Maandag 15/08/2022

Lezersbrieven

Oulematou

Er zijn wetten die rechtvaardig zijn en waarvan de toepassing soms zeer onrechtvaardig aanvoelt. Zo de wet die 'zwartwerkers' beschermt tegen uitbuiting.

Dat een werkgever verantwoordelijk wordt gesteld wanneer een werknemer betrokken wordt bij een werkongeval en door het ontbreken van een legaal statuut niet beschermd is door een ziekenfonds is volledig terecht. Temeer daar algemeen geweten is dat vaak juist werknemers die in de illegaliteit werken dit vaak doen in gevaarlijke en ongezonde omstandigheden, dat een werkongeval dan ook niet zelden te wijten is aan nalatigheid of onaangepast materiaal of veiligheidsvoorzieningen, is algemeen geweten. Situaties zoals die door de gebroeders Dardenne mooi werden getoond in hun bejubelde film La promesse moeten inderdaad worden aangeklaagd en slachtoffers beschermd.

Maar waar is het verband met een werkongeval en de verantwoordelijkheid van de werkgever wanneer een jonge vrouw bij een zonnige wandeling op straat omwille van haar huidskleur door een gestoorde jongeman wordt neergeschoten?

Waar komt hier de verantwoordelijkheid van de werkgever ter sprake?

Deze vraag is op zich reeds relevant. Maar hoe pijnlijk onlogisch lijkt de toepassing van een wet die in dit geval de mogelijkheid biedt om de ouders van een vermoorde peuter, collateral damage van een racistische moord, verantwoordelijk te stellen met alle financiële gevolgen van dien.

Dat een vorige rechter dit niet als werkongeval beoordeelde en dit nu in beroep wel het geval was, bewijst het bestaan van een mistzone.

Dat een pijnlijk menselijk drama en mooie gevoelens van solidariteit kunnen overschaduwd worden door louter geldkwesties is triest en roept maatschappelijke vragen op.

Naam en adres bekend bij de redactie

Newtown

Naar aanleiding van het bloedbad in Newtown drukt een jonge moeder haar bezorgdheid uit over haar dertienjarige zoon met psychische problemen. De jongen werden al verscheidene psychiatrische labels opgeplakt en hij slikte antipsychotica en antidepressiva bij de vleet, zonder resultaat. Hoog tijd voor een zinvol maatschappelijk debat over geestelijke gezondheid, vindt de moeder. Ik ben het helemaal met haar eens. Om te beginnen lijkt het me verstandig de huidige aanpak van de psychiatrische wereld ernstig in vraag te stellen. Wijst de exponentiële toename van stoornissen en bijbehorende psychofarmaca niet op een medische mode? Als je als kind in de jaren zestig iets te lang keelpijn had werd je even routineus van je amandelen ontdaan als vandaag rilatine voorgeschreven wordt. Misschien moeten we onze kinderen gewoon weer kinderen laten zijn, en ze buiten laten spelen om hun overtollige energie kwijt te raken.

Francis Wildemeersch, Gent

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234