Woensdag 10/08/2022

In de kelder van Zeus

Straks vliegen weer honderdduizenden landgenoten richting 'sun' en hopelijk ook 'fun': onder meer naar het populaire Griekenland en zijn eilandentagliatelle. En ook al worden daar ongetwijfeld karrenvrachten retsina, ouzo en bier geconsumeerd, toch willen velen ook op vakantie een fles degelijke wijn. Tips voor de vertrekkers én de achterblijvers.

Er is meer dan ordinaire retsina

Theorie over Griekenland hebben we al geregeld meegegeven, maar we herhalen toch even de 5 geboden van de Griekse wijn. Wat moet u absoluut memoriseren:

1 Commerciële handicaps zijn er nog zat: de harsige, maar vaak ordinaire retsina hangt als een molensteen rond de reputatie van de betere producten, de etiketten blijven voor niet-Grieken vaak onleesbaar, en de industrie wordt nog altijd gedomineerd door megacoöperatieven met een bulktraditie. Griekenland mist bovendien nog de 'trekpaarden': in casu internationale gereputeerde icoonwijnen die bewijzen tot wat een land in staat is en waaraan ook de 'kleine wijnen' zich technisch kunnen spiegelen. Bovendien begrijpen buitenstaanders geen snars van de wijnwetgeving met haar gecontroleerde herkomstbenamingen: namelijk het circa 25-tal OPAP's (Onomasía Proeléfseos Anotéras Piótitos) en het 7-tal OPE's (Onomasía Proeléfseos Eleghoméni) of het 140-tal Topikos Inos. Vooral bij deze laatste alsmaar groeiende familie, op papier de evenknie van de Franse vin de pays, is het volgen waard en gebeuren de meest boeiende experimenten. Vaker komt men helaas in contact met de gigantische, vaak banale plas tafelwijnen (Epitrapezios Inos), die ook de export nog kleuren.

2Grote troef is de diversiteit, zeker qua terroirs en microklimaten. De wijnproductie bestrijkt zowel het noorden (bijvoorbeeld Macedonië), als de Peleponnesus (vergelijk Nemea), Centraal-Griekenland (Epirus, Thessalie, Thiva, Atalanti, Zitsa,...) en eilanden à la Kreta of Santorini, elk met zijn eigen druivencultuur: het beste recept tegen eenheidsworst. De meeste wingerds situeren zich wel tussen 33° en 40° noorderbreedte in dus heel hete, risicorijke productiezones, maar het warme (micro)klimaat wordt er vaak gecompenseerd door de verkoelende nabijheid van de zee, of door de aanplant op grotere hoogtes.

3De autochtone druiven vormen een andere turbo van de Griekse wijnindustrie. Assyrtiko, xynomavro, mavrodraphne, moschofilero of agiorgitiko zijn een keer wat anders dan de obligate chardonnay of merlot. Griekenland heeft druivenrassen in overvloed, ruim een 300-tal. Ook hier schuilt nog veel marktpotentieel: in de creatie van verrassende blends waarbij inheemse en internationale druiven met elkaar in de clinch gaan.

4Oenologisch veranderde er, ondanks nog artisanale prutserij en bulkktraditie, toch al vrij veel. In Italië, Duitsland of Frankrijk geschoolde oenologen en familiaal gerunde boutique wineries passen steeds vaker moderne vinificatietechnieken toe - pelweking, nieuwe barriques, groene oogst - en beperken doelbewust hun rendementen. Dat impliceert ook dat Griekse wijn niet per definitie spotgoedkoop moet/kan zijn, want als kwaliteit globaliseert, globaliseren ook de prijskaartjes navenant. Logisch, gezien de zware investeringen in vaten, persmachines, inox tanks en consultants.

5De meest Griekse kwaliteitswijn blijft voor mij toch een maaltijdwijn pur sang. Zelden zijn het intellectuele mediatiewijnen voor bij de open haard, maar wel producten die pas als sparringpartner voor - vaak hartige - mediterrane bereidingen tot hun recht komen.

Grieken geproefd

Tijd voor de kurkentrekker. Voor ons flessenmateriaal kloppen we aan bij de door veel Grieks bloed gerunde speciaalzaak Canette. De opdracht: presenteer ons een zo breed mogelijk pallet van in België verkrijgbare flessen: zowel qua druivenrassen, stijlen én prijsklassen. We proefden een 20-tal flessen en dit waren de meest opvallende:

* Van het domein George Skouras onthouden we vooral een serie heel prijsvriendelijke wijnen. Zijn Cuvée Prestige 2005 bijvoorbeeld draagt een 'dikke' naam, maar een dun prijskaartje (4,1 euro) en blijkt een simpele, maar aangename florale, lichtjes kruidige landwijn uit de Peleponnesos, op basis van moschofilero en roditis. Fris en pittig, met ciderappeltjes. Ook de pure Moschofilero 2006,officieel een vin de pays d'Arcadie (6,9 euro) smaakt fruitguitig: witte perzik, peer en 'zesty' limoen domineren geur en smaak. Lekker druivig en fris.

Het kan echter ook complexer: de Megas Oenos 2004 (15,2 euro), een vin de Pays de Péloponnèse met 70% agiorgitiko en 30% cabernet sauvignon is een klassiek gestructureerde rode wijn met onder andere 18 maanden rijping op Franse barriques. Mooi boeket van onder andere pure chocolade, wierook, rode pruimenjam en gekonfijte kers. Heel stevig en nog tanninerijk, met een animale, wat droge finale, maar met veel karakter.

* De vulkaanbult Santorini levert ons de zeer betaalbare Cuvée Nykteri 2005 van Santowines. De naam verwijst naar het Griekse woord 'nykta' of 'nacht', omdat de oogst in de warmste maand - augustus - plaatsgrijpt en de vinficatie pas heel laat 's avonds begint. Deze mix van assysrtiko, athiri en aidani resulteert in 'een sec' met veel drinkplezier: rijp parfum van abrikoos, saffraan en mineralen, gevolgd door gekonfijte citrus en gele pruimen. Opnieuw mineraal onderbouwd, enorm verfrissend en helemaal op dronk. Uitstekend voor zijn 6,10 euro.

* Volgt een duo van het domein Merkouri: tweemaal een rode vin de Pays de Letrinon uit de Peloponnesos. De Antares 2003 (11,6 euro) combineert agvoustiatisdruiven met de meer gekende mourvèdre. Vooral aromatisch fraai, met impressies van mokka, praliné, peper en rode bessen. Lichtjes toasty, met nog eikimpressies, rode pruimen, een vleugje vanille en een kruidig staartje. We verkiezen echter de Mercouri Estate 2004 (11,5 euro), die mavrodaphne met refosco mengt, en 1 jaar op vat én op fles verbleef. Een originele wijn met een heerlijk boeket van notenpasta, gedroogd rood fruit, pruimenjam. Een smaak van cappuccino en praliné, maar vooral opnieuw van kersen en rode pruimen. Lekker vet. Prima tannines, geen eikvuist en een noterige afdronk. Mooi.

* We eindigen beresterk met Gaïa Estate. Het was moeilijk kiezen, want de meeste cuvées van dit huis scoorden bij de beste. We houden het bij twee droge rode, allebei onder de appellatie Nemea. De Agiorgitiko 2005 (9,6 euro) blijkt een vet tranende, met vooral rijpe griottes uitgeruste wijn, die ook geurt naar amandelpasta, maar vooral overtuigt in de mond: sappig klein rood fruit, een prima aciditeit en een lichtjes droge tanninefinale. Leuk indien niet warmer dan 14/15° in het glas. De Gaïa Estate 2003 (20,5 euro) heeft duidelijk meer ambitie. Een gaaf gestructureerde, 12 maanden op Franse eik gelagerde agiorgitiko, met een fumé geurstart, rode vruchten (kersen) en een lichte kruidigheid. Kersen en griottes à volonté. In de mond, eerder elegant dan gespierd, met de eik in dienende rol. Chocolaté afdronk. Een verstandige, moderne wijn zonder overdosis zon. n

info Canette Quality Wines Brussel, tel: 02/223.13.82,

www. canette.be, info@canette.be.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234