Maandag 26/09/2022

Kamagurka: 'Muziek van nu is veel te braaf'

Luc Zeebroek, beter bekend als Kamagurka, beleefde als puber zijn ultieme spiegelmoment op de gitaarsolo in 'I'm Going Home' van Ten Years After. Zijn muzikale smaak evolueerde van Zappa naar Arno en van Captain Beefheart naar Beck. 'Het wordt allemaal zo gemakkelijk gemaakt. Vroeger kon je een plaat nog echt ontdekken.'

door Nica Broucke

"Muziek is heel belangrijk voor mij. Ze brengt me op ideeën en geeft me energie. Wanneer je een plaat twintig keer hebt beluisterd, draag je die voor de rest van je leven mee. Zappa of Captain Beefheart hoef ik nooit meer op te zetten, die zitten in me."

Als klein Zeebroekje draaide Kama de singles 'Honky Tonk Women' van de Stones, 'Let It Be' (The Beatles), 'Venus' (Shocking Blue) en 'Sugar Sugar' (The Archies) grijs op de pick-up van zijn ouders. "Mijn vroegste muzikale herinnering was een programma op de Franse televisie waarin een madam zangers in een woonkamer interviewde. En dan mochten ze een voor een naar voren komen om een liedje te zingen. Ik heb er Adamo en Claude François zien passeren. The Black and White Minstrel Show, een programma met zingende, zwartgeschminkte blanke mannen dat rond kerst op de Britse tv werd uitgezonden, vond ik zo weerzinwekkend dat ik er een blijvend verlangen naar muziek met stekels aan heb overgehouden."

Als puber zag Kama in dat hij met Black Sabbath, Deep Purple, Slade, Status Quo of Creedence Clearwater Revival, groepen waarvan hij eerst de singles en vervolgens de lp kocht, geen meisjes kon binnendoen. "Daarom kocht ik wel eens een plaat van Cat Stevens, hoewel 'Perfect Day' van Lou Reed de klus ook kon klaren. Daarna, op mijn kamer, liet ik Zappa keihard door de boxen knallen." Toen al stond in de sterren geschreven dat Luk Zeebroek later zelf op het podium zou staan, want naast tekenen ontwikkelde hij nog een ander talent: het luchtgitaarspel. "Ik heb talrijke luchtgitaarconcerten gegeven op de platen van Woodstock. Het ogenblik dat Alvin Lee van Ten Years After zijn gitaarsolo in 'I'm Going Home' speelde, was voor mij het ultieme spiegelmoment."

Zappa en Captain Beefheart zijn Kama's grootste muzikale helden, maar naarmate hij ouder werd, verbreedde hij zijn horizon met David Bowie en Neil Young. "En toen kwam Metal Box van Public Image Ltd. Dat John Lydon zo kort na de Sex Pistols opnieuw zo'n vernieuwende plaat kon maken, vind ik sterk. Nu luister ik al eens naar dEUS of Millionaire. Mauro en Arno vind ik echt heel goed. Dertig jaar geleden bestond er, op Raymond van het Groenewoud na, geen goede Belgische muziek. Ik ben ook meer jazz gaan beluisteren. Geen flutjazz van highschool studentjes, maar powerjazz zoals op Jules Deelders Deelder draait en Deelder draait door.

"Ik heb een bloedhekel aan flauwe romantiek waarin geklaagd wordt over het verlies van een lief of over de eenzaamheid van het individu in de samenleving. Teksten zijn zeer belangrijk. Ze moeten ofwel heel goed, ofwel heel flauw zijn. Het meeste van wat je nu op de radio hoort, is vreselijk."

De laatste jaren koopt Kama nog zelden platen: "Ik vind de muziek van nu veel te braaf. Ik krijg veel cd's. Gisteren nog heb ik van Pias de verzamel-cd You Are Awful... But We Like You: Showbiz Comedy Titbits of the 60s and 70s gekregen, met onder anderen Oliver Reed en Terry Scott."

In Kama's platencollectie neemt Pere Ubu een belangrijke plaats in. "Van die groep heb ik, of liever had ik, zo goed als alles, inclusief liveopnamen in Japan. Ook Devo, Talking Heads, The Residents en Tom Verlaine met Television zijn constanten. Thuis heb ik een ladenkast met cd's en platen die door mijn kinderen werd geplunderd en waar ik eigenlijk niet meer naar omkijk. Daaronder staan een stuk of vijftig vinylplaten.

"De meeste platen waar ik nu naar luister, bewaar ik in mijn auto - mijn auto is mijn platenkast -: Butthole Surfers, Pavement, eels, Beck en het zeer mooie Cruel Words van Johnny Dowd. Kim Duchateau (huiscartoonist van De Morgen, NB) heeft bizarre compilaties gemaakt met muziek die de meeste mensen op de zenuwen werkt, maar ons net ontspant: The Residents, tekenfilmmuziek van Tex Avery en Nurse With Wound. De laatste plaat die ik gekocht heb is Gimme Dat Harp Boy: Roots of the Captain, een compilatie-cd van muzikanten waaraan Captain Beefheart schatplichtig was. Oude blues, fragmenten van dichters en stand-up comedians. Zelfs Louis Armstrong en Charlie Parker staan erop.

"Ik heb een iPod, maar daar heb ik nog maar twee keer naar geluisterd. Het wordt nu allemaal zo gemakkelijk gemaakt, de magie is verdwenen. Vroeger moest je echt zoeken. En als je dan Trout Mask Replica van Beefheart of de goudkleurige vinylplaat van Grand Funk Railroad te pakken kreeg, was het alsof je die zelf had ontdekt.

"Downloaden doe ik niet, daar ben ik te lui voor, maar ik heb er geen probleem mee dat anderen mijn muziek illegaal van het net halen. Want wat is illegaal? Zelfs mensen worden nu illegaal genoemd."

de top

1. Frank Zappa, Hot Rats

"Omdat ik niet kan kiezen. Een volledig instrumentale plaat."

2. Captain Beefheart, Trout Mask Replica

"Zo'n intense muziekervaring. Ik kon mijn oren niet geloven."

3. Johnny Dowd, Cruel Words

"Schitterende teksten en heel goede muziek."

4. PiL, Metal Box

"Vernieuwend en indringend."

5. Pere Ubu

"Alles..."

6. Talking Heads, 77

"Hun allereerste, met 'Psycho Killer'."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234