Zondag 02/10/2022

InterviewViagra Boys

‘Ik heb de indruk dat almaar meer mensen tijdens de pandemie drugs zijn gaan gebruiken’

Viagra Boys. Beeld Humo
Viagra Boys.Beeld Humo

Als we het erover eens zijn dat The Hives classic rock spelen en Millencolin zijn tijd heeft gehad, zijn Viagra Boys vandaag met voorsprong het bekendste punkrock-exportproduct van Zweden. Iggy Pop en David Yow van The Jesus Lizard zijn fans. Niet slecht voor een groep die pas in 2015 werd opgericht. Volgende maand staan ze op Pukkelpop met hun nieuwe plaat Cave World, waarop drugs andermaal een thema zijn.

Jurgen Beckers

Omdat er op zijn lichaam veel meer te lezen valt dan op het mijne, verschijnt zanger Sebastian Murphy (32) in ontbloot bovenlijf op Zoom en ik niet.

In een interview over Welfare Jazz, jullie vorig jaar verschenen tweede plaat, zei je dat de volgende plaat ook al klaar was: ‘Elf songs opgenomen in zes dagen.’ Had je het toen al over Cave World?

Sebastian Murphy: “Dat dacht ik, ja. Maar nadat we die plaat een tijdje hadden laten marineren, vonden we dat we beter konden. En zijn we opnieuw begonnen. Twee, drie songs zijn overgebleven, en die zijn dan nog compleet veranderd. Andere teksten, andere arrangementen, alles anders. Misschien dat we hier en daar een riff hebben overgehouden, maar that’s it.”

Ik heb me laten vertellen dat corona in Zweden nogal meeviel.

“We hebben geen lockdown gehad. ‘Doe maar wat jullie het beste lijkt’, vertelde de regering ons. Er waren geen concerten, maar die hele periode lang hebben we wel veel gerepeteerd. Gemiddeld vier keer per week. Heel leuk. En we hebben veel financiële steun gekregen van de overheid – ik had het beter en breder dan ik het in jaren had gehad. En dan heb ik óók nog eens mijn lief ontmoet. Good times! (lacht)

Je bent ook tatoeëerder. Mocht je dat werk blijven doen?

“Ja, maar we maanden onze klanten aan om uiterst voorzichtig te zijn. Wat we zelf uiteraard ook waren. Het leek wel alsof méér mensen een tattoo lieten zetten. Vooral mensen met geld, die er normaal geen tijd voor hebben omdat ze aldoor aan het werken zijn.”

Hoe ziet jouw schrijfproces eruit?

“Meestal begint het met wat notities op mijn telefoon. Ideeën, een zin, één woord, een quote uit een film… In de volgende fase neem ik pen en papier, en probeer ik er een songtekst van te maken. Die fase speelt zich doorgaans last minute af, in de studio. Ik hou ervan als het spontaan gebeurt. Of tenminste: dat is de uitleg die ik eraan geef. De waarheid is dat ik gewoon enorm lui ben. (lacht)

Wat maakt een goeie songtekst?

“Ik hou van verhalen. Ik probeer lyrics te schrijven met een begin, een midden en een einde. Als ik het begin heb, komt de rest meestal vanzelf. Een goeie songtekst roept beelden op in je hoofd, en laat genoeg over aan de verbeelding van de luisteraar.”

null Beeld rv
Beeld rv

Bob Dylan heeft ooit meegespeeld in een commercial voor IBM waarin een computer zijn teksten analyseert en als volgt samenvat: ‘Time passes and love fades.’ Waarop Dylan knort en zegt: ‘Dat klopt ongeveer.’ Kun jij je oeuvre beknopt samenvatten?

Life sucks but it’s fun. (lacht)

Op de hoes van Cave World staan negen tekeningen. In de eerste zien we iemand een lijn speed of coke van het scherm van zijn smartphone snuiven: zit daar een diepere betekenis achter?

(lachje) De hoes is een ruwe samenvatting van de samenleving zoals ik ze zie. Drugs zijn altijd al een thema geweest in ons werk, maar ik heb ook de indruk dat tijdens de pandemie almaar meer mensen zijn gaan gebruiken. Ik ken veertigers die nooit iets hadden aangeraakt en metéén met cocaïne begonnen.”

Heb jij het ooit gedaan: een lijn snuiven van je smartphone?

“Ik heb overál lijnen van gesnoven, man.”

Nog altijd?

“Alleen op feestjes. Maar ik ga niet meer naar feestjes, dus nee, eigenlijk niet. Laat ik het zo zeggen: ik zal wellicht niet nee zeggen als ik drugs op mijn pad vind, maar ik ga er niet naar op zoek.”

Wat was je lievelingsdrug?

“Ik ben vier jaar een speedfreak geweest. Elke dag zat ik aan de speed, de klok rond. Soms sliep ik weken niet. Een verschrikkelijke verslaving. Aan iedereen die denkt dat coke of speed je leven makkelijker maakt: mis poes!”

Had je een plan B voor als het in de muziek niet zou lukken?

“Nee, nooit gehad. Toen ik opgroeide, wist ik maar één ding: ik wilde mijn leven wijden aan een kunstvorm, welke dan ook. Bohemiens trokken me enorm aan. Figuren die zich nergens een lor van aantrokken, zoals de Amerikaanse schrijver Charles Bukowski. Dat was mijn ingesteldheid toen ik met Viagra Boys begon: ‘Ik ga dit laten werken ten koste van alles. Zelfs als dat betekent dat ik niet meer kan slapen. Of sterf.’ Het kon me niet schelen.

“Een paar jaar geleden is mijn houding veranderd. Zachtjesaan. Ik naderde de 30 en dacht bij mezelf: ik zou nog wel wat jaren op deze aardbol willen rondlopen – een gedachte die nog nooit in me was opgekomen. Ik besef nu: kunst kan wél samengaan met een goed leven.”

Is muziek als therapie voor jou?

“Muziek schrijven zeker wel. Als ik naar onze oude platen luister, is het alsof ik een dagboek lees: het is telkens weer zonneklaar wat er toen in mijn hoofd aan de hand was. ’t Is goed om dingen op te schrijven. Als ik geen muzikant was, zou ik dat nooit doen.”

En welke rol speelt het podium?

“Optreden is meer een exorcisme dan therapie. Ik vind het nog altijd vreselijk om op een podium te staan, maar ik begin er mijn weg te vinden. De eerste jaren was ik telkens weer op van de zenuwen, twee uur voor ik op moest. Ik had paniekaanvallen – alles erop en eraan. En maar excuses verzinnen om het niet te hoeven doen. Het is makkelijker nu ik niet meer de hele tijd high ben.”

Herinner je je het moment waarop je besefte wat muziek in een mens kon teweegbrengen?

“Er waren verschillende momenten. Toen ik als kind met mijn eerste plaat van The Velvet Underground thuiskwam en me er dagenlang mee opsloot in mijn kamer. De onvrede van Joy Division voor het eerst horen en voelen. En Simon & Garfunkel: hoe mooi die konden zingen! Wekenlang heb ik naar niets anders geluisterd.”

Heb jij ooit mooi proberen te zingen?

“Ik doe niets anders. (lacht)

Mijn excuses. Eind vorig jaar is Benjamin Vallé, medeoprichter en voormalig gitarist van Viagra Boys, op 47-jarige leeftijd overleden.

“Het was een schok. Benjamin heeft de sound van de band bepaald. Hoe meer ik met andere gitaristen speel, hoe meer ik besef hoe uniek hij was: ook al spelen ze dezelfde riff, niemand kan ’m spelen zoals hij.

“En als mens… Hij had een moeilijke achtergrond, had geen makkelijk leven, maar hij was de liefste kerel die ik kende. Hij maakte iedereen om hem heen blij. The wrong guy died.”

Was hij ziek?

“Uit respect voor zijn familie beantwoord ik die vraag liever niet.”

Alle begrip. Speel je nog tennis?

“Nee, maar ik zou dat dringend moeten doen. (slaat op zijn buik) Ik ben vet aan het worden.”

Was je een goeie speler, vroeger?

“Ik was oké. Ik raakte alleen nogal vlug buiten adem. Ik heb lang twee pakjes sigaretten per dag gerookt, vandaar. Ook daarmee ben ik trouwens gestopt, maar als ik dronken ben, kun je me maar beter geen sigaret aanbieden. Ik zou meteen weer verslingerd zijn.”

Om af te ronden: op een festival met drie groepen spelen jullie als tweede. Wie opent en wie is headliner?

“De Amerikaanse punkers van Dicks openen. En als headliner… Devo!”

Cave World is uit bij YEAR0001. Viagra Boys spelen op zaterdag 20 augustus op Pukkelpop.

null Beeld rv
Beeld rv

© Humo

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234