Zaterdag 01/10/2022

'Je kunt van mij veel zeggen, maar niet dat ik niet eerlijk speel'

Na een schorsing van drie wedstrijden voor zijn veelbesproken kopstoot staat Marouane Fellaini vanaf dinsdag opnieuw op de grasmat. Moment voor de Rode Duivel en sterspeler van Everton om de bladzijde om te slaan en vooruit te blikken. 'Ik speel het spel hard - voetbal is nu eenmaal hard - maar fair.'

Maandag 17 december, Marouane Fellaini heeft een paar uur geleden te horen gekregen welke straf de Engelse voetbalbond FA hem oplegt voor de kopstoot die hij twee dagen eerder verkocht aan het adres van Stoke City-verdediger Ryan Shawcross. Van de negen schorsingen die hij riskeerde, zijn er drie overgebleven. Hij mag niet mee spelen tegen West Ham, Wigan en Chelsea. So be it.

Plaats van afspraak wordt het Italiaanse restaurant Piccolino in het dorpje Hale, niet ver van het beveiligde appartement in Greater Manchester waar Fellaini tegenwoordig resideert. "Eén van mijn lievelingsrestaurants", zegt de Rode Duivel, terwijl hij zijn zilvergrijze Audi A7 superbehendig parkeert, ook al zit het stuur dan aan de linkerkant, wat vreselijk onhandig is op Engelse wegen. En boys en hun toys: voor hij uitstapt, demonstreert hij nog even het leukste gadget aan die wagen van hem. Hij kan de letters die hij nodig heeft voor het aangeven van een straat in zijn gps gewoon met zijn vinger tekenen op een display. "C'est magnifique, ça!"

En zoals dat met beroemdheden gaat, hangt er ook bij Fellaini's rentree in het restaurant opwinding in de lucht. Geroezemoes verstilt wanneer hij passeert, hoofden draaien zich om in zijn richting, obers struikelen bijna over elkaars voeten om de celebrity te mogen begeleiden naar het discreetst mogelijke tafeltje, in de verste uithoek. Fellaini ploft neer in de kerstboomgroene fauteuil en dan duurt het welgeteld tien minuten voor drie jonge vrouwen aan zijn tafel staan om te vragen of ze met hem op de foto mogen.

Verhuis naar Manchester

Gegiechel en gegibber. Fellaini staat beleefd op en poseert met de glimlach, maar hij houdt het intermezzo toch opvallend kort. De dames houden het ook netjes en blazen snel de aftocht. "Manchester is dan ook Liverpool niet", zegt Fellaini en hij weet waarover hij spreekt. Bijna vijf jaar woont de Rode Duivel nu in Engeland, de eerste drie jaar leefde hij in Liverpool, bakermat van zijn club Everton FC. "Een jaar geleden ben ik naar hier verhuisd, want het was op het einde echt niet meer te doen in Liverpool."

"Ik kon ginds de straat niet meer op zonder dat de mensen op mij af kwamen gestormd voor foto's, handtekeningen en kusjes", zegt hij, terwijl hij zich alvast een slaatje met spinazie en linguine met gamba's bestelt. "Als ik alleen nog maar naar de winkel ging, bij mij om de hoek, moest ik al met een kap op buitenkomen. Geen seconde was ik meer gerust in Liverpool. En ik wil geen ster zijn. Ik voel mij geen ster. Ik ben een voetballer die goed wil voetballen."

"Ik woon nu in Bowdon hier vlakbij, op 14 kilometer van het centrum van Manchester: een peperdure wijk, echt posh, maar wel een plek waar ik redelijk normaal kan leven en de mensen mij gerust laten. Hier herkennen ze mij ook wel af en toe, zoals je net hebt gezien, maar het is veel gereserveerder hier. Respectvoller."

"Liverpool... c'était fou. Ik zat daar ooit eens in een bar met mijn vader iets te drinken toen er ineens een meisje voor mijn ogen kwam staan dansen, rokje omhoog zodat ze haar oranje string kon laten zien. Vervolgens kroop ze ongegeneerd op mijn schoot en begon ze mij overal vast te pakken. Dat bedoel ik dus. Alsof ik trouwens naar bed zou gaan met een meisje dat zich op die manier aan mij presenteert. Ik ben een mán, hé. (lacht) Ik wil er voor werken en zelf mijn keuze maken. En zo was het in Liverpool constant van dat. Ik heb er ooit meegemaakt dat een chauffeur mij herkende, me de pas afsneed en zei dat hij de politie en mijn club zou bellen omdat ik rijdend aan het telefoneren was. Bleek dat hij gewoon tickets voor een match wilde hebben voor zijn gezin. Fou!"

'Kopstoot was fout'

Tja, met zo'n weelderige haardos valt een mens natuurlijk extra hard op. Fellaini's mooie, natuurlijke krullen zijn intussen zowat zijn handelsmerk geworden. Tim Howard, de kale doelman van Everton FC, beschreef ze in het clubblad ooit als volgt: "Het is echt wonderlijk om Marouane met plat haar uit de douche te zien komen: binnen de tien minuten is dat haar helemaal naar omhoog gekruld." En de vrouwen? Die zijn dol op Fellaini's bos krullen.

"Ja, in Liverpool zaten er dikwijls meisjes door mijn haar te woelen", zegt Fellaini. "Soms verdraag ik het als ze dat doen, dat hangt af van mijn humeur. Maar meestal verdraag ik het niét. En al zeker niet op restaurant. Dus die dames van daarnet hebben geluk gehad. (lacht) Het gaat om respect. Daar ben ik erg gevoelig aan. Ik stam van een hele trotse familie met een sterk ontwikkeld eergevoel. Is er geen respect, dan kan ik al eens ontploffen."

En daar heeft de wereld een weinig fraai staaltje van gezien, zaterdag 15 december, tijdens de match van Everton FC tegen Stoke City met die kopstoot tegen Ryan Shawcross. De schorsing die hem de komende drie speeldagen aan de kant zal houden, hakt er in elk geval in bij Fellaini. Everton staat momenteel op de vijfde plaats in de Premier League en als een van de sterkhouders van zijn club beseft hij wat de gevolgen kunnen zijn voor zijn ploeg.

En zelf zit hij dit voetbalseizoen dan ook nog eens ijzersterk te spelen. "Ik vind mijn straf zeker gerechtvaardigd, want ik had die kopstoot nooit mogen geven", reageert hij voor het eerst op de schorsing. "Die kopstoot, dat was een fout. Ik heb dus spijt, ja. Maar ik vind de straf ook wel hard. Voor mijn ploeg en voor mezelf."

Een mens vraagt zich af: waarom dan een schorsing riskeren met zo'n smerige kopstoot? "Het was pure frustratie, pure onmacht", zegt de Rode Duivel daarvan. "Die Shawcross had mij al heel de match door het spelen simpelweg onmogelijk gemaakt door mij gewoon vast te houden. En in die bewuste stilstaande fase, waarin de arbiter Shawcross al eens had terechtgewezen, nam hij mij opnieuw vast zonder dat de scheidsrechter ingreep. Terwijl zo'n worstelgrepen om de tegenpartij het scoren te verhinderen verboden zijn. Dat vond ik echt zo onrechtvaardig dat ik ben... ontploft.

"Je kunt van mijn spel veel zeggen, maar níét dat ik niet eerlijk speel", zegt Fellaini. "Ik speel het spel hard - voetbal is nu eenmaal hard - maar fair. Je donne des coups, je reçois des coups. Ik zal mij ook nooit laten vallen. Ik val niet goed, ik val niet slecht, ik val gewoon niét. Ik verdraag stampen, ik verdraag duwwerk. Dat hoort allemaal bij het spel, vind ik. Ik kan er ook tegen dat ik continu, echt constant, door twee, drie verdedigers word achtervolgd. Maar wat ik dus niet verdraag, is dat ik tegenwoordig in elke match word vastgegrabbeld en dat de verdedigers buiten schot blijven.

"Want dat is niet alleen niet eerlijk, het belet mij om te winnen voor mijn ploeg en voor de supporter. En die Shawcross lapt mij dat dus altijd. Omdat hij mij vreest, mij wil uitschakelen. Daarom ook had mijn coach (David Moyes, red.) mij vlak voor de wedstrijd nog gezegd: 'Marouane, kalm blijven!' Hij zag de bui al komen, natuurlijk. Achteraf was de coach kwaad op mij. Hij zei: 'Maar wat had ik je nu gezegd?!' Tja, het was gebeurd.

"Och, ze doen nu precies alsof ik iemand heb vermoord", blaast Fellaini. "En dat is nu ook weer fel overdreven. Ik heb die Shawcross niet willen blesseren, hé. Als ik hem echt had willen blesseren, dan zou zijn neus gebroken zijn. Ik heb alleen maar doorgang willen maken. Ik zal nooit zomaar, zonder aanleiding, uithalen naar een tegenstander. Jamais. Voetbalkenners weten dat. Dit ging om respect en om de drang om te winnen. En zoals gezegd: is er geen respect, dan kan ik agressief uit de hoek komen."

Fellaini zit een beetje te frutselen aan de tand die aan zijn halsketting bengelt. Het massief gouden ding blijkt een replica te zijn van één van zijn getrokken wijsheidstanden die hij thuis bewaart. "Ik vind dat mooi", lacht hij zijn hagelwitte tanden bloot.

En zo jongensachtig naturel en aaibaar hij hier aan tafel zit, lijkt hij in de verste verte niet op zijn imago: dat van koleriek ventje met bij momenten wel héél wapperende handjes. Hij is weliswaar een en al zuiders temperament en emotie, en er zit ook absoluut een ADHD-achtig componentje in zijn lijf, maar: hij is in het echt eerder wat verlegen, totaal niet blasé en vooral, nog verwonderd. Voor een gast die op zijn 20ste gold als de duurst getransfereerde Belg ooit en die na Vincent Kompany waarschijnlijk de best betaalde Belgische voetballer is, kan dat tellen. Zelden zie je hem op foto's lachen, terwijl hij hier aldoor lacht. "Mais j'adore rigoler. Ik lach echt altijd."

Of hij dan misbegrepen is? Verkeerd wordt afgeschilderd in de media? "Het beeld dat in sommige media van mij wordt opgehangen, ligt heel ver van de werkelijkheid", zegt de Rode Duivel. "Ik heb daarmee leren leven. Komt daarbij: ç'est pas mon boulot, trop parler avec des journalistes. (lacht) Ik ben sowieso geen babbelaar. Ik ben een voetballer. Ik heb niet de indruk dat de Engelse media me bewust zoeken, maar een smeuïg verhaal over mij gaan ze zeker niet laten liggen. Of dat verhaal nu klopt of niet. J'ai mon prix, ici. Ik heb moeten leren dat dat er hier in Engeland, met al die paparazzi die ook in je privéleven geïnteresseerd zijn, nu eenmaal bij hoort.

Aanpappende meisjes

"Er zijn in Liverpool etablissementen waar ik niet meer kan komen zonder trammelant te riskeren en daarom blijf ik daar ook weg", zegt Fellaini. "Want voor ik het besef, sta ik in alle tabloids op het eerste blad. Wat ik ook heb geleerd: dat veel Engelse meisjes uit zijn op maar één ding en dat is aanpappen met een voetballer. Sommige vrouwen hebben daar alles voor over, inclusief leugens.

"Ik heb het aan den lijve ondervonden, dik twee jaar geleden in Londen. Ik heb toen alle tabloids en vervolgens ook alle Belgische kranten gehaald omdat ik zogezegd een meisje had geslagen. (jaagt zich op) Het was godverdomme (één van de weinige Nederlandse woorden die hij kent) omgekeerd. Want wat was er gebeurd? Ik zat in een bar met mijn broer en wat vrienden, de zaak zat stampvol. Zo vol dat ik mij, zoals iedereen, duwend een weg moest banen om naar de wc te gaan. En plots, zonder aanleiding: baf. Ineens kreeg ik van een meisje een klap in mijn gezicht. Twee seconden later gaf dat kind mij een tweede klap. Deux claques!

"Ik dacht: wat gebeurt er hier?! Bon, ik ging plassen en toen ik terugkwam van het toilet, kwam datzelfde meisje recht op mij afgestormd. Moment waarop ik mijn arm naar haar uitstrekte om aan te geven: genoeg geweest, stop! En wat stond er in alle gazetten? Dat ik dat meisje geslagen had en dat ze klacht indiende tegen mij. Ik had haar niet aangeraakt. Zij had mij geslagen.

"Maar ik kon wel op het matje komen bij mijn club", blaast Fellaini. "Gelukkig hingen er camera's in die discotheek. Want op die camera's was duidelijk te zien dat ik haar niet geslagen had. Maar wat schreven de kranten nadien? Dat dat meisje haar klacht had ingetrokken omdat er niks op die beelden te zien was. Ze schreven niet dat dat de klacht was ingetrokken omdat ik niet had geslagen. Zo'n dingen vind ik niet leuk, niet fair."

Wat gelukkig wel leuk is: een enthousiaste fan van Manchester United die Fellaini aan zijn tafeltje ineens komt overladen met lof. "We zouden zo graag hebben dat je bij Manchester United komt spelen, sir", zegt de man. "We love Everton and we love you!" Fellaini kan de appreciatie best smaken. "Jij hebt karakter, je hebt klasse", vervolgt de Man U-fan. "Denk er eens over. Kom naar ons."

Het is natuurlijk geen geheim: grote topclubs als Manchester United, Chelsea, Barcelona en Zenit Sint-Petersburg staan tegenwoordig allemaal in de rij om het Belgische toptalent in te lijven. "Ik weet het, I am hot", lacht de krullenbos, meer ironisch dan pocherig bedoeld. "Ach, ze willen mij elk jaar wegkapen. Sinds mijn 20ste al schrijven ze ook elk jaar dat ik weg ben. Maar je weet toch wat ze hier in dit voetbalgekke land zeggen: 'Tu ne changes pas ta mère et ton club!'(lacht) Je mag van vader, vrouw en kind veranderen zoveel je wil, maar je moeder en je club blijf je trouw."

Serieus nu: hij zal toch niet eeuwig bij Everton blijven? Nu al zeggen kenners dat hij daar stilaan wat onder zijn niveau aan het presteren is. Dat hij nog meer en nog beter kan. "Ik lig nog tot 2016 onder contract bij Everton", zegt Fellaini. "Als ik dat contract moet uitdoen, doe ik het uit. Ik ben hier content. Everton is een ploeg die mij in die vijf jaar alle kansen heeft gegeven. Maar krijg ik intussen een voorstel waar iedereen zich in kan vinden, dan vertrek ik.

"Want ik steek niet onder stoelen of banken dat ik ambitieus ben", vervolgt de Rode Duivel. "Ik heb eerlijk waar nooit gedroomd om op een dag bij die of die club te spelen. Ik hang geen bepaalde club aan als jongensdroom. Waar ik wel van droom: op een dag met een grote topclub de Champions League te kunnen spelen of een andere hele grote competitie. In Engeland voetballen, is sowieso al meedraaien in één van de beste competities ter wereld. Maar ooit wil ik nog hoger, ja. Un jour j'aimerais bien faire le pas. On verra."

Maar dat er eerst nog andere katten te geselen zijn: met de Rode Duivels op het WK in Brazilië zien te geraken. "We hebben een kans", zegt Fellaini daarvan. "Met deze goeie generatie voetballers én een supercoach als Marc Wilmots kunnen we ons voor het eerst sinds lang kwalificeren voor een WK. Dat legt zeker extra druk op mij, maar dat is ook normaal. Ik geloof dat we het kunnen halen.

"De ploeg hangt goed aaneen, er zijn daar geen kliekjes, we overleggen goed: dat is belangrijk om matchen te winnen. Wilmots staat voor discipline, zijn sterkte is dat hij speelt om te winnen. Wat ook in ons voordeel speelt: dat het Belgische publiek opnieuw als één blok achter de Rode Duivels staat. Super, want we hebben de supporters nodig opdat we ons kunnen kwalificeren. Ik hoor dat de eerstvolgende match tegen Kroatië uitverkocht is. Voor het Belgische voetbal en voor onze natie is dat geweldig. Maar ik zeg ook: we moeten met de twee voetjes op de grond blijven en heel hard blijven verder werken op het elan van de eerste matchen."

Brazilië of Premiership?

Hoe belangrijk het is voor hém om Brazilië te halen? Wat zou hij kiezen: met Everton kampioen spelen of met de Rode Duivels naar het WK gaan? "Ik wil het allebei", zegt hij diplomatisch. "Ik zou superfier zijn, mocht ik straks in Brazilië staan. België is het land waar ik vandaan kom. En welke voetballer wil er nu geen WK spelen? Dat is toch de natte droom van elke voetballer? Een WK overkomt je misschien maar één keer in je hele leven."

Marouane Fellaini slaat de pousse-café na het eten beleefd af, hij vraagt om de rekening, het is tijd om op te stappen. Warm ingeduffeld in zijn blauwe Michelin-jas - "geen idee of die bontkraag gemaakt is van echte pels" - wil hij nog even een frisse neus halen.

Hale by Night. En Hale is welgeteld één winkelstraat groot. Het doet hem ineens denken aan die keer in Liverpool dat hij op zo'n avondlijke wandeling een clochard passeerde. "Een hevige fan van Everton die op straat leefde", vertelt Fellaini. "Ik was toen op weg naar een restaurant en ik dacht: ik nodig die mens uit. Wij dus samen gaan eten. En die clochard was vuil. Na het diner heb ik hem nog 20 pond gegeven. En ik zei hem: 'Morgenavond om acht uur spreken we hier opnieuw af en dan breng ik een maillot voor je mee!' Ik stond daar 's anderendaags stipt om acht uur. Met mijn truitje. Maar wie is er toen niet komen opdagen? Juist, ja."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234