Zaterdag 01/10/2022

Jazz Bilzen: het gat in de markt

Late dertigers, veertigers en vijftigers met rock'n'roll in de aderen hebben sinds de koerswijziging van T/W enkele jaren geleden (van acht groepen met een naam en een live-reputatie naar honderdzestig Afrekening-bands) geen festival meer. Ze trokken zaterdag dan ook met ruim zevenduizend naar Bilzen, voor een trip down memory lane. En ze hebben zich kostelijk geamuseerd.

Opener Clown hebben we gemist, maar volgens sommigen van de vroege aanwezigen moet het optreden van de 'beste Belgische symfonische rockgroep van 1980' (dat schreef Humo toen over een muziekgenre dat het nu verfoeit) in 1978 - toen Clown reeds op de affiche van Jazz Bilzen stond - beter geklonken hebben.

The Mike Flower Pops dan, met zoals steeds een kitscherige Mike Roberts die zijn (uiteraard) kitscherig ding deed met 's werelds muziekklassiekers (van zowel Burt Bacharach over Lou Reed tot Oasis). Het publiek keek, begreep het niet allemaal even goed, maar vond het wel amusant. Maar het bleef wel liggen. En stond pas op voor Steve Harley & Cockney Rebel.

Steve Harley is live zéér onbetrouwbaar, maar Bilzen had geluk zaterdag. Steve had er zin in, zag ook een publiek van zijn leeftijd staan dat er evenveel zin in had, en deed bijgevolg 'Sebastian', 'Make Me Smile' en 'Judy Teen' niet af als verplichte nummertjes. We hebben het al anders geweten.

Iets minder passend in de geest van Jazz Bilzen was Squeeze, wegens eigenlijk erg poppy klinkend, ook al waren ze dat niet op het hoogtepunt van hun populariteit. Chris Dilford en Glenn Tilbrook wiegden de wei dan ook een beetje in slaap, maar dit is niet negatief bedoeld, want het is heerlijk middagdutten met meezingers als 'Cool For Cats' en 'Tempted'.

Echte ambiance kwam er met Ten Years After. Er zijn nog maar weinig groepen die kunnen zeggen dat ze op Woodstock gespeeld hebben, nog minder die nog een beetje van deze wereld zijn, en slechts een handvol slaagt er nu nog steeds in een publiek te boeien. Alvin Lee's smoeltje staat nog steeds even scheef, hij doet nog steeds niks meer dan rocken, maar hij kan het wel als de beste. Simpele bluesschema's van begin tot einde, lekker ouderwetse lange gitaarsolo's - leuk was dat nummer dat door Lee werd ingeleid met 'and now something psychedelic; if you have any drugs, take them now' - , en een stomend 'Going Home' als afsluiter. Precies wat het publiek wou.

Iets minder opwindend was Ray Davies. De ex-frontman van de Kinks is bezig aan een intieme zaaltournee, getiteld 'The Storyteller'. Hij vertelt verhaaltjes en speelt ingetogen, akoestische versies van nieuw en oud materiaal. Op festivalletjes haalt hij er wel een bassist en een drummer bij, maar toch twijfelt zijn optreden tussen intiem en rock en werkt het dus niet. Het is slechts weinigen gegeven een publiek van zevenduizend man te boeien met vertelseltjes over de geschiedenis van de Kinks en over 's werelds problemen. Bijgevolg werden songs als 'Sunny Afternoon', 'Lola', 'Dedicated Follower of Fashion' meegebruld (alleen het kampvuur ontbrak), maar gingen de meeste andere nummers de mist in. Zelfs 'You Really Got Me'. Davies vertelde hoe zijn broer voor het eerst die legendarische snoeiharde riff uit zijn versterker sleurde en zette vervolgens diezelfde riff met een slap akoestisch slagje in. Er valt iets te zeggen voor ouwe rockers die vernieuwend proberen te zijn, maar sommige nummers zijn al lang hun eigendom niet meer, ze zijn van iedereen. Zoals die riff van 'You Really Got Me'...

Nee, dan liever de Quo, in '76 ook al in Bilzen present. Geen sterallures, geen franjes, geen spectaculaire lichtshow: alleen een muurtje witte Marshall-versterkers. Het was heads down & boogie en dat vanaf de eerste noot van 'Whatever You Want' tot de laatste noot van 'Bye Bye Johnny'. De wei wipte op en neer op 'Caroline', 'Roll Over Lay Down', 'Rocking All Over The World', 'Something 'Bout You Baby I Like' en twintig andere Quo-klassiekers.

Jazz Bilzen was precies wat het moest zijn: een festival voor en door 'ouwe zakken', maar dan niet van de Golden Years-soort, wél met groepen die live nog iets kunnen. We kunnen alleen maar hopen dat de provincie Limburg het niet bij deze ene revival houdt. (PC)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234