijn leeftijd, vooral offensief. Het is eigenlijk angstaanjagend hoe goed hij al is op zijn leeftijd." Teamgenoot Avery Johnson vindt dat Duncan iets heeft van Hakeem Olajuwon, de in Nigeria geboren center die Houston aan twee titels hielp. "Hij heeft diezelfde turnaround jumper, een paar listige haakworpen ook, en hij loopt zelfs als Hakeem."

Net als Olajuwon heeft Duncan ook iets exotisch. Hij werd geboren op St. Croix op de U.S. Virgin Islands, waar hij zijn tienerjaren doorbracht als plaatselijk zwemtalent en pas laat basketbal ontdekte. Ondertussen is hij er zowat tot heilige verklaard. "'s Ochtends zeggen we ons dagelijks gebed, en dan zeggen we ook dank voor Tim", zei een journalist van de Virgin Islands Daily News in de New York Times.

Tim Duncan zelf blijft bijzonder rustig bij alles wat er rond hem gebeurt. Hij heeft op elke vraag op elke persconferentie keurige, brave antwoorden klaar en is wat dat betreft één van de minst boeiende NBA-spelers. Een compliment eigenlijk, want alle aandacht die hij krijgt, heeft enkel met zijn prestaties te maken. Prestaties die beter zijn dan hijzelf had verwacht. "Eigenlijk heeft het me een beetje verbaasd dat ik me zo snel heb aangepast", zegt Duncan in een gesprek met De Morgen. "Eigenlijk is àlles moeilijk in de NBA. Op het veld sta je tegen grote, stevige kerels. Dan gaat niks meer vanzelf. Geen shot, geen rebound, het is hard werken. Als rookie is dat een bruuske overgang. Neem daar het hoge aantal wedstrijden bij, de aandacht die je krijgt... Nee, ik had echt gedacht dat ik er veel langer over zou doen. Maar met druk heb ik alvast geen enkel probleem, nooit gehad, ook al wordt hier enorm veel van mij verwacht. Toen ik voor de start van de oefencampagne in San Antonio arriveerde, werd ik verwelkomd door achtduizend fans. Het is vooral de duur van het seizoen waar ik aan moet wennen. Als je oefenmatchen meerekent, heb je voor de play-offs al 90 wedstrijden gespeeld. Aan de universiteit zijn het er 30. Als rookie weet je niet hoe je lichaam zal reageren."

Het is één van de vraagtekens bij de Spurs: houdt Duncan het vol? En: houdt de rug van David Robinson het? "Er was niets zo frustrerend als een heel seizoen op de bank zitten en zien hoe slecht het gaat, terwijl jij zelf niets kan bijdragen", zegt Robinson. "Misschien daarom dat ik er nu enorm van geniet. Na een tijdje gaat de NBA een doodgewone job worden, er komt sleur in. Die sleur is er bij mij uit. Ik heb een enorme drang naar winnen, naar die titel. Al zal ik nooit de allesoverheersende zegedrang van bijvoorbeeld Michael Jordan hebben. Hij is wat dat betreft vrij uniek. En toch: ik wil niet herinnerd worden als één van de besten ooit die geen titel heeft behaald."

Toch zal San Antonio geen kampioen spelen dit jaar, omdat ze een derde, echt goede speler missen. Sports Illustrated kopte een tijdje geleden 'Two for the show' boven een artikel over Duncan en Robinson. De Spurs spelen pas kampioen wanneer dat derde zinnetje uit 'Blue Suede Shoes' bovenaan komt te staan: 'Three to get ready...'

Patrick Cusse

Uitslagen play-offs: Eastern Conference, 1ste ronde (best-of-5): Cleveland - Indiana 86-77 (1-2) Western Conference, 1ste ronde (best-of-5): San Antonio - Phoenix 100-88 (2-1)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234