Zaterdag 02/07/2022

'Is dit showbizz of niet?'

Zestig nummers instuderen, en dat in amper drie dagen. Het is verdomd veel, beseft chef d'orchestre van dienst Patrick Riguelle. Maar hij heeft er vooral ook verdomd veel goesting in. 'Voor 0110 ga ik uit van het Radio Donnaprincipe: van carnavalhits tot musical. Het moet feest worden voor iedereen.'

Door Nathalie Carpentier

BRUSSEL l Het idee kwam van Arno, maar Patrick Riguelle mocht het praktisch uitwerken. Hij en De Laatste Showband begeleiden zondag op 0110 Brussel een bont gezelschap van zangers en zangeressen, al dan niet gebundeld in gelegenheidscombinaties. Het is donderdag in een repetitieruimte ergens in Laken. Nog een kleine vier dagen te gaan.

Een bekend gezicht met een bos krullen komt om de deur van de repetitiezaal kijken. Johan Verminnen. Snel wenkt hij Axl Peleman naar buiten, om in de hal alvast zijn 'Brussel' in te oefenen. "Kan ik die laatste strofe niet in het Antwaarps doen?", probeert Peleman. Verminnen is er meteen voor gewonnen. "Goed, perfect", klinkt het enthousiast na een korte oefensessie. "En nu wil ik naar Philip gaan luisteren."

Philip is Philip Cathérine, een jazzmonument. Op het eerste gezicht een man met het hoofd in de wolken, op het podium staat hij er meteen. De combinatie met zangeres Neeka, alias Ilse Goovaerts, werkt naadloos. Cathérine oogt nonchalant, maar de glimlach om de mond van De Laatste Showbandgitarist Chris Peeters zegt alles. Respect, dit is wereldklasse.

Neeka kan het achteraf alleen maar beamen. "Toen Patrick me voorstelde een duet met Philip Cathérine te zingen, heb ik geen seconde geaarzeld. En de écht groten, dat zijn meestal nog bijoukes ook. Ik ben vooral ook ongelooflijk blij dat nu eindelijk ook iets gebeurt door muzikanten. Soms ben je bijna bang om te zeggen dat je voor verdraagzaamheid bent."

Muziek is daarvoor een ideaal instrument, vindt Philip Cathérine. "Als je voor tolerantie bent, kun je dat moeilijk op straat gaan uitschreeuwen. Je hebt geen middel om dat uit te drukken. Ik had er zelf nooit aan gedacht om zoiets te organiseren. Maar c'était gai, hein?" Al gaat het om meer dan dit ene evenement. "Je moet elke dag voor goede vibes in je omgeving zorgen."

Aanvankelijk hadden Patrick Riguelle en De Laatste Showband een longlist opgesteld om daaruit een shortlist te distilleren. "Uiteindelijk is de shortlist zelfs langer dan de longlist geworden", zucht Riguelle gespeeld. Veel tijd voor chitchat is er dus niet. Hier moet gerepeteerd worden. "Sorry hoor, maar ik heb een klein verzoek. Zouden jullie dat toch anders kunnen spelen?", vraagt A Brandzanger Dag Taeldeman. De LSB-leden blikken afwachtend terug. "Tja, wij hebben nu eenmaal een heuse choreografie op dat stukje." Hilariteit. "Is dit showbizz of niet?", geeft Taeldeman lik op stuk.

A Brand méént het. Halfweg het poppy nummer 'Hammerhead' steken ze van wal. En hop, die schouder omhoog. En nog eens, schouder, schouder, schouder. En rechts, rechts, rechts, rechts met dat hoofd. Riguelle giert het uit. "Anja, kun je Anne-Theresa De Keersmaeker ook nog snel boeken voor ons?" Maar na een tijdje zijn ze mee. De hele LS-band, perfect getimed, perfect synchroon. "Kunt ge u voorstellen dat ge daar met uw schouder staat te trekken terwijl ge een contrabas vasthoudt?", fluistert Axl Peleman op de achtergrond met een grijns.

Een jazzgrootheid verzoenen met een singersongwriter, de pas opgerichte band Pili Ginga met een verrassend mooi nummer over hun drempelvrees helpen, inspelen op het verrassende geluid van een kora, een Afrikaans instrument dat in handen van de breed lachende N'Faly Kouyaté helemaal uitgroeit tot een fallussymbool. Geen enkele stijl lijkt De Laatste Showband te veel.

Als er één begeleidingsgroep is die weet wat verdraagzaamheid is, dan wel zij. "Muziek is ook een taal", vertelt Chris Peeters. "Maar zonder woorden. Als het moet, kun je mekaar altijd verstaan. Dat is het fantastische aan muziek. Het ene moment klinkt het perfect en daarna is het weer weg. Je kunt het niet vasthouden, je kunt het niet sturen. Je moet er gewoon voor openstaan om het te laten gebeuren."

Halfweg de dag zitten ze zowaar voor op schema. Net of ze het al eerder hebben ingeoefend. Een deel van de artiesten ziet Riguelle nochtans voor het eerst. "Zodra je iemands stem hoort, vorm je je er een beeld van. Soms zien ze er helemaal anders uit", knikt hij in de richting van rapper James Deano. "Toen ik hem aan de lijn had, had ik mij meteen een beeld gevormd: een Algerijnse of Marokkaanse rapper met opgeschoren haar. Blijkt het een jonge gast in kostuum te zijn." Een jonge gast wiens sound perfect blijkt samen te smelten met die van collega-rapper Uman en ex-TC Maticgitarist JMX.

Een feest wordt het zeker, maar of 0110 ook zijn nut heeft? "Het is positief dat we familiebanden smeden tussen artiesten als tegenwicht tegen mensen die alles uit elkaar willen rukken", vindt Uman. "Als zo'n concert iemand ertoe aanzet om daar even bij stil te staan, als dit een gesprek aan tafel op gang kan brengen over verdraagzaamheid, dan is dit een geweldig instrument."

En wie geen jazz of hiphop lust, valt misschien voor een dosis foute nummers. Dan kan niets op tegen Lange Jojo en Sttellla. "Wacht tot je die ziet, dat is pas een fenomeen", kondigt Maya van medeorganisator de Koninklijke Vlaamse Schouwburg (KVS) de twee aan. Riguelle begint te lachen. "Pure carnaval." Het is geen woord te veel. Als Lange Jojo, in het echte leven een gebronzeerde zeventiger in jeans, de micro grijpt, vult hij meteen de zaal.

"Je vais me mettre à mon aise", buldert hij en zwiert zijn jas uit. Hij springt en huppelt door de zaal, valt bijna over het snoer, gooit dan zijn handen in de lucht en brult: "Et alleeeeeez, tout le monde!"

Chef, un p'tit verre, on a soif!

Chef, un p'tit verre, on a soif!

Une petite bière, on a soif!

Van stijlbreuken gesproken. Terwijl het hoempapadeuntje nog nazeurt in ons hoofd, valt de volgende artiest binnen. Stijn is te vroeg. "Ik ben benieuwd naar mijn date", draait hij wat zenuwachtig rond. "Aha, je hebt haar nog nooit gezien", doet Riguelle er nog een schepje bovenop. "Een echte Bianca Castafiori."

Het is een van de muzikaal uitdagendste duetten van de dag: opera meets elektrofunkartiest Stijn. "Als het dan toch een raar duo moest zijn, moest ik niet kiezen voor een duet met Axelle Red", klinkt het overtuigd. "Ik wou iets met klassieke muziek doen. Ook mijn ding. Mijn mama heeft vroeger Dido en Aeneas gezongen. Ik heb zelf nog Otello van Verdi gezongen."

Toen medeorganisator KVS ook nog een operazangeres van wereldformaat, de Texaanse Laura Claycomb, letterlijk in huis bleek te hebben was het snel beslist. Het werd een musicalnummer, 'Somewhere' uit West Side Story. Vanwaar die keuze? "Ik hou van het thema van die onmogelijke liefde, maar in deze context past het ook perfect." Laura, die inmiddels is gearriveerd, knikt instemmend. "Ooit, ergens is er een plek voor ons", knipoogt Stijn haar toe.

"Komaan, beginnen", port Jan Hautekiet het duo aan. Er is ook nog een schema te volgen. Maar na de eerste poging valt het weer stil. Het klopt niet. Nog niet. "Moet het tempo niet wat sneller?" "Nee, ik vind juist dat het te snel gaat." Stijn lacht. "Dat moet dan de herinnering aan Barbara Streisand in mijn hoofd zijn. Je moet niet lachen! Barbara Streisand is wel de enige Joodse die haar neus niet heeft laten veranderen. Ze heeft nochtans geld genoeg om het drie keer te laten doen. Een beetje respect graag."

Twee minuten later klinkt het nummer zoals het zondag moet klinken. De schaarse toehoorders denken hetzelfde. Dit is kippenvel. Als de laatste noot uitsterft, doet Stijn nog een ultieme move naar zijn date. "So, can I kiss you now?"

Rapper Uman:

Als dit concert een gesprek aan tafel op gang brengt, dan zijn we al geslaagd

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234