Woensdag 19/01/2022

'Ik wil mensen niet bekijken als potentiële misdadigers'

Ze noemt zichzelf een zondagskind, maar net op zo'n zondag stak om half 12 iemand een mes in haar rug. Helaas letterlijk en helaas figuurlijk. Het leven van triatlete Sofie Goos (36) heeft nu een voor en na 15 mei 2016. Maar daar wil ze van af.

Al vijf jaar bengelt aan haar linkerpols een zilverkleurig plaatje en daar staat 'la vie me sourit' op. Ze kende haar man Jef toen pas een maand. Hij leek haar toen al door en door te kennen, vandaar dat cadeautje. Op een andere armband lees je Diesel, maar dat is een merk. Niet haar handelsmerk: Sofie Goos trekt snel op.

Zelfs nu. Zelfs nu, na De Feiten, we schrijven dat met hoofdletters, want er is een aanklacht voor poging tot moord en die gebeurde dus op 15 mei.

Het was warm. Het was zondag. En het was een dag die een aaneenschakeling werd van 'wat als' en 'dan zou'. Want ze zou eigenlijk fietstraining doen, maar ze ging lopen. En in heel haar leven zag ze de Londenbrug in Antwerpen hooguit drie keer open, maar nu dus wel, en ze moest een toertje om. Net voor Park Spoor Noord stuurde Sofie haar meefietsende man Jef alvast naar huis, kon hij al douchen, en zij dus meteen ook als ze zou thuiskomen.

Als, zou, dan. Alleen kent het leven geen voorwaardelijke wijs voor wie altijd in de toekomstige leeft, maar daar dus nu ook een verleden tijd bij krijgt. In haar huis in Antwerpen-Noord werden met Tipp-Ex de triatlons van Salou, Billund en Luxemburg in mei en juni van de kalender gewist. Die van 2 oktober in Barcelona staat er wel nog. En in verleden, heden en toekomstige tijd zegt ze nu wat misschien onzegbaar was, is of zal zijn.

'Waarom kunnen we mekaar in deze wereld niet met liefde overvallen ipv met geweld...'

(Sofie Goos, op Facebook, zondag 15 mei om 21.27 u.)

"Club Brugge werd kampioen die dag, maar toen Bart Verhaeghe hoorde wat er met mij gebeurd was, belde hij meteen. Dat zal ik nooit vergeten. Bart is de sponsor van ons team, hij verdient niks aan ons, maar hij was er dus. Zelfs in de interviews op televisie, in de euforie van de titel, bracht hij het ter sprake. Die man die voor veel mensen een keiharde zakenman is, is dat echt niet alleen. Dat is een warme mens, een vader van drie kinderen en iemand die bezorgd is om ons. Vanmorgen stuurde hij nog een sms na mijn optreden in Van Gils & gasten en ik heb hem geantwoord: 'Hopelijk weten ze me ook te vinden als ik straks weer een goed resultaat behaal.'

Dat is inderdaad wrang en we moeten toegeven: ondanks 9 jaar triatlon op topniveau duurde het tot januari van dit jaar voor De Morgen je is komen interviewen. We zitten hier omdat je neergestoken werd én omdat je bekend bent.

"Zelfs als ik de Ironman in Hawaï zou winnen, zou ik nooit de opening van het journaal halen. Nu deed ik dat wel. Ik had eerlijk gezegd zelf niet verwacht dat mijn Facebook-post zo zou worden opgepikt in de media, maar in het ziekenhuis heb ik daar met mijn man over gepraat. Het was de kans om het zinloos geweld aan te kaarten.

"Jef heeft nadien mijn Polar uitgemeten en gezien dat ik eigenlijk een hele goeie looptraining achter de rug had. 18 kilometer moest ik; ik deed die zelfs iets sneller dan wedstrijdtempo en ik was bijna thuis. Maar na 17 kilometer passeerde ik dus die man. Ik had hem niet eens gezien, er was geen oogcontact en geen aanleiding. Hij stond er gewoon te staan. Ik keek naar de grond en luisterde naar de muziek in mijn oren. Maar plots voelde ik iets in mijn rug. Het leek een stroomstoot, direct heel warm, het deed me denken aan toen ik als kind de elektriciteit van een prikkeldraad voelde."

"Er zijn zoveel 'als-en', inderdaad, en mijn man voelde zich achteraf zeer schuldig voor het feit dat hij mij alleen had gelaten. Maar 80 procent van mijn trainingstijd doe ik alleen. Dus daarover hoef je niet te piekeren. Ik was gewoon op de verkeerde plaats op het verkeerde moment. Was ik er niet, dan had hij iemand anders aangevallen."

Dat had hij misschien beter gedaan. Jij ging achter hem aan en hij kon jou niet loslopen.

"Ik ben een schooljuf. Als iemand een papiertje op straat gooit, dan zeg ik daar iets van. Dat doe je niet. Dus als iemand me aanvalt, dan ga ik erachter aan. Hij liep weg, maar ik liep driehonderd meter met hem mee. 'Waarom doe je zoiets?', bleef ik maar vragen. Hij bleef lopen, tot hij merkte dat ik niet opgaf. Pas toen hij stopte, zag ik zijn gezicht, onder z'n hoody. 'Waarom doe je zoiets?' Hij zei alleen 'sorry'. Toen riep een vrouw vanuit een auto naar me dat ik aan het bloeden was op m'n rug. Toen viel mijn frank. Hij had me gestoken. Blijkbaar is dat niet abnormaal, zei de spoedarts. Het deed geen pijn en er is adrenaline.

"Ik ben geen bange. Toen ik in Borgerhout woonde, liep ik nooit met angst over straat. Toen ik 21 was, deed ik een half jaar vrijwilligerswerk in Zaaiplaas, in het Zuid-Afrikaanse Mpumalanga. Daar was ik de enige blanke in het dorp. Ik liftte daar zelfs en de blanke boeren die me meenamen, vroegen rechtuit: 'Ben je gek?' Neen, ik ben niet gek. Voor mij is de wereld altijd gewoon een veilige plaats geweest. In Zaaiplaas. In Zwaneven, het gehucht van Oud-Turnhout waar ik opgroeide. En hier in Antwerpen. Jammer genoeg ben ik die illusie nu wat kwijt. Misschien is het realistischer en zat ik vroeger te veel in die Kempische cocon, dat kan, maar ik vind het toch erg.

"Jef heeft vier kinderen uit een eerder huwelijk; ze zijn 15, 13, 10 en 8 en vooral Marie, het enige meisje, zit ermee. Marie is bezorgd en gevoelig. Vlak na een bomaanslag op een hotel in Egypte, moest ik op stage naar Lanzarote. Toen kwam ze vragen: 'Heeft dat land ruzie met iemand?' Hoe erg is het niet dat een kind van 10 met die zorgen bezig moet zijn?

"Natuurlijk krijg ik ook het gevoel dat de wereld de laatste jaren minder veilig is geworden. Minister Jambon zei gisteren in Van Gils & gasten dat het niet voor niks is dat er 40.000 politiemensen worden ingezet om in te staan voor onze veiligheid. Dat is zo. Jan Leyers zei dat er vroeger ook terrorisme bestond en dat klopt, maar ik zie toch een golf van geweld. Je gaat toch denken: op welk strand gaan ze deze zomer toeslaan? Dus zeker voor kinderen is wat gebeurt, angstaanjagend. Daarom vind ik dit zo erg voor Marie. Ze zou zorgeloos moeten leven, maar ze heeft nachtmerries van die steekpartij. Ze droomde dat ik in een bed vol bloed lag."

'Sorry.'

(Samir T. op 15 mei, bij Park Spoor Noord).

"Hij zei alleen dat. 'Sorry.' Hij had zijn mes nog in zijn hand, maar zelfs dan was ik niet bang. Maar toen die vrouw riep dat ik bloedde, voelde ik met mijn hand op de rug. Toen heb ik mijn telefoon genomen om Jef te bellen en toen liep hij weg. Gelukkig zijn die mensen hem gevolgd en bleven ze nog een halfuur rondrijden toen ze hem uit het oog verloren. Zo zagen ze hem terug.

"Je hoort vaak kritiek op de hulpdiensten en de politie, maar het was een geoliede machine. Alles ging supersnel, op spoedgevallen kwam Slachtofferhulp meteen. Ik was rustig en het was zelfs grappig. Ik lag in mijn loopkleren op tafel, Jef stond naast me nog in zijn fietskleren en plots hoorden we in de gang klik-klik-klik: de spoeddokter van wacht. In zijn koerstenue. (lacht) Daar ging zijn zondagsritje."

Gek genoeg las ik dat je eigenlijk twee dagen lang in levensgevaar was. Maar je postte op Facebook, je gaf interviews en je sprak meteen van een triatlon in augustus.

"Dat is allemaal adrenaline. Ik ben geen flauwe. Hoe vaak ben ik al niet met de fiets gevallen? Ik heb naar mijn moeder gebeld dat ik 's avonds wel terug naar huis zou gaan en toen ze me opereerden, wilde ik plaatselijke verdoving in plaats van narcose. Ha ja, anders kon ik 's avonds niet naar huis, dacht ik.

"Natuurlijk was daar geen sprake van en ik heb veel geluk gehad. Mijn nier was zo geraakt dat er bijna een stuk van afgesneden was. Maar er waren zo veel bloedingen, dat ze de eerste twee dagen niet konden zien wat er nog geraakt was. Er waren drie cruciale vragen. Naast de nier zitten slagaders, de dikke darm zit vlakbij en ook de ureter, die van de nier naar de blaas gaat. Die konden allemaal geraakt zijn en dat zou allemaal levensbedreigend zijn. Pas na de derde scan bleek dat drie keer niet zo te zijn. Dat noemen ze een geluk bij een ongeluk."

'Sofie, ga hier niet te licht over. Dit is een zeer ernstig letsel.'

(Een arts in het Stuivenbergziekenhuis)

"Het contrast is ongelooflijk groot. Zelfs surreëel. Je bent in topconditie en dan lig je doodmoe in een bed. Tien dagen lang met een sonde - zelfs naar het toilet gaan, zat er niet in. En toen ik na tien dagen even in de zetel wilde gaan zitten, moest ik door twee mensen ondersteund worden. Voor drié stappen. Toen kreeg ik mijn klop. Je traint voor een triatlon, maar plots zijn je doelen vijf stappen kunnen zetten, misschien morgen tot aan de deur en overmorgen tot op de gang.

"Mentaal is dat verschrikkelijk. Mijn lichaam is mijn werktuig en ik doe het luisteren naar wat mijn geest denkt. Ik bepaal wat mijn lichaam doet. Nu is het helemaal omgedraaid. Mijn lichaam bepaalt wat ik doe en ik moet daar naar luisteren. Dat is erg moeilijk."

Die triatlon in augustus bleek onmogelijk.

"Elk jaar gaat het zo: in februari neem ik de kalender, stip de wedstrijden en stages aan en ik boek meteen alle vluchten. In acht jaar heb ik nooit één vlucht moeten annuleren. Nu dus wel. Die mentale opdoffer ben ik ondertussen te boven en ik heb veel geschrapt. Maar toch blijf je stiekem dromen. Oktober is nog ver en die Ironman in Barcelona van 2 oktober, daar hoop ik dan toch nog een beetje op. Triatlon heeft ook het voordeel dat je die wereldwijd overal kunt doen.

"In het ziekenhuis passeerde ik, onderweg naar een onderzoek, de revalidatiekamer. Ik heb de verpleegster gevraagd of daar gewichtjes waren en welke toestellen. 's Avonds kwam de dokter naar me toe: 'Sofie, heb jij écht naar de fitness gevraagd? Zet dat uit je hoofd, dat kan dus écht niet.' (lacht) Ik mag nu niet doen wat je als topsporter altijd moét doen. Normaal tast je je grenzen af en moet je daar éven over gaan. Nu mag ik die grenzen niet opzoeken.

"Vorige zondag reed ik met de stadsfiets naar ATV (de regionale Antwerpse tv-zender, red.) en zelfs op zo'n fiets wil ik dat het vooruitgaat. Maar nu voelde ik dat die 2 kilometer al moeilijk waren. Vorige week namen ze nog een scan en de dokter zei dat hij wat hij zag, normaal pas na 6 weken zou verwachten. We waren amper twee weken na de steekpartij. Misschien herstelt een sportlichaam toch sneller? Toch is het ongelooflijk te zien dat je spieren na één week helemaal weg zijn. Mijn man zei gisteren nog in de badkamer: 'Je hebt nu de benen van een topmodel. Zo zullen ze er dus uitzien als na je carrière.' (lacht) Dat vond hij wel mooi."

'Er zijn nog andere uitdagingen in het leven dan het winnen van een Ironman.'

(Sofie Goos in 'Knack', 12 oktober 2012)

"In triatlon kun je ouder worden, 36 is geen leeftijd waarop je moet stoppen. En ik wil vooral niet dat het stopt door toedoen van een buitenstaander. Iemand zei dat goed: ik wil deze sport niet door een achterpoortje maar door de grote poort verlaten.

"Al kon dit niet op een slechter moment gebeuren. Sportief valt dit jaar veel in het water en ook financieel. Ik zit bij (ze haalt even adem en het komt er in één keer goed uit:) het BMC-Etixx Pro Triathlon Team powered by Uplace, dat is het beste van de wereld en ik heb daarmee geluk. Want er is zekerheid. Maar om het echt goed te hebben, calculeer je startgelden en prijzengelden en bonussen in. Daarvoor mik je op podiumplaatsen. Bovendien loopt mijn contract eind dit jaar af. En hoe krijg je een nieuw contract? Door te presteren. Dat kan dus allemaal niet."

15 mei is dus ook figuurlijk een ferme incisie. Er is een vóór en een ná die datum.

"Een paar dagen geleden ging ik voor het eerst naar de bakker en ik merkte helaas dat ik anders naar mensen kijk. Dat vind ik heel erg. Ik wil mensen niet wantrouwen. Die man heeft een illusie weggenomen en dat wil ik niet. Ik wil niet dat één gek daarvoor verantwoordelijk is.

"Plots hoorde ik achter me een geluid dat me deed schrikken. Gewoon een jongen met zijn step. Vroeger zou ik dat niet eens gehoord hebben, nu voelde ik even paniek. Terwijl ik niet iedereen als een potentiële misdadiger wil zien. Op de spoedafdeling heb ik de mensen van Slachtofferhulp gezegd dat het allemaal oké was en dat ze verder van hun zondag mochten genieten. Maar nu wil ik toch weer contact met hen opnemen. Ik wil weer naar buiten komen zoals voor 15 mei. Het is niet banaal wat er gebeurde want officieel is de aanklacht ook echt 'poging tot moord'. En dat kun je ook niet anders benoemen. Zelfs al had die man psychiatrische problemen: hij kende me niet en stak met een broodmes in mijn rug. Dat doe je om te doden."

'Geschokt door het geweld tegen triatlete @sofiegoos. Ik wens haar spoedig herstel en sterkte toe. Geen begrip voor zulke zinloze daden. Nooit!'

(Antwerps burgemeester Bart De Wever op 15 mei om 14.47 u op Twitter)

"Plots word je in een verhaal gegooid waar je niks mee hebt. Dat de dader zes dagen eerder geen psychiatrische opvang kreeg, las ik en veel media vroegen zich af of zij dan in fout waren. Dat is mijn zaak niet. Zelfs als het zo is, dan doe je nog niet wat hij deed. Dit valt niet goed te praten.

"Of ik compassie heb? Natuurlijk hoor je dat er problemen zijn met opvang en plaatsgebrek en deze man heeft zeker hulp nodig. Dat is een probleem van de maatschappij.

Vroeger had je wel dorpsgekken, vandaag lopen mensen verloren in de wereld. Ze zijn ontwricht en dan kan ik klinken als een bomma van 80, maar ik denk écht dat het leven vroeger simpeler was. Zelfs in deze situatie.

"Je krijgt berichten op Twitter, Facebook, Instagram, Whatsapp, via brieven en kaarten en er zijn bloemen, geschenkjes en fruitmanden. Bart De Wever stuurde me een boeket bloemen. Ik antwoord daar overal op, natuurlijk, maar het zegt ook iets over hoe ingewikkeld ons leven is geworden. De druk van de maatschappij is groot. In Stuivenberg schrokken ze niet echt. Ik was zelfs die zondag niet de eerste die binnenkwam met een steekwonde. Er gebeuren veel gekke dingen. Alleen horen we er nooit van."

Die andere slachtoffers van steekpartijen zoeken wij niet op voor een interview en ze krijgen wellicht niet allemaal een boeket bloemen van de burgemeester.

"Die man zal ook wel geschrokken zijn dat hij iemand aanviel die wat bekendheid had. Zijn zus zocht me op in het ziekenhuis. Dat was wat te snel, ik had het totaal niet verwacht. Maar hoe moet het voor zo'n familie zijn om met iemand te leven die zo verward is? Dat is een last. Eerst wilde ik nog met hem een gesprek, maar nu weet ik niet meer of dat zin heeft. Antwoorden zal hij toch niet hebben."

Hoe vervelend is het dat de dader Samir heet en niet gewoon Eddy, Luc of Paul?

"Onze Marokkaanse buren zijn zich komen excuseren, wat heel erg is voor die mensen: met afkomst heeft dit niks te maken. Toen Jef een tweede Facebook-post plaatste en toen al duidelijk was dat de man Noord-Afrikaanse roots had, kwam daar snel dat soort reacties op: racistisch, iemand sprak van 'apen', noem maar op...

"Jef heeft meteen gevraagd om alstublieft geen religieuze, politieke of racistische posts te plaatsen. 'Mijn vrouw heeft daar geen nood aan', schreef hij. Wij zijn geen racisten, de vrienden van de kinderen hebben alle kleuren, Jef had nog maar pas een prachtige post op Facebook gezet over Mariekes vriendin die Harrezo heet en uit Afghanistan komt. Wij wonen niet voor niks op het Noord. Daar zijn we helemaal niet mee bezig."

'La vie me sourit.'

(Spreuk op de armband van Sofie Goos)

"Ik ben een zondagskind. Jef gaf me dat armbandje toen we elkaar nog maar pas kenden en hij zag dat goed. Tot nu had ik eigenlijk nog nooit pech in mijn leven. In Afrika heb ik veel ellende gezien en in Antwerpen gaf ik ooit les aan blinden en slechtzienden. Je kunt relativeren als je de angsten van die mensen hebt gezien. Marc Herremans stuurde me een bericht: 'Troost je, het is maar tijdelijk.' Heb ik het recht om ongelukkig te zijn en in de put te zitten? Marc heeft gelijk, het is maar tijdelijk. Jefs zus Sara zit in een rolstoel en is fysiek gehandicapt. Sara en Marc zouden geld geven om te kunnen wat ik nog kan. Je kunt dus geen problemen vergelijken met andere problemen. Maar ik heb wel het recht om verdrietig te zijn en om dan de muziek van Amélie Poulain te draaien. Als ik dat doe, weet Jef genoeg. Dan is het tijd om me even in dat verdriet te laten."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234