Zaterdag 13/08/2022

‘Ik zou nu veel liever in Caïro zijn’

Veel liever dan hier in het druilerige Brussel, waar toch niets gebeurt, zouden ze in Egypte zitten, betogen in Caïro ofzo. Twee tot drie keer per dag bellen de Egyptenaren in België naar huis. Om te horen of ze daar zijn gaan betogen, of Moebarak nu al weg is, of om te weten of hun familie nog wel veilig is. ‘Ongelooflijk toch dat dit in mijn land kan gebeuren.’

En, gebaart de jongeman buiten vragend, terwijl hij door het raam naar binnen tuurt, of hij nu al is opgestapt? Helaas, nog steeds niet, haalt Ahmed Abdelgawad (30) binnen zijn schouders op. Het is in de afgelopen dagen een ritueel geworden. Iedereen die langs de etalage van restaurant Alexandrië passeert, blijft even staan om het laatste nieuws uit Egypte te vernemen. Of Moebarak vandaag is vertrokken? Of er rellen zijn geweest? En of zijn familie ginder het goed stelt? “Ik bel iedere dag twee, soms drie keer naar mijn ouders, die in Tanta, in het noordoosten van het land wonen”, zegt Ahmed. “Deze ochtend zei mijn moeder dat de straten helemaal verlaten waren. Iedereen was naar Caïro vertrokken voor de grote betoging.”

Ahmed gooit wat rijst en vlees op de borden en bedient het enige tafeltje dat bezet is in het Brusselse restaurant. Ongelooflijk bezorgd is hij, zegt de man. Vooral voor zijn zusje. Zijn ouders zijn al wat ouder, maar zijn zusje is jong, nog maar twintig, en kan al een week niet meer buitenkomen in Tanta. “Het is niet veilig, er is geen politie op straat, er wordt geplunderd en duizenden gevangenen zijn ontsnapt. Neen, dan kunnen jonge vrouwen beter binnen blijven.”

Maar, zegt hij met glinsterende ogen, ondanks die onveiligheid overtreft wat nu gebeurt in Egypte zijn stoutste verwachtingen. “Ongelooflijk toch. Moebarak binnenkort weg.” Hij maakt een wegwerpgebaar. “Want dat hij zal weggaan, is zeker. Het is nu voor iedereen genoeg geweest. Die man is al aan de macht sinds mijn geboorte.”

Al toen hij kind was, kreeg Ahmed te horen dat Moebarak ‘niet goed’ was. Op zijn achttiende begreep hij pas echt waarom. Van school gegaan met een diploma secundair leverde in Egypte, waar werkloosheid onder jongeren eerder regel is dan uitzondering, niet meteen schitterende vooruitzichten. Bovendien stond het leger al te zwaaien. “Legerdienst is verplicht als je afgestudeerd bent. Ik had de keuze: of mijn dienstplicht vervullen en anderhalf jaar de schoenen opblinken van een of andere generaal, ofwel de cel in gaan.”

Ahmed opteerde voor vertrek uit Egypte, en kwam eerst in Nederland aan. Na acht jaar in de illegaliteit belandde hij in België. Mét papieren, benadrukt hij. Hij is getrouwd met een Nederlandse van Marokkaanse origine en heeft twee kinderen. Naar Egypte is hij niet meer teruggegaan, maar hij hoopt dat na de val van Moebarak wel te doen. Intussen werkt hij in restaurant Alexandrië en heeft hij een chronisch slaaptekort omdat hij tot vroeg in de ochtend tv kijkt. “Al Jazeera, Al Arabiyya: alles wat er over Egypte wordt uitgezonden, wil ik zien”, vertelt hij. “Wie weet, misschien kan ik volgende week al terug.”

Hopelijk ook Algerije

Restaurant Alexandrië ligt vlakbij metrostation Lemonnier in Brussel, pal in de wijk van Marokkaanse theehuizen, enkele Egyptische restaurants en een pak Pakistaanse nachtwinkels. Heel de Arabische gemeenschap leeft mee met wat in Egypte gebeurt. “Natuurlijk”, zegt Mohamed Ayoub, terwijl hij slurpt aan zijn glas thee. “Natuurlijk sympathiseren we met de Egyptenaren. We delen hetzelfde bloed, dezelfde taal, dezelfde regio. We moeten hen steunen.”

We zitten in theehuis Le Jardin du Midi. In het rokerige lokaal staren Arabische mannen, jong en oud, als gehypnotiseerd naar het grote televisiescherm. Al Jazeera staat op en een gehoofddoekte nieuwslezeres becommentarieert de betoging in Caïro. “Hopelijk waait dit snel over naar Algerije”, hoopt Akram Oubiche, van Algerijnse origine. “President Bouteflika is er ook al elf jaar. Hij regeert als een dictator en ook in ons land is de werkloosheid hoog.”

Iets verder in restaurant Le Nil, waar door bewasemde ruiten te zien is dat de zaak propvol zit, werkt Ahmed Salam. Zes jaar geleden is hij naar België gekomen, nadat hij vergeefs een job had gezocht na zijn studies lichamelijke opvoeding. Intussen is hij hier getrouwd en heeft hij een leven opgebouwd, zonder de hoop dat er in zijn land ooit iets zou veranderen. Maar dat is sinds een week anders. “Gedaan met dertig jaar onderdrukking”, zegt hij nu met fonkelende ogen, zijn handen rustend op de schort die hij in de keuken van het restaurant draagt. “Er is geen weg meer terug. Ik had er graag zelf gestaan, tussen die honderdduizenden betogers in Caïro vandaag. Jammer dat ik in Brussel moet blijven.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234