Maandag 04/07/2022

Lezersbrieven

IT en onderwijs

De waarde van IT voor het leerproces wordt over het paard getild. IT is een techniek en dus een middel, maar men mag er geen streefdoel of statussymbool van maken.

De nieuwe generatie van leerlingen is veel bezig met digitale apparaten en besteedt veel tijd aan het uitzoeken van alle technische mogelijkheden. Ondertussen zakt het niveau van hun algemene kennis, maar ook hun levenswijsheid en sociale vaardigheden.

Toen wij middelbaar onderwijs volgden, moesten we voor de examens honderden bladzijden instuderen. Op de universiteit werden er dat duizenden. Ik kan me moeilijk voorstellen dat de student van morgen al die leerstof in zich opneemt en verwerkt vanop een klein schermpje, terwijl hij de belangrijkste passages markeert en notities bijschrijft.

Laat ons even stilstaan bij een achterliggende dynamiek. Vandaag de dag is de IT een belangrijke economische sector en stelt hij hopen mensen tewerk. Die kunnen maar alleen aan de slag blijven als er voortdurend nieuwigheden uitgedacht, ontwikkeld en geproduceerd worden, altijd maar sneller en meer. En voor alles wat geproduceerd wordt, moet een markt gecreëerd worden. De sector heeft een hele promotie- en reclamemachine opgezet om ons te overtuigen van het nut en de onmisbaarheid van al dat nieuwe (dat winst moet genereren). In deze publiciteitscampagne is het belangrijk om de jongeren mee te krijgen, en hen wordt dan ook voortdurend ingehamerd dat digitaal infotainment zoveel cooler is dan studeren.

We moeten waakzaam blijven, opletten dat deze IT niet leidt tot verkleutering van ons onderwijs en indirect van onze maatschappij. Onze scholen mogen geen wereldvreemde techneuten afleveren. Wel jonge mensen met een brede kennis en met kritisch inzicht. Hier moet de focus van de onderwijsvernieuwing liggen.

Felix Bergers, leraar secundair onderwijs, As

Nultolerantie

In een democratie is nultolerantie iets wat je gedurende een beperkte tijd in een beperkt gebied kunt invoeren om een acuut probleem onder controle te krijgen en dan moet je er nog voorzichtig mee omspringen. In een maatschappij waar 11,5 miljoen mensen wonen op 33.000 vierkante kilometer zijn er dagelijks miljarden interacties en daar zal al eens iets bij misgaan. Dat kan niet allemaal justitieel onder controle gehouden worden en het is zelfs niet aangewezen om dat te proberen. De enige regimes die erin geslaagd zijn gedurende een langere tijd over het hele grondgebied een soort nultolerantie te handhaven, waren stuk voor stuk moorddadige dictaturen.

Nultolerantie is een gevaarlijke utopie die niet te verwezenlijken valt. Als we op het hele grondgebied België drie maanden nultolerantie hanteren, dan creëren we meteen tien jaar gerechtelijke achterstand en het finaal vastlopen van onze justitie. De opdracht die Alexander De Croo hier aan zijn eigen minister meegeeft, is een onmogelijke maar wel een waarop ze mag afgerekend worden. In essentie heeft hij met deze uitspraak het politieke functioneren van minister Turtelboom volledig verlamd. Binnen justitie kan ze niet met een nultolerantiebeleid afkomen - iedereen weet daar dat dat je reinste onzin is - en in het parlement wordt ze de schietschijf van Vlaams Belang en N-VA. Daarbij moet ze ofwel de waarheid zeggen en haar voorzitter afvallen, ofwel verhaaltjes vertellen die suggereren dat ze aan nultolerantie werkt, maar waarvan ze zelf weet dat die kant noch wal raken.

Zelden heeft een partijvoorzitter met zoveel overtuiging, enthousiasme en inzet gewerkt aan de totale ondergang van zijn eigen partij als Alexander De Croo. Eerst hard onderhandelen om de portefeuille van justitie te krijgen en vervolgens je eigen minister in de voet schieten, je moet het maar doen. Vooral als die minister zo ongeveer de enige overgebleven Open Vld-politica is die de capaciteiten heeft om een ruim publiek aan te spreken. De Croo heet een rationeel mens te zijn, maar mij lijkt hij eerder een ongeleid projectiel. Houd er dus maar rekening mee dat hij in de komende discussie over economische relance er weer de stekker zal uittrekken.

Willy Vandenbrande, Brugge

Nederland heeft niet te veel betaald voor ABN Amro en Fortis Nederland

Wouter Bos betaalde 16.8 miljard euro voor ABN Amro en Fortis Nederland. Uit het onderzoek van de jongens van Jan de Wit heeft Nederland voor ABN Amro minstens vier miljard te veel betaald. Die 16,8 miljard stond, constateert Jan de Wit, "in geen verhouding tot de economische waarde". Deze analyse is onzinnig. Hoe is de prijs van 16,8 miljard tot stand gekomen? Eigenlijk vrij eenvoudig: België vroeg 22 miljard euro voor het geheel, Nederland bood voor alles 9 miljard euro. Uiteindelijk kwam er 16,8 miljard euro uit de bus. Niet eens zo gek ver van het precieze gemiddelde.

Het klopt ook niet dat de Belgen het slim hebben gespeeld. Volgens insiders maakte België tijdens de onderhandelingen zelfs een ronduit zwakke indruk. Voor socialistisch senator Johan Vande Lanotte improviseerden de Belgen erop los. In een interview met De Morgen vertelde hij dat het zijn "stellige indruk is dat de regering vooral slecht voorbereid aan het Fortisdossier is begonnen".

Dat was niet het geval in Nederland. In het voorjaar van 2007, lang voor het uitbreken van de crisis, kregen de kaderleden van De Nederlandsche Bank een gedegen opleiding. Daarbij ging men uit van een specifiek draaiboek waarbij een fictieve Nederlandse bank met vestigingen in meerdere landen zwaar in de problemen kwam. Het is geen toeval dat er voor een bankcrisis gekozen werd. De training leverde heel wat bruikbare inzichten op. In een uitgebreide analyse achteraf werd vastgesteld dat met name snelle communicatie van primair belang was. Het is dan ook pijnlijk dat de Belgische premier Leterme in het najaar van 2008 bekende dat hij Eurocommissaris Neelie Kroes niet eens kon bereiken.

Bij de simulatie van de bankencrisis in het voorjaar 2007 deden de Nederlanders ook een beroep op het leger. Een van de pijnpunten was de levering van cash geld. De militairen kregen dan ook de opdracht om vliegensvlug baar geld naar de bankautomaten in het land te vervoeren en ervoor te zorgen dat die niet 'droog kwamen te staan'.

De oefening bewijst dat de Nederlanders vooruitziend waren. In het voorjaar van 2007 was de bankencrisis immers nog alleen maar in de verte aan het rommelen.

Dankzij de simulatie hadden de Nederlanders een draaiboek om de echte crisis aan te pakken. Ze hadden ervoor gezorgd dat de telefoonlijsten volledig waren en up-to-date. Dat laatste lijkt misschien triviaal. Maar de bankencrisis werd voor het grootste deel via de telefoon aangepakt. Nout Wellink, de bovenbaas van De Nederlandsche Bank, was bij wijze van spreken vergroeid met zijn iPhone.

Volgens NRC Handelsblad richtten de Nederlandse onderhandelaars een heuse warroom in. Dat mag beeldspraak zijn, de oorlog was er niet minder om, oorlog op de financiële markten, en (economische) oorlog tussen Nederland en België. De militante sfeer kwam het scherpst tot uiting tijdens de cruciale week van eind september en begin oktober 2008.

Eén ding is zeker: Nederland heeft geen euro te veel betaald. Iets anders zou pas verbazingwekkend geweest zijn van onze zuinige noorderburen.

Thierry Debels, auteur van De ondergang van Fortis

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234