Donderdag 29/09/2022

‘Ik weet wie hij is, intiem. Hij is niet in staat om iemand pijn te doen’

In september 2009 werd Oscarwinnaar en regisseur Roman Polanski (76) in Zwitserland gearresteerd op basis van een internationaal arrestatiebevel wegens illegale seks met een minderjarige in 1977. Na negen weken cel en het betalen van een borg van 4,5 miljoen dollar werd hem huisarrest in zijn Zwitserse chalet verleend. Zijn vrouw, actrice en zangeres Emmanuelle Seigner (43), komt nu in het reine met de gebeurtenissen die hun leven en dat van hun twee kinderen grondig overhoop haalden. ‘Roman is iemand die altijd zijn waardigheid bewaart. Ik hield me vast aan het feit dat sommigen veel ergere dingen moeten doorstaan, hun kinderen verliezen en dat soort dingen.’ Door John Follain

Emmanuelle Seigner spreekt voor het eerst over de affaire van haar man Roman Polanski

oen Roman Polanski zijn vrouw in september vorig jaar ’s avonds laat opbelde vanuit een Zwitserse gevangenis, hoefde hij haar niet uit te leggen waarom hij daar zat. “Het was duidelijk. Ik wist dat hij geen drugssmokkelaar was”, lacht Emmanuelle Seigner, om snel weer ernstig te worden. “Ik maak vaak grapjes. Het is mijn redding. Roman doet dat ook.”

Het is ondertussen zowat acht maanden geleden dat Oscarwinnaar en regisseur Roman Polanski (76) gearresteerd werd op basis van een internationaal arrestatiebevel uitgevaardigd in Los Angeles wegens illegale seks met de dertienjarige Samantha Geimer in LA in 1977. Hij was naar Zürich gevlogen om een carrièreprijs in ontvangst te nemen. Toen hij opbelde en Seigner vroeg contact op te nemen met zijn advocaat, dacht ze dat hij een grapje maakte. Het leek absurd dat hij nu in Zwitserland aangehouden werd, aangezien zij en Polanski er sinds ze elkaar leerden kennen voortdurend op reis gingen en drie jaar geleden nog een chalet in Gstaad hadden gekocht.

Seigner reageert onverwacht bijzonder heftig als het daarover gaat. Dit is haar eerste grote interview sinds die gebeurtenissen. Ze praat snel en geanimeerd, en pookt ondertussen in grote sneden taart in de bar van het vijfsterrenhotel Plaza Athenée in de Avenue Montaigne in Parijs. Seigner (43), vroeger mannequin voor Nina Ricci en Chanel en nu zangeres en actrice, draagt geen make-up en is gewoontjes gekleed in een strakke jeans, een diep uitgesneden wit T-shirt en een blauwe cardigan. Ze zwaait het ongekamde haar weg voor haar ogen en speelt met een klein zilveren pistooltje dat aan een dunne halsketting bungelt. De enige tekenen van spanning zijn donkere kringen onder haar ogen.

Ze vertelde haar kinderen de volgende ochtend dat hun vader gearresteerd was; ze wist dat het op het middagnieuws zou zijn. Hun dochter Morgane, 17, was op de hoogte van het feit, maar Elvis, 11, niet. “Ik heb nooit gelogen tegen mijn kinderen. Ik heb gewoon uitgelegd aan mijn zoon dat het meisje jong was en dat wat gebeurd is niet mocht. Hun liefde voor hun vader is intact gebleven”, zegt ze. Zijn plotse afwezigheid kwam hard aan. “Roman heeft een heel moederlijk instinct. Hij was degene die elke nacht opstond om hun de papfles te geven toen ze baby’s waren, en hij brengt ze elke ochtend naar school. Plotseling werd hij bij hen weggetrokken. Ze konden hem niet meer bellen.”

Daarna sliepen ze een tijdlang samen, en Seigner organiseerde een sessie bij de psycholoog. Haar ouders en zussen - Mathilde, een actrice, en Marie-Amélie, een zangeres - brachten eten. Elvis bleef twee dagen thuis - geen kranten, geen tv - maar ging daarna weer naar school - via de garage, om paparazzi te ontlopen. Morgane had er meer moeite mee, en bleef twee weken van school weg.

Voor haar eerste wekelijkse bezoek aan Polanski in de gevangenis liet Seigner de kinderen in Parijs. Polanski bleef zichzelf getrouw en maakte grapjes over het Zwitserse gevangenisvoedsel. “We boden elkaar steun. Hij is iemand die altijd zijn waardigheid bewaart. Ik hield me vast aan het feit dat sommigen veel ergere dingen moeten doorstaan, hun kinderen verliezen en dat soort dingen”, zegt ze. Ze zijn nu twintig jaar getrouwd. Toen ze de kinderen twee keer meenam om hem te bezoeken, zagen ze elkaar niet in de gevangenis (“Ik dacht dat dat te traumatisch voor hen zou zijn”) maar in een nabijgelegen politiebureau. Voor het bezoek zei ze dat ze niet mochten wenen en zich niet aan hem mochten vastklampen.

Tijdens zijn negen weken durende gevangenschap werkte Polanski in zijn cel van zes vierkante meter voort aan zijn jongste film, The Ghost Writer, gebaseerd op de thriller The Ghost van Robert Harris. Producers bezorgden hem via zijn advocaten pakketjes. Terwijl haar man in de gevangenis wegkwijnde, voelde Seigner zich “als Alice in Wonderland die in het gat valt - je valt zo traag, maar je valt. Mijn werk viel stil, de lancering van mijn nieuwe plaat werd uitgesteld. We lieten eten aan huis brengen. We gingen ook niet vaak de deur uit in die eerste twee weken, omdat de paparazzi op de loer lagen.”

Ze is maar één keer ingestort, nadat ze een fotografe te lijf was gegaan die haar de weg naar huis versperde, toen ze terugkeerde van een van haar zeldzame uitjes. Het was een slechte dag geweest en haar Amerikaanse advocaten waren pessimistisch: “Ik wierp mezelf op haar en begon haar te slaan met mijn motorhelm. Het is niet het beste wat ik ooit gedaan heb. Zij sloeg me met haar camera en bezorgde me een snee boven mijn rechteroog. Ik weet dat het stom van me was. Daarna heb ik gehuild. Ik zat aan de grond. En uiteraard postte ze het op YouTube”, zegt Seigner met een grimas.

Ze heeft geen idee hoe de strijd om de uitlevering zal uitdraaien - de Zwitserse autoriteiten hebben gezworen dat ze Polanski niet zullen uitleveren voor Amerikaanse rechtbanken definitief hebben beslist dat hij persoonlijk veroordeeld moet worden voor een verdere gevangenisstraf - maar benadrukt dat “de dingen zichzelf wel zullen uitwijzen”. En alsof ze zichzelf wil troosten, voegt ze nog toe: “Het ergste is voorbij. Toen hij in de gevangenis zat, was het verschrikkelijk. Nu is het niet verscheurend meer. Ik ben opgewekt.” Ze is eindelijk in staat om haar album te promoten, Dingue, en stuurt de kinderen voor de vakanties naar Milky Way, het chalet waar Polanski onder huisarrest verblijft.

Seigner werd geboren in Parijs als dochter van een fotograaf en een modejournaliste, en ging naar een katholieke nonnenschool. Ze werd op veertienjarige leeftijd ‘ontdekt’ door een fotograaf in de Jardin de Luxembourg in Parijs. Vier jaar later merkte regisseur Jean-Luc Godard haar op in een hotel en gaf haar een rol in Détective. “Hij koos me voor mijn lijf en hij deed daar verschrikkelijk over. Hij liet me voortdurend strippen en zei dat er een grote toekomst voor me was weggelegd in pornofilms. Ik vond hem vreselijk pretentieus en ik stond niet op een goed blaadje bij hem, maar dat kon me geen zier schelen”, zegt ze openhartig.

Ze was negentien toen ze Polanski ontmoette via zijn casting director, dezelfde als van Godard, en hij gaf haar een rol in Frantic, met Harrison Ford. Het was geen liefde op het eerste gezicht met Polanski; het kwam beetje bij beetje, terwijl ze aan de film aan het werken waren.

Wat vond ze zo aantrekkelijk aan hem? “Romans intelligentie. En hij is extreem oprecht. Hij heeft me nooit bedrogen of belogen of gemanipuleerd. Hij heeft nooit een mes in mijn rug geplant. Hij is me trouw.” Was het leeftijdsverschil van 33 jaar een probleem? “Nee. Je leeftijd is een cijfer op een blad papier. Er zijn hopen twintigjarige meisjes die eigenlijk heel oud zijn. Maar Roman heeft iets eeuwig jeugdigs. Hij is heel grappig en hij is een van de jongste mensen die ik ken.”

Zij denkt dat haar opgewektheid een van de redenen is waarom Polanski verliefd op haar werd. “Ik drink niet, rook niet, ik moet niet zat zijn om gelukkig te zijn. Ik denk dat ook Roman een intens opgewekt persoon is, ook al heeft hij een zwaar leven gehad. Maar hij zou niet met iemand samen kunnen zijn die depressief is.”

Polanski was tien toen hij uit het getto van Krakow ontsnapte. Zijn ouders werden naar een concentratiekamp gebracht en alleen zijn vader overleefde het. Algemeen bekend is de tragedie uit 1969, toen zijn tweede vrouw, de actrice Sharon Tate, vermoord werd in hun huis in LA door volgelingen van de cultleider Charles Manson. Tate was toen achteneenhalve maand zwanger.

Seigner daarentegen heeft een heel gelukkig jong leven gehad. “Ik heb geluk gehad. Ik werd op handen gedragen door mijn ouders.” Ze had een comfortabel bestaan in Hollywood kunnen leiden, toen Warner haar een huis aanbood na het succes van Frantic, maar ze wees het aanbod af. “Ik was pas 21. Ik wilde het leven leiden van iemand van die leeftijd, tijd doorbrengen in Parijs en op Ibiza, waar we een huis hadden, ik wilde geen deel uitmaken van het systeem”, zegt ze. Ze maakte nog twee films met Polanski - Bitter Moon en The Ninth Gate, samen met Johnny Depp - en nog een twintigtal andere films, waaronder The Diving Bell en Butterfly.

Ze lijkt oprecht verrast als ik een Franse filmcriticus citeer die zei dat Polanski in zijn turbulente privéleven “alleen rust heeft gevonden bij Seigner”, met wie hij in 1989 trouwde. “Ik heb hem nooit gekend als een dronkenlap of een verdorven persoon of zoiets”, zegt ze. Ook niet als iemand die achter de tienermeisjes aan zit? Daar wil ze geen commentaar op geven, op advies van haar advocaten. Maar in zijn memoires gaf Polanski zelf aan dat hij na de moord op Tate meisjes van Le Rosey had in zijn chalet, de school bij Gstaad. “Ze speelden een therapeutische rol in mijn leven. Ze waren allemaal tussen de zestien en de negentien”, schreef hij.

De scenarist Robert Towne, die mee Chinatown schreef, herinnerde zich de “tienermeisjes die Roman meenam en van wie hij polaroidfoto’s nam als ze zonder bovenstukje van de springplank doken”. Seigner was pas tien ten tijde van het geval-Geimer, en weet niet meer wanneer ze erover hoorde. “Maar het was niet iets wat me stoorde. Ik besef dat het andere mensen misschien choqueert. Maar het was anders in de jaren zeventig. Er was meer vrijheid op het vlak van seks en drugs.”

Ik begin de aanklachten op te sommen waarmee Polanski aanvankelijk geconfronteerd werd - obscene handelingen uitvoeren met een persoon jonger dan veertien, verkrachting van een minderjarige, verkrachting met gebruik van drugs, orale copulatie en sodomie, wat hem een levenslange gevangenisstraf had opgeleverd - maar ze onderbreekt me ongeduldig. Tot dusver heeft ze honderduit gebabbeld maar nu begint ze trager te praten, en struikelt ze soms over een woord. “Ik ken de man - ik weet wie hij is, intiem. En ik weet dat hij niet in staat is iemand pijn te doen. Ik denk dat ik de best geplaatste persoon ben om dat te weten.”

Ze weigert in te gaan, opnieuw “om juridische redenen”, op de vraag of Polanski nu onschuldig of schuldig is aan de aanvankelijke tenlastelegging (hij pleitte schuldig op de afgezwakte aanklacht van onwettige seksuele betrekkingen met een minderjarig meisje). Op dat moment was hij 43 en dubbele Oscarwinnaar. Hij werd er aanvankelijk van beschuldigd Geimer, een meisje dat actrice en model wilde worden, verkracht te hebben nadat hij haar had volgestopt had met champagne en een methaqualone-pil tijdens een shoot voor Vogue Hommes in het huis van Jack Nicholson in Mulholland Drive. Polanski voerde aan dat ze had ingestemd met seks, en beweerde dat het meisje “niet afwijzend” reageerde, en heeft altijd ontkend dat hij wist dat ze dertien was. Geimer zei dat hij haar op “angstaanjagende” manier aanrandde.

Nadat hij schuldig had gepleit voor de afgezwakte aanklacht, stemde de rechter ermee in om de resterende beschuldigingen te laten vallen en stuurde hij hem naar de gevangenis voor een psychiatrische evaluatie van 90 dagen. Hij kwam na 42 dagen vrij, maar de rechter zei dat hij hem zou terugsturen om ook de resterende tijd uit te zitten. Polanski vluchtte weg uit de VS op de dag dat hij formeel berecht zou worden. Hij woonde sindsdien in Frankrijk, dat zijn burgers niet uitlevert. Na zijn arrestatie vorig jaar zeiden openbaar aanklagers in LA dat hij een gevangenisstraf van twee jaar riskeert. Zijn advocaten voeren aan dat hij al een straf heeft uitgezeten die werd uitgesproken door de oorspronkelijke rechter in LA, twee maanden in een Zwitserse cel heeft verbleven en al bijna zes maanden onder huisarrest staat.

In een interview voor een documentaire uit 2008 van Marina Zenovich (Roman Polanski: Wanted and Desired) vergaf Geimer hem publiekelijk en steunde ze zijn pogingen om de zaak tegen hem te laten klasseren. Ze is nu halverwege de veertig en moeder van drie kinderen, en uitte kritiek op de officier van justitie van Los Angeles omdat die nog maar eens de “gore details” oprakelde om de aandacht af te leiden van zijn eigen fouten. “Ik heb het overleefd, elke schade overwonnen die Polanski me als kind ook berokkend kan hebben”, zei ze.

In Frankrijk, waar Polanski een cultureel icoon is, kan het koppel op veel steun rekenen - al merkte één televisiepresentator naar aanleiding van haar plaat wel op dat “zij danst terwijl haar man in de gevangenis zit”. Als ze miniconcertjes geeft in platenwinkels, “dan komen de mensen naar me toe, en ze zijn heel lief”. Politici zoals Nicolas Sarkozy en cultuurminister Frédéric Mitterrand hebben hun steun uitgesproken voor de regisseur, en Carla Bruni, een vriendin uit haar jaren als mannequin, heeft aangeboden liedjes voor Seigner te schrijven. In de VS hebben Woody Allen, David Lynch, Harvey Weinstein, Martin Scorsese en anderen een petitie getekend die de onmiddellijke vrijlating van Roman Polanski eist.

Seigner zegt dat ze niet weet of zijn verblijf in de gevangenis Polanski veranderd heeft. “Natuurlijk was het niet gemakkelijk, maar hij heeft al zo veel tragedies meegemaakt in zijn leven, en hij staat psychologisch heel sterk.” Ze koos ervoor zijn Oscar voor The Pianist niet af te halen in Hollywood, of zijn Zilveren Beer voor The Ghost Writer op het filmfestival van Berlijn. “Als ik een prijs in ontvangst neem, dan is dat voor mij, niet voor hem. Ik heb een hekel aan vrouwen die de beroemdheid van hun man gebruiken om zelf beroemd te worden. Dat heb ik nooit gedaan.”

Heeft hij zich bij haar verontschuldigd sinds zijn arrestatie? “Ja, hij zei dat het hem speet dat hij die situatie gecreëerd had. Hij voelde zich slecht tegenover mij en de kinderen.”

Heeft hij zich ooit verontschuldigd voor wat hij deed met Geimer? “Nee.” Hebben ze er ooit over gepraat? “Nee.” Misschien is het een onderwerp dat ze inderdaad niet bespreken onder elkaar. En als ze er wel over gepraat hebben, dan laat ze niets los.

Bij Polanski kon er een klein grapje af toen hem huisarrest in het chalet verleend werd, nadat hij een borg van 4,5 miljoen dollar had betaald en negen weken in de cel had gezeten. “Luister naar de helikopters boven ons. Het is zoals in mijn film.”

Tientallen journalisten omsingelden het chalet, en dus hing Seigner gordijnen op. Een paar fotografen probeerden verkleed als de Kerstman binnen te geraken, iemand anders probeerde het verkleed als postbode. Polanski maakte ook grapjes over zijn elektronische enkelband. Seigner haalt zich het leven van Polanski voor de geest, en zegt traag: “Het is oké. Het is heel leefbaar. De kinderen kunnen hem zien, hem opbellen, hij kan iedereen zien.” Maar, voegt ze toe, “we wachten tot de dingen weer beter worden”. Als Polanski snel vrijkomt, dan gaat het gezin met vakantie. Zo niet, dan blijven Seigner en de kinderen pendelen tussen Parijs en Gstaad.

Intussen heeft haar nieuwe rockfolkplaat - haar tweede - haar een nieuw elan gegeven. Zij vond dat een lancering terwijl Polanski in de gevangenis zat “obsceen” zou zijn, maar hij drong erop aan. “Breng je plaat uit. Doe het. Er is geen reden waarom je zou ophouden met werken.” Zij legt uit: “Hij voelde zich schuldig omdat ik de plaat door hem niet kon uitbrengen. Toen, bang, kwam hij vrij en besloot ik ervoor te gaan.”

De plaat, geïnspireerd door Nancy Sinatra, heeft wat commotie veroorzaakt vanwege een duet van Seigner en Polanski genaamd ‘Qui êtes-vous?’. Daarin wordt zij geschokt wakker in bed aan de zijde van een louche verleider (Polanski) na een dronken nacht. “Qui êtes-vous monsieur? Que faites-vous dans mon lit?” “Je suis l’amour en personne. Hier soir, c’était divin.” Seigner dreigt ermee de politie erbij te roepen, hij zegt: “Laisse-moi mon peignoir, je suis tout nu.” Het duet is al vergeleken met het erotische ‘Je t’aime? Moi non plus’ tussen Serge Gainsbourg en Jane Birkin.

Volgens sommige critici is het ongepast, gezien de zaak-Geimer. Maar Seigner vindt het grappig. “Ik had iemand nodig die een beetje kon acteren, en de songschrijvers zeiden: ‘Vraag het aan Roman.’ Hij had me mijn eerste grote rol in een film bezorgd, en ik wilde hem deze blijk van liefde geven.” Verscheidene vrienden drongen erop aan het van de plaat te halen. “De mensen zeiden dat het slecht zou overkomen. Maar ik zei nee. Het is maar een liedje. Mensen zullen wel altijd iets aan te merken hebben, wat je ook doet. De mensen zijn geschokt omdat ik samen ben met een man van 33 jaar ouder, maar wat moet ik dan wel doen? Thuis blijven en breien?”

Binnenkort speelt Seignier een neurotische filmster in Chicas, de eerste film van schrijfster Yasmina Reza. En daarna? “Niets.” Ze heeft veel filmscenario’s geweigerd, en zegt dat het een dubbel gevoel geeft om Polanski’s vrouw te zijn. “Het opende vele deuren, omdat ik al jong bekend werd. Maar aan de andere kant heeft het regisseurs ook afgeschrikt, vooral van zijn generatie. En ik kan mensen ook zelf de stuipen op het lijf jagen. Ik kan nogal koppig zijn. Roman zei ooit dat met mij werken een beetje is als werken met een krokodil.”

Seigner zegt dat de arrestatie van Polanski haar “meer lucide, intelligenter” gemaakt heeft, en haar de ogen heeft geopend: “Het deed me beseffen hoe verwend we zijn. Vorige zomer waren we op gezinsvakantie in Griekenland, ik dacht dat ik volledig normaal was. Als dan zoiets als dit gebeurt, dan besef je pas hoe dierbaar zulke momenten zijn. Het is belangrijk dat mijn kinderen zien dat de dingen, zelfs als je beroemd bent en geld hebt, niet altijd vanzelf gaan.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234