Woensdag 28/09/2022

'Ik wil niets liever dan een vieze oude vent worden'

In het hoofd van Mauro Pawlowski is het altijd carnaval. De wilde ideeën fluiten hem als serpentine rond de oren en zijn vele alter ego's dansen de pogo tot ze, verblind door hun eigen creativiteit, vermoeid in elkaars armen vallen. De voormalige Evil Superstar heeft na een korte solo-uitstap en een progrockproject onder de naam Somnabula weer een groep rond zich verzameld: The Grooms. 'De songs die ik schrijf, moeten met hun naaldhakken op mijn tong gaan staan.'

Brussel

Eigen berichtgeving

Bart Steenhaut

Mauro is te laat. Hij kreeg thuis de ene telefoon na de andere, zat vervolgens vast in het verkeer en heeft, wanneer hij met een half uur vertraging de kantoren van zijn platenfirma binnenvalt, geen enkel excuus. De zanger ziet er weliswaar des duivels uit (die gitzwarte bos haar blijft indrukwekkend) maar is als steeds de minzaamheid zelve. De oorzaak van deze afspraak ligt even later tussen ons uitgeklapt. Black Europe is een grillige, explosieve rockplaat waarop hij opnieuw aansluiting zoekt met zijn verleden, maar tegelijk vol vertrouwen in de toekomst blikt. Die toekomst ziet er prima uit, nu hij een nominatie op zak heeft voor de eerste Vlaamse Cultuurprijs voor muziek (zie ook pagina 21). En toch. "Ik ben nooit tevreden over mijn platen, maar voor wat ze moet dienen, is Black Europe goed genoeg. Ik wil ook niet eeuwig aan een plaat blijven sleutelen. Dan krijg ik het idee dat ik mijn tijd zit te verdoen."

Kortom, als je het beu bent om aan een cd te sleutelen stop je er gewoon mee en breng je hem zo uit?

"Ja. Ik heb heel weinig geduld, dus lang aan hetzelfde project blijven werken, is sowieso uitgesloten. Ik wil ook niet uitgekeken raken op mijn eigen songs. Er staan nummers op de nieuwe cd die ik nooit live zal spelen omdat ik daar gewoon geen goesting in heb. Dat zeg ik niet om stoer te doen. Ik heb gewoon niet zo'n nauwe band met mijn songs."

Beschouw je je muziek dan als een wegwerpproduct?

"Nee. Mijn nummers zijn allemaal kleine, virtuele klonen van mezelf. Ik creëer monsters die samen een leger vormen, zich tegen mij keren en vervolgens een staatsgreep plegen op mijn ziel. Ik hou er dus een sadomasochistische haat-liefdeverhouding op na met mijn nummers. Af en toe moeten ze met hun naaldhakken op mijn tong gaan staan."

Geef je veel van jezelf prijs in de muziek?

"Dat weet ik eigenlijk niet. Het is wel zo dat ik alles wat ik doe zoveel mogelijk naar de muziek terug probeer te brengen. Niet dat de mensen geen zaken hebben met wie ik ben, maar het is gewoon niet altijd een fraaie bedoening in mijn hoofd. Als je een realitysoap over mijn leven zou draaien, val ik gegarandeerd door de mand. Daar kan ik nooit goed uitkomen."

Dus als De Televisiefabriek morgen een maand lang vijf cameraploegen achter je aanstuurt...

"...zou dat voor mij een regelrechte ramp zijn, ja. Ik weet dat het idioot klinkt, maar ik probeer echt om in het openbaar zo fatsoenlijk mogelijk voor de dag te komen. Camera's zouden me daar geen goede dienst bij bewijzen. Bovendien, mensen die beweren dat ze altijd het goede voorbeeld geven, zijn voor geen haar te vertrouwen. Nooit."

Ik heb je tijdens optredens wel al eens een drumstel zien slopen. Waar komt die vernielingsdrang vandaan?

"Wat instrumenten in de vernieling slaan stelt op zich niks voor, hé. Dat is gewoon de dans van de zanger. Het probleem is dat mijn job pas zin krijgt vanaf het moment dat ik de controle verlies. Pas dan begint het werk, en als er dan een drumstel of een gitaar sneuvelt, gebeurt dat in een vlaag van wit licht. White light, white heat, dat is het doel."

Valt dat mee, op commando je zelfcontrole verliezen?

"Dat is een fluitje van een cent. Net zoals je mensen hebt die na jarenlang oefenen in staat zijn om hun hartslag naar beneden te halen, zo kan ik ook moeiteloos in en uit controle stappen. Thuis ben ik doorgaans de rust zelve. Daar kijkt mijn vriendin er bijvoorbeeld nauwgezet op toe dat ik de afwas doe. Dat is de producer, thuis. En ze producet mijn huishouding."

Je hebt de naam erg afwezig te zijn als mens.

"Ik zal best wel egoïstisch zijn. En egocentrisch. Maar dat moet ook als artiest. Meer nog, dat is een regel. Muzikanten die voortdurend de simpatico uithangen, doen dat met een reden, en daar trap ik niet in. Ik heb artiest zijn altijd als een perfect excuus gezien om de egoïst uit te hangen. Dat wordt door de buitenwereld zelfs aangemoedigd. Als artiest moet je doen wat andere mensen niet durven. En daar moet je ver in durven gaan. Dus hang ik de paljas uit."

Hoe komt het dat jij durft wat anderen niet durven?

"Ik heb meer geldingsdrang. Ik ben heel agressief als het erop aankomt een persoonlijke boodschap te verkondigen. Af en toe stel ik de dingen ook wat scherper voor dan ze in werkelijkheid zijn. Dat mag. Van een beetje hypocrisie zullen ze in de rockmuziek niet slechter worden. Een politicus kan zich dat niet veroorloven, maar een muzikant? Waarom niet? Het is tenslotte slechts entertainment, hé."

Dat zou willen zeggen dat wat je doet ook vrijblijvend is. Ik ken geen enkele artiest die zijn eigen kunst vrijblijvend vindt.

"Dat is waar. Ik werk in een eeuwenoude traditie die inhoudt dat je mensen probeert te bereiken. En dat overstijgt de entertainmentfactor, vind ik. Ik zou ook een rocker zijn als ik geen enkel instrument kon bespelen. Dat element zit gewoon in me, en het valt niet te ontwijken."

Als ik er je teksten op nalees, word je heel erg aangedreven door je hormonen.

"Dat klopt. Al ben ik niet meteen een hysterisch beoefenaar van pornotechnische activiteiten."

Je meent het dus wanneer je op je Somnabula-cd 'sex is dead' zingt?

"Dat nummer gaat eigenlijk over subtiele verleidingen. Ik associeer seks niet per definitie met Canal+. Ik teken toch eerder voor de religieuze liefde. De gedachte aan Maria Magdalena is voor mij een veel erotischer beeld dan platte porno."

Religie lijkt inderdaad nogal belangrijk in je leven. Op Black Europe bulkt het van de verwijzingen naar God.

"Absoluut. God, dat is gospel, hé. Ik vind het vreemd dat al die religieuze allegorieën wat in onbruik zijn geraakt. God is voor mij eigenlijk niet meer dan een verzamelnaam. Dat begrip betekent voor iedereen iets anders. Ik zie hem als een sadomasochistische geest die rond mij een karakterdans doet die zelfs op Canal+ gecensureerd zou worden. Maar dat is persoonlijk."

Ben je gelovig?

"Ik heb een sterk vermoeden dat ik leef, dus in die zin wel. Maar ik ben niet praktiserend. Geen islamiet. Geen katholiek. Geen eskimo. Wat ik wel doe, is kerken bezoeken. Omdat het een van de weinige dingen is waarvan de esthetiek me nog kan prikkelen. Dan moet ik ook meteen denken aan de sexy nonnen in al die Italiaanse films uit de jaren zeventig. Kerken bezoeken is voor mij gewoon het equivalent van naar een peepshow gaan."

Black Europe sluit opnieuw nauw aan met de muziek die je vroeger met Evil Superstars maakte. Het is harde, compromisloze gitaarrock.

"Ik werk enorm intuïtief, en tot mijn eigen verbazing liggen de songs die ik de laatste twee jaar geschreven heb weer heel dicht bij wat we vroeger met de Superstars deden. Mijn vorige cd was een vrij traditionele singer-songwriterplaat, en toen hield ik er rekening mee dat ik tot mijn zestigste in dat genre bezig zou blijven. Alleen heeft het lot daar nu weer anders over beslist. En het lot is veel ouder dan ik, dus daar moet je op vertrouwen."

Maak je thuis muziek waarvan je niet wilt dat het grote publiek ze ook te horen krijgt? Omdat die - ik zeg maar wat - niet past bij het beeld dat de mensen van je hebben?

"Eigenlijk niet. Ik ben van zins om ooit nog eens een coverplaat op te nemen, en twee nummers die daar al zeker op zullen staan zijn 'I've Been Waiting for a Girl Like You' van Foreigner en 'Bird of Paradise' van Snowy White. Misschien vinden de kenners dat kitsch, maar zelf denk ik niet in die termen. Kitsch, dat associeer ik louter met Vlaamse zangers. En dan nog. 'Veel te mooi' van Erik Van Neygen en Sanne vind ik ronduit fenomenaal. Dat wil ik zelf ook nog wel eens opnemen."

Evil Superstars was destijds een invloedrijke groep, maar veel platen hebben jullie nooit verkocht.

"En daar waren we nog trots op ook. Ach, dat was de leeftijd. Tegendraads zijn lag in ons karakter. We kregen geld om een plaat op te nemen, en die moest dan nadien aan de man worden gebracht. Alleen konden we het gewoon niet opbrengen om daar moeite voor te doen. De cd's van Evil Superstars zijn uiteindelijk alleen maar door vrienden en familie gekocht. Daar ben ik verder niet gefrustreerd over. We zijn trouwens op een heel eigenaardige manier uit elkaar gegaan. Het ene moment zaten we nog plannen te maken over wat voor een knaller onze derde plaat wel zou worden, en een kwartier later waren we gesplit, omdat ons dat ook wel een goed idee leek. Zo'n impulsieve beslissing hoorde bij onze leeftijd, toen."

Zou je het nu anders doen?

"Nu sta ik in het middelpunt van de belangstelling, ben ik zelf de baas. Hoe ouder je wordt, hoe meer je beseft dat je met strenge regels meer kunt bereiken. Als mens ben ik al bij al niet zoveel veranderd. Ik heb gewoon mijn act verfijnd."

Moet je ijdel zijn om op een podium te staan?

"Zeer zeker. Als je niet ijdel bent, kun je wel goed zijn, maar nooit fantastisch. Eigenlijk is het simpel: de meeste mensen zouden nog geen goede song herkennen als die in hun mond zou pissen. Dus als je ijdel bent, kun je toch al op die manier hun aandacht trekken. Je look en je gedrag beïnvloeden sowieso het oordeel van het publiek. Als muzikant is het trouwens een onderdeel van de job om cool te zijn."

Wat is dat, 'cool zijn'?

"Ik ken veel oude venten die iedere zondag hun schoon kostuum aantrekken en wat naar de jonge meisjes gaan gapen. Dat is cool. Ik wil niks liever dan zelf zo'n vieze oude vent worden."

Dat doet me eraan denken: Marc Requile van de Evil Superstars is tegenwoordig een van de songschrijvers achter Betty en heeft ook meegeschreven aan haar inzending voor Eurosong.

"(enthousiast) Dat heb ik ook gezien! Ik dacht eerlijk gezegd dat hij gestopt was met muziek maken, maar hij gaat nu ook bij Vive la Fête spelen. Ik vond Betty echt te gek, trouwens."

Is dat iets voor jou, Eurosong?

"Absoluut! Zelf zingen zie ik niet zitten, want al de mediaheisa die daarbij komt kijken, zou ik niet kunnen verdragen. Maar als er kandidaten zijn die willen dat ik een nummer voor hen schrijf, niet aarzelen, bellen!"

Het is bij deze officieel: je bent een sadomasochist.

"Maar neen! Ik wil gewoon schoonheid in zo'n liedjeswedstrijd brengen. Als een soort paard van Troje. Of juister, een transseksueel paard van Troje, want je moet altijd een act hebben. Weet je wie ik destijds heel goed vond? Barbara Dex. Ik heb nooit gesnapt dat niemand haar toen naar waarde schatte."

Black Europa van Mauro Pawlowski & The Grooms is verschenen bij Pias.

'Als artiest moet je doen wat andere mensen niet durven. En daar moet je ver in durven gaan''Als je niet ijdel bent, kun je wel goed zijn maar nooit fantastisch'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234