Woensdag 28/09/2022

Hoge hakken

Ik hoop dat we binnenkort eens goed gaan betogen. Ik hoop ten andere dat het dan geen keien uit de grond zal vriezen, want ik ben van plan om mee te stappen in een tenue dat een flink stuk been zal laten zien. Verder hoop ik op een entourage van duizenden dappere vrouwen die zich zullen kleden zoals ze willen. U ziet: ik hoop op veel. En ik wil mij niet laten ontmoedigen door doemdenkers die zeggen dat het geen ene moer zal uithalen. Ik hoop voorts ook dat er, in navolging van 'Walk a Mile in Her Shoes' - een beweging in Canada en de VS -, ook duizenden deftige mannen zullen meelopen met hoge hakken, of gewoon hun lippen zullen stiften als teken van solidariteit. Ik hoop dat homo's, hetero's, transgenders, grootmoeders, -vaders en alle neven en nichten er ook zullen zijn. Pastoors en imams. Brandweer, leger, zwaantjes, Voil jeanetten: allemaal mogen ze mee, maar ze moeten beleefd blijven.

We willen immers niet provoceren, maar een punt maken. Dat het gedaan moet zijn met mensen aan te vallen om wie ze zijn.

We hebben ten andere ook nooit willen provoceren toen we in een fleurig jurkje deze zomer door Brussel wandelden en voor hoer versleten werden. Toen we in onze auto aan een stoplicht het teken kregen dat we dra zouden gekeeld worden, godweetwaarom. Of toen we hand in hand met ons lief over een pleintje drentelden en moesten gaan lopen. Toen we ietwat aangeschoten van onze doop terugkwamen, in een onnozele rok van mémé, met jarretelles en een pruik scheef over onze oren, en we daarvoor afgetuigd werden. We hebben nooit willen provoceren, nee, want dit is gewoonweg hoe wij zijn. Kijk, we hebben verdomme onze plaats nooit willen opeisen, want we hadden al een plaats. Zo is het hoe wij hier willen leven, met onze eigen capriolen, in een ruimte die van iedereen is. Als jongens zich vrolijk voelen, dan trekken ze weleens meisjeskleren aan. Omdat zich verkleden hoogst bevrijdend kan werken. Wat meisjes betreft: die kleden zich graag in iets dat hen een goed gevoel over zichzelf geeft. Als het hen aantrekkelijk maakt, dan is het omdat ze zich daarmee completer en beter voelen. Wie daar aanstoot aan neemt, heeft vast last van zijn hormonen, of eerder: van groepsdrift en verveling. Het klein crapuul in Brussel projecteert immers een persoonlijk probleem altijd in groep op een ander kwetsbaarder individu, met hatelijke woorden en met vuistslagen. Als we niet opletten gaan thuisuniversiteiten en pizzabestellers gouden tijden tegemoet, want in de deelbare ruimte regeert nu meer en meer de angst, en het instinct tot zelfbehoud. Maar wat kunnen we daaraan doen?

Minister Joëlle Milquet wil de GAS-boetes voor seksuele intimidatie aanschroeven en campagne voeren onder de slogan 'De weg naar mijn hart verloopt niet via mijn billen'. Eerlijk, ik weet niet of zo'n wakke slogan het hitsigecrapuul op andere gedachten zal brengen. Ik denk ook niet dat ze zozeer op ons hart uit zijn, die hangmannen - Joëlle toch.

Dat er doorgaans geen heren in kostuum worden betast of beledigd, bewijst dat er voor die groep wel respect heerst binnen de biotoop van de amokmakers. En daarom zou het al helpen als alle mannelijke parlementariërs en senatoren mee zouden opstappen met hoge hakken aan of lipstick, wanneer we binnenkort altezamen gaan betogen in de moeilijke wijken van Brussel. Di Rupo en Pascal Smet voorop. Om te tonen: we laten ons niet wegfluiten. Iémand moet het doen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234