Woensdag 18/05/2022

ReportageRelaties

‘Jij een fotoshoot, ik een pijpbeurt’: steeds meer ondernemers bieden diensten aan tegen lichamelijke vergoeding

. Beeld Getty Images
.Beeld Getty Images

Automonteurs, hoveniers, boekhouders: ondernemers uit allerlei sectoren bieden hun diensten aan in ruil voor seks, zo vond de Nederlandse krant AD. Vaak mannen, op zoek naar vrouwen. Soms ‘mogen’ koppels ook. ‘Betrouwbare vakmensen’, zo noemen ze zichzelf. Maar garanties dat ze dat ook daadwerkelijk zijn, krijg je niet. ‘Ik stel mezelf wel voor als ik bij je ben.’

Julia Bokdam

Honderden mannen, en soms ook vrouwen, bieden op internet hun diensten aan. Particulier en beroepsmatig. Met een paar muisklikken word je overspoeld door advertenties. Van een loodgieter tot personal trainer. Allemaal hebben ze één ding gemeen: geïnteresseerden mogen met hun lichaam afrekenen. Er wordt onder andere ingespeeld op de oververhitte woningmarkt. Andere adverteerders richten zich expliciet op jonge vrouwen met weinig geld. ‘Geen geld, ik help je.’ En ‘welke (alleenstaande) moeder, pijpt mij voor een cadeaukaart van bol.com?’, staat in de advertenties.

Het is een komen en gaan van advertenties op de Nederlandse website Sexjobs.nl. Als het ene bericht online wordt gezet, verdwijnt het andere weer. Vanuit heel de regio staan er advertenties online. Sommigen zijn al honderden keren bekeken. De één is nog directer dan de ander. ‘Klusjesman in ruil voor seks’ en ‘Jij een fotoshoot, ik een pijpbeurt’, valt er te lezen.

Werkzaamheden verrichten voor seks, het is geen nieuw fenomeen. In 2015 kwamen rijinstructeurs in opspraak vanwege soortgelijke praktijken. Maar hier blijft het niet bij. Van een hovenier, die de hele tuin opknapt voor een ‘goede pijpbeurt’ en een garagehouder, die pronkt met zijn gereedschap van twintig centimeter tot een boer, die hooibalen weggeeft als hij daarvoor seksueel beloond wordt.

Vakmensen die zich in natura laten betalen?

Om erachter te komen hoever deze mensen gaan en wie er achter de advertenties zitten, probeert een journalist met ze in contact te komen. Want zijn het daadwerkelijk ‘vakmensen’ die klanten in natura laten betalen? Of hangt deze mensen veel meer boven het hoofd dan ze kunnen vermoeden?

Ik stel mezelf voor als Nina. Een blonde dame van begin twintig, die het allemaal erg spannend vindt, maar op de advertenties ingaat omdat ze geen geld heeft om voor de reparaties en het onderhoudswerk te betalen. Afhankelijk van het beroep van de aanbieder, bepaal ik wat er mankeert. Zo haperen mijn remmen, heeft mijn tuin een opknapbeurt nodig en moeten mijn tegels in de badkamer worden gekit. Ook ben ik op zoek naar een woning en kan ik wel wat hulp gebruiken bij de boekhouding.

Eenmalig een spannende avond

Ik heb nog maar net op verzenden gedrukt als de eerste antwoorden binnenstromen. ‘Hoi Nina, zeker kan ik je helpen’, antwoordt één van de mannen terug. Een ander treedt al meteen in detail: ‘reparatie is geen probleem. Ik verwacht van jou een eenmalige leuke spannende lekkere avond. Ik ben verder goed verzorgd en erg hygiënisch ingesteld’, zegt een automonteur.

Leeftijd doet er vaak niet toe. ‘Alles boven de 18 is prima’, antwoordt één van de adverteerders. Na een korte mailwisseling over mijn uiterlijk komen de gesprekken al snel ter zake. ‘Wat ik van je verwacht? Je komt bij me in de garage en dan gaan we even lekker los. Ik doe de deur van mijn kantoor op slot dus we worden niet gestoord. En onder losgaan bedoel ik gewoon erotisch uit de kleren gaan.’

Ook wordt er verder ingegaan om de werkzaamheden die verricht moeten worden ‘Hoe groot is de tuin?’ en ‘Naar welke type woning ben je op zoek’, zijn vragen die gesteld worden. Iemand vraagt om foto’s van de muur die geschilderd moet worden, zodat hij de hoeveelheid werk kan inschatten en de lengte van de tegenprestatie kan bepalen. Anderen kaatsen de bal terug. ‘Je mag zelf een leuk voorstel doen’.

Anoniem blijven

De mannen (of vrouwen) achter de advertenties doen er alles alles aan om te voorkomen dat hun identiteit bekend wordt. Terwijl ik een bericht heb gestuurd naar ene ‘Joris’, krijg ik een mail terug van Jan. Ook Niels wordt Paul en Sander verandert in Edwin. Op één iemand na, hij gebruikt het mailadres en telefoonnummer van zijn massagesalon om contact te leggen.

Anderen gebruiken valse namen en als er al foto’s worden gestuurd zijn ze onherkenbaar, of in één geval, van internet. Een enkeling stuurt een foto waar degene, met kleren aan, volledig op te zien is. Garanties dat het daadwerkelijk ‘betrouwbare professionals’ zijn, geven ze niet. ‘Bewijzen dat ik het ben vind ik onnodig’. Anderen willen hun naam pas geven bij de ontmoeting. ‘Ik heb een eigen bedrijf en dus een naam hoog te houden. Een beetje anonimiteit is wel belangrijk.’

Vrijwillig of dwang

Volgens Willy van Berlo, onderzoeker bij het Nederlandse kenniscentrum voor seksualiteit Rutgers, is het niet zonder gevaar om op dit soort advertenties in te gaan.

Van Berlo: “Zolang het vrijwillig is en beide partijen ermee instemmen, is het niet verboden. Maar de grens met prostitutie, chantage of oplichting is wel heel erg dun. Je weet niet wie je tegenover je hebt en wat er gebeurt als je toch niet verder wilt.”

De politie laat weten dat zij hier geen meldingen over ontvangt.

Voor veel slachtoffers is het een grote stap om naar de politie te gaan. Dat betekent niet dat het niet gebeurt. “Ik kan mij voorstellen dat de eventuele schaamte bij dit onderwerp nog groter is”, zegt Van Berlo.

Van Berlo: “Dat er door sommige adverteerders wordt ingespeeld op mensen die krap bij kas zitten en geen geld hebben om voor de werkzaamheden te betalen, is een slechte zaak. Je kunt de intenties van de adverteerders in twijfel trekken. Ik vind het verwijtbaar om gebruik te maken van de financiële situatie van een ander. Waarom zou je dat doen? Je kunt ook iemand helpen zonder een seksuele tegenprestatie te vragen.”

Noodzaak

Charlotte Bijl, juridisch adviseur bij Slachtofferhulp, vraagt zich af in hoeverre het nog vrijwillig is.

Bijl: “Mensen met een kwetsbare positie kunnen zich onder druk gezet voelen om op het aanbod in te gaan. Als iemand een dienst zo hard nodig heeft dat diegene geen andere oplossing ziet dan het verkopen van zijn of haar eigen lichaam, dan is het geen keuze meer, maar dwang.”

Volgens Bijl komt dit in de praktijk voor. “Ik denk dat er in onze samenleving echt wel mensen zijn die in zo’n noodsituatie zitten. Bijvoorbeeld omdat ze anders geen sinterklaascadeaus voor de kinderen kunnen kopen of omdat ze niet zonder een auto kunnen, maar geen geld hebben om voor reparatie te betalen.”

Van Berlo, die in het verleden onderzoek heeft gedaan naar ruilseks, viel het op dat het inderdaad vooral kwetsbare mensen zijn die hierop ingaan. Dat beeld wordt bevestigd door een recent onderzoek van Rutgers uit 2020. Hiervoor zijn 87 jongeren tot 25 jaar die in jeugdzorg zitten ondervraagd. Een van de onderwerpen ging over seks in ruil voor goederen en werkzaamheden. Ongeveer een kwart geeft aan wel eens geld of goederen te hebben gekregen in ruil voor seks.

Actuele cijfers van hoe vaak het over de hele lijn voorkomt, heeft ze niet. Aanvullend onderzoek naar de omvang van het probleem, zou volgens de onderzoeker dan ook wenselijk zijn.

De ontmoeting

Om erachter te komen wie er achter de advertentie zit en waarom diegene zijn werkzaamheden aanbiedt voor seks, maken we een afspraak met een garagehouder. Om foto’s heeft hij niet gevraagd. Vragen over zichzelf ontwijkt hij. Wel beschrijft de automonteur hoe hij eruit ziet. In eerste instantie wilde hij tijdens de eerste afspraak alleen naar de auto kijken, maar daar komt hij later op terug. Hij wil ‘wel even aan elkaar kunnen zitten’. En zelfs nog iets meer dan dat. ‘Dat ik je bef en jij me even gauw klaar trekt of pijpt?’

We spreken af bij het station want het adres van zijn garage wil hij niet prijsgeven. Niet aan de kant van het centrum, want daar is het ‘te druk’. Hij zegt met een zwarte BMW te komen.

Een grijze Opel Astra

Maandagmiddag 16.25 uur. Achterzijde van station . Terwijl ik mij al een halfuur lang blind staar op elke zwarte auto die voorbij rijdt, zelfs als het in de verste verte niet op een BMW lijkt, stopt er een grijze Opel Astra. Het raam wordt een stukje opengedaan. Het is niet hoe je een automonteur verwacht aan te treffen tijdens werktijd. De bestuurder is net gedoucht, zijn haren zijn strak in model. ‘Kun je achter mij aanrijden?’, is alles wat de bestuurder zegt. ‘Ben jij degene die ik moet hebben’, stamel ik. De man knikt.

Zonder te weten waar we uitkomen, rijd ik achter hem aan. En twee collega’s achter mij. Verzekerd van het feit dat we naar een autogarage gaan, ben ik op dat moment nog niet. Na ongeveer vijf minuten te hebben gereden, stopt hij bij een autogarage. Zonder zichzelf voor te stellen, gaat hij recht op zijn doel af. ‘Zullen we naar binnengaan?’

Geen matras

Mijn collega’s komen aangereden. De man schrikt als we vertellen dat we journalisten zijn. Hij wil ons te woord staan, maar wel anoniem. De automonteur heeft een relatie en wil daarnaast niet dat zijn zaak bekend staat als een garage waar seks in natura de norm is. Dat is ook de reden waarom hij eerst bij het station wilde afspreken en uiteindelijk met een andere auto kwam. ‘Ik deed het voor de spanning. Ik vond het opwindend om op deze manier een afspraak te maken. Het liet mijn hart sneller kloppen.’

Zozeer hij in detail ging tijdens de mailwisseling, zo terughoudend is hij tijdens dit gesprek. Hij zegt dat hij alleen seks wilde hebben als er een klik zou zijn, in de mail heeft hij die voorwaarde niet gesteld. Om te bewijzen dat er niet wekelijks vrouwen over de vloer komen, laat hij zijn garage zien. Aan de ene kant is de werkplaats, aan de andere kant staan een aantal auto’s en zit het kantoor. ‘Ik heb nergens een matrasje liggen hoor. Dit was mijn eerste afspraak. Eigenlijk heb ik niet eens een geschikte plek om af te spreken.’

Onwenselijk

ChristenUnie, de Nederlandse partij die ruilseks in 2015 onder de aandacht bracht, pleit voor een verbod. In de tussentijd lijken de adverteerders nog niet over stoppen na te denken. ‘Waarom reageer je niet meer? Ik had zin om af te spreken. Hallo, ben je daar nog?’

Een woning in ruil voor seks? Het klinkt te mooi om waar te zijn

De automonteur bleek daadwerkelijk een garagehouder te zijn maar dat is niet bij iedereen het geval, blijkt uit een opvallende advertentie die inspeelt op de woningnood. ‘Door mijn enorme netwerk in de makelaardij kan ik binnen no-time een woning voor je vinden waar je snel al kunt bezichtigen. Binnen 24 uur minimaal 3 bezichtigingen ingepland’. In ruil voor een bezichtiging wil de adverteerder seks met de vrouw, de man ‘mag er ook bij’’.

Zo snel een woning, het klinkt te mooi om waar te zijn. En daar confronteren we hem ook mee. Volgens de aanbieder is het een kwestie van slim zoeken en een goed netwerk hebben. ‘Ik kan het wel laten zien als je bij mij komt’. Hij zegt al vier stellen en drie vrouwen op deze manier ‘te hebben geholpen’. Als mensen de huur niet kunnen betalen, wil hij wel maandelijks een bedrag overmaken in ruil voor een vaste seksafspraak.

Oplichting

Na wat research wordt een ding duidelijk: na de seks zal deze persoon ons nooit aan een woning kunnen helpen. De zoektocht begint in Wageningen, waar hij een eigen kantoorruimte met ‘sfeerhaardje en fijne bank’ zegt te hebben, en eindigt bij zijn ouders aan de keukentafel in Apeldoorn. ‘Woningen aanbieden? Hij kan zelf nog geen huis vinden’, antwoordt zijn vader. De man staat al zes jaar ingeschreven bij een sociale woningfonds en woont noodgedwongen nog bij zijn ouders, omdat hij zelf óók geen woning kan vinden.

De ‘makelaar’ zelf is niet thuis, maar antwoordt later via WhatsApp. ‘Ik ben inderdaad geen makelaar, mijn vader al helemaal niet. Dat was een leugen. Ik deed mij professioneler voor dan ik ben zodat we seks zouden hebben.’ Alles wijst op fraude, maar zelf blijft hij ervan overtuigd dat hij een bezichtiging kan regelen. ’Ik wilde echt een verhuurder voor je bellen.’

Verantwoording

Vanwege de privacy worden de echte en of volledige namen van de adverteerders niet bekend gemaakt. Bij alle adverteerders die zijn gesproken, hebben we ons achteraf kenbaar gemaakt. Ook zijn zij op de hoogte gebracht van de publicatie en heeft iedereen de mogelijkheid gekregen om, anoniem, zijn verhaal te doen. In de meeste gevallen is hier geen gebruik van gemaakt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234