Dinsdag 16/08/2022

AchtergrondBlik op België

In het skatepark van Koksijde verloopt de integratie van jonge vluchtelingen op wieltjes

In Koksijde leven jonge vluchtelingen zich uit in het lokale skatepark. Beeld RV
In Koksijde leven jonge vluchtelingen zich uit in het lokale skatepark.Beeld RV

Het skatepark in Koksijde ziet eruit zoals je dat verwacht van een skatepark in Koksijde: een grijze kom gevuld met witte jongeren die afwisselend het beton onveilig maken - de een al wat gestileerder dan de ander - en rondhangen.

Michiel Martin

Er is weinig kleur te bespeuren, enkel het geschraap van versleten wieltjes en het gekletter van decks. Tot er twee busjes arriveren. Het eerste met tromgeroffel - ook stoere skaters eten kleurige raketijsjes - het tweede zonder bombarie.

Een dozijn kinderen stapt uit, en grijpt naar de skateboards, helmen, knie- en polsbeschermers die opgelijnd in het gras liggen. Ze heten niet Charles of Louis, maar Anwar of Samiulleh. Straight outta, welja, ergens op deze planeet. Afghanistan, Palestina, Nigeria, Albanië. Nu dus in Koksijde. Sinds enkele weken of maanden verblijven ze er in het asielcentrum, een aantal onder hen als niet-begeleide minderjarige.

Sommigen, zoals de Palestijnse Laura (10), spreken al “een beetje Nederlands”, zo toont ze aan de hand van een centimeter tussen duim en wijsvinger. Ze duikt de hele tijd voor de lens, en glimlacht breed: “I love to skate.” Ze is niet weg te slaan van haar skateboard, bedrukt met een soepblik van Warhol.

Laura (10) uit Palestina is verzot op skaten. Beeld RV
Laura (10) uit Palestina is verzot op skaten.Beeld RV

Het is de laatste sessie van een proefproject. Drie maanden lang kregen ze elke woensdag een uurtje skate en een uurtje create, gefinancierd door de ngo Skateistan. Die werd in 2007 opgericht door een Australische skateboarder, die op rondreis in Afghanistan ontdekte dat een skateboard ook een sprankel hoop kan zijn. In het bestuur zitten vandaag ronkende namen zoals Tony Hawk, en de projecten in conflictzones zijn Oscar-materiaal gebleken - de kortdocumentaire Learning to Skateboard in a Warzone belichtte skatende meisjes in Kaboel en werd in 2020 bekroond.

Een skateboard als springplank in het leven, het is een mooi idee. “Zelf ben ik bij Skateistan beland toen ik een tiener was. Ik heb er mijn passie voor fotografie ontdekt, maar het is allemaal begonnen met een skateboard”, vertelt de Afghaanse Mubaraka Mohammadi (26). Als vrijwilliger zag ze nadien in haar thuisland hoe kinderen in een vluchtelingenkamp zich op wieltjes een weg naar een levensdoel baanden. “De eerste les tekenden ze spontaan hun trauma’s in de vorm van bommen en geweren. Op het einde vertelden ze dat ze ervan droomden om dokter, ingenieur of leerkracht te worden.”

Uitlaatklep

Koksijde is niet meteen een conflictzone. Maar na de talibanputsch in Afghanistan belandde Mohammadi in België, en van het een kwam het ander. Met de instemming van Fedasil en na het vinden van een ideale partner - Kapow, een Gentse coalitie van skaters en creatievelingen - vond Skateistan de afgelopen maanden voet aan grond in Gent en aan ’t zeetje.

Ook deze jongeren hebben nood aan zelfontplooiing. “Maar er is weinig aanbod voor hen”, zegt Kapow-trekker Matthias Hoogewys (39). Zijn zus is directrice in het asielcentrum van Koksijde, hij kent het klappen van de zweep. “Ze gaan naar school, maar daarbuiten is er niks. Terwijl het voor hen zo belangrijk is om uit die muren van het centrum te kunnen breken. Skaten is op dat vlak een perfecte uitlaatklep.”

Op het skatepark is er geen opdeling, ze zijn gewoon jongeren onder jongeren. Beeld RV
Op het skatepark is er geen opdeling, ze zijn gewoon jongeren onder jongeren.Beeld RV

Hier, in het skatepark, zijn ze twee uur per week gewoon jongeren onder jongeren, gaat het eventjes niet over trauma’s. “Ik heb sommige jongeren echt zien openbloeien”, zegt Hoogewys. De 11-jarige Samiulleh heeft niet meteen een complexe zelfreflectie klaar, maar steekt simpelweg zijn duim in de lucht, waagt zich aan een steile wand, valt op zijn smikkel en staat met een verbeten grijns weer op. Het leven in een notendop.

Na de jongste groep is het wat later de beurt aan de adolescenten. Ook daar weer die verbetenheid. Munsif (16) vertelt spontaan over de “helse tocht” vanuit Afghanistan, waarvan grote stukken te voet. Zijn moeder is achtergebleven, het is geen fraai verhaal. “Maar geloof me, dit maakt me zielsgelukkig”, zegt hij stellig, rond zich wijzend naar zijn skatende leeftijdsgenoten. “Dit verandert hoe we naar de wereld kijken.”

Samiulleh (11) - hier nog recht op het board - leert vallen en opstaan. Beeld RV
Samiulleh (11) - hier nog recht op het board - leert vallen en opstaan.Beeld RV
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234