Woensdag 06/07/2022

Karaoke voor vleermuizen

Sisters Of Mercy in een volle Ancienne Belgique

Nostalgie is een ziekte, en reünietournees blijven een van haar hinderlijkste symptomen. Ook Sisters Of Mercy, een groep die gedurende de vroege jaren tachtig gold als de belangrijkste exponent van de postpunkscene, werd recent door het virus besmet, en als het concert van dit Britse gezelschap, maandagavond in de Brusselse Ancienne Belgique, een graadmeter mocht zijn, is er niet meteen hoop op beterschap.

De reden hiervoor laat zich raden. Sisters Of Mercy is intussen de soort tandenloze dinosaurus geworden waar aanvoerder Andrew Eldritch vroeger zelf zo terecht tegen ageerde. De groep, waarvan hij overigens de enige constante is, sleept zich voort als een door artrose getroffen monster: doffe ogen, lamme spieren en klauwen die tot in het vlees zijn uitgesleten. De laatste acht jaar heeft Eldritch geen seconde nieuwe muziek bedacht, en niemand ervoer dat echt als een gemis, al was het maar omdat er contradictorisch genoeg wel platen bleven verschijnen. De gothfather recycleerde zijn catalogus immers op een manier die bij de groene beweging ongetwijfeld respect zou afdwingen. Eerst was er Some Girls Wander By Mistake, een cd waarop alle vroege maxi's van Sisters Of Mercy aan elkaar werden gelast. Een jaar later volgde A Slight Case Of Over Bombing, een representatieve compilatie van de periode erna. Intussen nam Eldritch, een mythomaan zonder weerga, elke gelegenheid te baat om het mysterie rond zijn persoon intact te houden. De laatste jaren gaf de man geen interviews meer, en trad hij slechts op wanneer zijn rekeningstand daarom verzocht. Ook voor het concert in Brussel werd het spel met verve gespeeld. Tickets waren weliswaar gratis, maar ze moesten wél verdiend worden via wedstrijden allerhande. Hysterie alom, kortom, en talloze fans bleven verkleumd op de stoep staan.

De Ancienne Belgique leek maandagavond nog het meest op een casting voor Return Of The Living Dead-The Sequel. Honderden fans hadden hun intussen pijnlijk knellende puntschoenen weer bovengehaald, toupeerden het gitzwart geverfde haar tot er statische elektriciteit ontstond en kwakten alle restjes eyeliner die ze konden vinden op het aangezicht. Dit moest zowat de enige plek ter wereld zijn waar Marilyn Manson incognito naar het toilet kon gaan. De sound van Sisters Of Mercy onderging door de jaren nauwelijks een evolutie die naam waardig. Vooreerst was er de monotone grafstem van Eldritch, al kon men die door de ontstellend slechte geluidsmix nauwelijks horen, zodat het wel leek of er de hele avond instrumentale versies van Sisters-hits werden gespeeld. Het deerde niet, want zodra opener 'First And Last And Always' door de zaal galmde, scandeerde men het refrein uit volle borst mee. Karaoke voor vleermuizen: het was weer eens wat anders.

De rauwe, verwaaide gitaren bepaalden als vanouds het klankbeeld, maar veel indruk wisten ze niet te sorteren. De twee figuranten waar Eldritch zich mee omringd had, leken meer begaan met hun imago dan wat anders. Ze plukten wijdbeens aan de snaren, keken met verwilderde blik de zaal in, en zorgden ervoor dat hun borsthaar altijd zichtbaar bleef. Al bij al was de drummachine nog het meest in vorm. Dr. Avalanche, want zo heet het ding, kreunde de ene donkere discodreun na de andere, maar gedanst werd er niet. 'Burn' genereerde ternauwernood een waakvlammetje, 'On A Wire' was de draad kwijt, en 'Temple Of Love', ooit een imposant bouwwerk, bleek dringend aan restauratie toe. 'Dominion/Mother Russia', een nummer waar vroeger een onheilspellende dreiging van uitging, was nu net zo angstaanjagend als een roodborstje dat op de vensterbank een vrolijk lentelied zit te fluiten. Het viel overigens op dat het (relatief) recentere werk veel beter onthaald werd dan de songs waarmee Sisters Of Mercy een plaats in de popencyclopedie had verdiend. Zo konden de fans 'Vision Thing', 'This Corrosion' en het semi-akoestische 'Something Fast' woord voor woord meebrullen, terwijl 'Jolene', de Dolly Parton-classic die Eldritch nu al twintig jaar op het repertoire heeft staan, amper herkend werd. Na dik anderhalf uur hielden de doemdenkers het voor bekeken, en hoewel de betere Sister-songs ('Body Electric', 'Alice', 'Walk Away') toen nog niet waren opgedolven, zat niemand op nog meer te wachten. Als de geruchten kloppen, verschijnt er later op het jaar een nieuwe Sisters Of Mercy-elpee.

Bart Steenhaut

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234