Zondag 02/10/2022

'Leeftijd is niet meer dan een voetnoot in een productie'

'Samen zijn we 189 jaar en er is een leeftijdsverschil van vijftig jaar tussen de oudste en de jongste'

Antwerpen / Van onze medewerker

Jan De Smet

In het Fakkeltheater werken vier mensen van zeer uiteenlopende leeftijden aan een productie, zonder een spoor van onderling antagonisme. Dat vinden zij heel gewoon. Anders kan theater nooit een staalkaart van de maatschappij zijn.

"Alle mannen willen maar één ding", dixit de moeder van Yvonne Verhaeghe, "En toen draaide ze zich om. Meer heeft ze me nooit gezegd." Daarmee moest Yvonne het stellen wat seksuele voorlichting betreft. Als goede leerlinge aan de school van het leven kwam ze al snel achter de betekenis van moeders woorden. Meer nog dan geld en liefde is het seks die de wereld doet draaien. Een openhartig gesprek daarover met de krasse 73-jarige, die er zo te horen nog wel pap van lust. "Ik kom van de boerenbuiten. Hoe ging het er toen aan toe? De boer zat op de meid. De boerin deed het met de knecht. Iedereen deed het. Maar men sprak daar nooit over, want men was zo preuts dat een mens alleen bestond tot aan zijn middel. Er waren de jaren zestig voor nodig om van seks een gewone menselijke belevenis te maken." Dat is dan ook het uitgangspunt geworden waarrond ze als regieassistente brainstormde met drie kompanen: Caroline van Gistel (54), Caroline Rottier (39) en regisseur Jenne Decleir (23), zoon van.

Yvonne over hun artistieke kind dat de naam My Love Is Fantastic meekreeg: "We hebben geprobeerd te zeggen wat men nu verstaat onder seks, nu alles gecommercialiseerd is en tot autobanden toe met seks geadverteerd worden. De begrippen die over seks bestaan, hebben we doorprikt."

Wat voorligt, is performancetheater met een mix aan stijlen. Er is cabaret, commedia dell'arte, stand-up comedy. Ze werken met zelfgeschreven teksten, krantenberichten, er wordt geïmproviseerd en er is materiaal van Dario Fo en Franca Rame. De muziek is van Jenne.

Caroline Rottier: "We doen alles met de nodige bescheidenheid. Maar leuk was het wel: drie vrouwen en één man. Samen zijn we 189 jaar en er is een leeftijdsverschil van vijftig jaar tussen de oudste en de jongste. Voortdurend met elkaar in dialoog zijn, daar kwam het op aan."

In het succes van hun samenwerking zien zij het overtuigende bewijs dat alle leeftijden harmonieus kunnen meedraaien in het theater. Waarmee het gesprek komt op de serie 'De opstand der coryfeeën' (DM vanaf 28/8).

Volgens van Gastel werken er in het theater echt niet zo'n tegenstrijdige krachten op elkaar in zoals sommigen laten uitschijnen: "Het is precies jong contra oud. Ik kan erin komen als er gezegd wordt dat mensen van verschillende leeftijden met elkaar moeten leren omgaan. Maar zie ons zitten. Leeftijd is niet meer dan een voetnoot in een productie."

De benjamin van het gezelschap, Jenne, treedt haar bij: "Als het over iets universeels gaat als creativiteit, dan hangt het niet van iemands leeftijd af of een samenwerking al dan niet lukt. Onze groep is daar een goed voorbeeld van. Zelf heb ik nooit anders geweten. Toen ik studeerde aan Studio Herman Teirlinck, werd ik dagelijks geconfronteerd met oudere acteurs, onder anderen mijn vader, Luc Perceval, Wannes Van De Velde, Pjeero Robjee. Hugo Claus liep ook wel eens langs. Die leerden ons zoveel. Ik vind het raar dat de mensen die wij zo nodig hebben, aan de kant worden geschoven."

Dat is koren op de molen van Yvonne: "Als men je oud vindt, word je geacht je aldus te gedragen en achter je lijn te blijven. Je mag of kunt zogezegd niet meer mee met de jeugd. Over oudere acteurs zeggen ze net hetzelfde. Wij zouden niet meer meekunnen met de jeugd. Belachelijk. Vroeger bleven de ouderen tot op hoge leeftijd spelen en er was veel leeroverdracht, want die jonge gasten luisterden. Nu ben je, zodra je de 60 voorbij bent, afgeschreven binnen en buiten het theater. Moet al onze ondervinding nu zomaar op de mesthoop gegooid worden? Een land telt niet zoveel kunstenaars. Men moet die koesteren en met respect behandelen. Dat gebeurt hier allerminst."

Van Gastel vindt het arbitrair van de leefdtijdsproblematiek alleen een theaterkwestie te maken: "Als je naar de maatschappij kijkt, dan merk je dat er overal mensen zijn die volledig vastzitten. Dat heb je evengoed in het theater als bijvoorbeeld in de bankwereld en er wordt net zo goed binnen als buiten het theater gediscrimineerd. In het theater moet ieder zijn ding doen. Maar laat ons ophouden met te stigmatiseren en overal liefdeloos het etiket oud of jong op te kleven."

My Love Is Fantastic, première op vrijdag 30 november 2001. Het stuk loopt tot 16 december in de Zwarte Zaal van Het Fakkeltheater te Antwerpen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234