Zondag 26/06/2022

Jacques Brel

Miet Smet wil werklozen verplichten mee te helpen aan het opruimen van de watersnoodrommel. Jawel, verplicht, anders zwaait er wat... Gisteren klonk het nog: alle werklozen mogentot eind dit jaar in het PWA-systeem stappen en zo wat bijverdienen. Tja, zoiets moet je aan de mensen stukje bij beetje vertellen natuurlijk.

Eerst mag je als werkloze geen klap uitvoeren (tuintje onderhouden bij buren of familie, schoonmaken, klussen, je kennissen helpen bij bouwwerken, papierwerk in orde brengen, noem maar op) op straffe van uitsluiting; dan creëert Smet een vis-noch-vlees PWA-statuut en ten slotte word je gewoon verplicht om erin te stappen. Willens nillens, want als werkloze telt je eigen mening natuurlijk niet meer. Alweer op straffe van uitsluiting. ("Sanctionering", zegt Smet, die geen Nederlands kent.)

Die schandelijke zet van de overheid komt er dan bovendien naar aanleiding van een ramp waarvan alle deskundigen eensgezind zeggen: "Deze toestand is de schuld van de regering, die jarenlang onze waterhuishouding heeft verwaarloosd." Natuurlijk verdienen de getroffenen hulp uit elke hoek, maar daar gaat het niet om.

Onze Belgische overheid wrijft zich gniffelend in haar handen: dankzij de werkloosheid beschikt ze over een legertje mannen en vrouwen van actieve leeftijd, die ze naar eigen oordeel en goeddunken kan inzetten als stoottroepen om het afval van onze maatschappij op te ruimen. En dus verdwijnen voorstellen om deze mensen echt aan het werk te zetten naar de prullenmand, vermindering en zelfs afschaffing van de sociale lasten incluis.

Respect voor de menselijke waardigheid of de vrije keuze blijken nu definitief geschrapt uit het woordenboek van onze regeerders.

L. Wouters / Buggenhout

De auto-industrie wil de CO2-uitstoot verminderen tot 140 gram per kilometer, ook worden de constructeurs voortaan verplicht de CO2-uitstoot te vermelden bij de technische specificaties.

Elke verbranding van fossiele brandstof gaat spijtig genoeg gepaard met productie van CO2, en eindelijk komt de auto-industrie zelf met cijfers die laten zien dat het bij auto's niet anders is.

Maar omdat u en ik niet al te veel zouden schrikken, spreken zij van 'gram per kilometer'. Dat is oneerlijk en misleidend voor het grote publiek, want het verbergt wat voor ravage autorijden aan het milieu aanricht. Wij drukken ons brandstofverbruik toch ook niet uit in gram per kilometer maar in liter per 100 km, wel, laten we dit nu ook maar doen voor de CO2-uitstoot.

Neem de gemiddelde hedendaagse wagen met een CO2-uitstoot van 200 g/km. Het volume van 1g CO2 bij normale druk en temperatuur is 0,5 liter, dus komen we op 10.000 (tienduizend) liter per 100 km. De auto-industrie probeert daar iets aan te doen, maar mirakels kunnen we niet verwachten.

Wat wij het milieu aandoen bij het autorijden kan ik in de volgende eerlijke en simpele vuistregel samenvatten: "De CO2-uitstoot is het duizendvoud van het brandstofverbruik."

Voorbeeld: na het leegrijden van uw 35 liter-benzinetank hebt u 35.000 liter CO2 geproduceerd.

D. Dewaele / Lint

'Le temps de prendre une plume Le temps de la tailler Mais le temps de me dire Comment vais-je l'écrire Et le temps est venu Où tu ne m'aimais plus.' (Chanson sans paroles, 1963) De tijd die nodig is om Een potlood te grijpen En de punt aan te scherpen Met daarbij de vraag 'Hoe zal ik dit schrijven? En de tijd dat jij van mij hield, is verleden tijd.

Ik was diep getroffen door de manier waarop de heer Marsoul, burgemeester van Diest, het opneemt voor 'zijn' para's. Een spotprent van ZAK zou de para's verder stigmatiseren, en para's zijn nochtans mensen zoals u en ik (zie lezersbrief, DM 22/9/'98). Dat laatste heb ik geloofd tot de uitspraak van de Krijgsraad.

Wat, denkt u, meneer Marsoul, zou er gebeuren als u een jongetje boven een vuur zou zwaaien? Wat, denkt u, zou er gebeuren indien ik op een feestje een minderjarig meisje naakt op tafel liet dansen, om ze daarna door mijn ondergeschikten te laten verkrachten? Wat zou er gebeuren als u tijdens een reisje in Afrika een kaartje naar het thuisfront zou sturen waarin u zegt: 'Voor mij een paradijs, voor de nikkers maak ik er een hel van'? (zie DM 21/7/'97). Wat zou er gebeuren indien ik een willekeurig kind verplichtte te eten tot het braakt? Gelooft u werkelijk dat u en ik er met vrijspraak en twee maanden voorwaardelijk af zouden komen? Onze jongens wel!

Indien deze daders een straf hadden gekregen die bij dit soort misdaad hoort, zou ik volledig met u mee kunnen gaan. Indien militairen in groten getale geprotesteerd hadden tegen de uitspraak van de Krijgsraad, zoals een groot deel van onze bevolking protesteerde tegen het 'spaghetti-arrest', zou ik volledig met u mee kunnen gaan. De Krijgsraad heeft de para's gestigmatiseerd door aan de hele natie te laten zien dat para's géén gewone mensen zijn. De para's hebben daarmee ingestemd door niet op deze uitspraak te reageren.

Komt u niet aandraven met het argument dat onze jongens daar zo onder stress stonden. Militairen zijn tegenwoordig beroeps. Ik neem aan dat ze weten welk beroep ze kiezen en welke risico's dat inhoudt. Ik neem ook aan dat ze speciaal voor dat soort situaties opgeleid worden. Ik zie een chirurg al tot twee maand voorwaardelijk veroordeeld worden na het verkrachten van een patiënte met als excuus: "Ik had net een stresserende operatie achter de rug!"

F. Velghe / Deurne

Na Willy Vermeulen van het Hoog Comité van Toezicht, zijn collega-speurders Robert Druyts van het ABOS en Eddy Suys van de gerechtelijke politie wordt een vierde speurder opgevoerd: adjudant Patrick De Baets van de rijkswacht.

De nieuwe speurder wordt in deze aflevering, met de verkiezingen in zicht, ondersteund door enkele vakbondsafgevaardigen. Zal onze held ditmaal in staat zijn de magische krachten die ons landje in hun greep houden te doorbreken? Worden de door hem gelaakte feiten wel ernstig genomen door de Raad der Wijzen? Is hij niet gedoemd te verkwijnen in een of andere mistroostige verdieping van de Toren van het Zwijgen? Of wordt deze aflevering afgesloten met de getuigenis van ambtenaren, bijvoorbeeld van het Commissariaat-generaal voor de vluchtelingen, die met absolute zekerheid bevestigen dat elke beslissing inzake hun dossiers gegrond is?

Spelen de dreiging zoals de oprichting van nepgraden, carrièrebelemmeringen binnen de administratie of directe carrière- en andere bestaansbedreigingen vanuit de ministeriële kabinetten geen rol in de opheldering van dit dossier?

U ziet het in de volgende afleveringen van de Belgian X-Files. Stay tuned.L. De Vos / Gent

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234