Dinsdag 09/08/2022

Lezersbrieven

De uitspraken van Jan De Nul blijven de gemoederen beroeren. Kwesties als werkloosheid en bij uitbreiding armoede zijn 'nooit een keuze', antwoordde Celia Ledoux in een opmerkelijke getuigenis in deze krant, 'maar een erfelijke ziekte'. Reacties op haar bijdrage, en die van Rudy De Leeuw, bleven niet uit

Linkse en rechtse blindheid

Een sterk opiniestuk van Celia Ledoux (DM 24/6). Ik besef heel goed dat ik geluk heb en om die reden zal ik nooit klagen bijvoorbeeld over hoe veel belastingen ik moet betalen. Armoede is geen keuze en moet verdwijnen. Wat mij stoort is dat rechts en links altijd schieten op de anderen maar blind zijn voor de misbruiken aan 'hun' kant. Jawel, er zijn mensen die niet willen werken of dat in het zwart doen en nog eens uitkering trekken. Deze schaden de zaak van de armen minstens even veel.

Maarten Seghers, via de website

Kansen benutten

De situatie waarin je opgroeit is niet je eigen keuze, zoals Celia Ledoux terecht bemerkt, de manier waarop je ermee omgaat wel. Wie tegenslag heeft, moet door de staat ondersteund worden, maar die steun mag niet leiden tot niets doen en dat heeft mevrouw Ledoux reeds als kind begrepen. U heeft uw kansen benut , waarvoor respect. Jan De Nul pleit niet om alle toelagen af te schaffen, maar wel om initiatief en verantwoordelijkheid aan te moedigen. Laat ons eerlijk zijn, rijk worden en blijven kan niet door niets te doen.

Rania Desaegher, via de website

Wél een keuze

Werkloosheid is dikwijls een keuze. Ik heb jaren drie jobs uitgeoefend. Eentje van vier uur in de voormiddag, dan middagpost, en een zaterdagjob. Ik ben uit de rode cijfers geraakt, kinderen zijn naar de universiteit gegaan en nu heb ik het goed. Ik heb 17 jaar voor Creyfs gewerkt, heb er honderden gezien die één dag bleven op het werk: het was te vroeg opstaan, te warm, te koud, te zwaar, te snel, en die waren 30 jaar jonger dan ik. Niet iedereen, maar velen wentelen zich in de werkloosheid.

Bala de Lumey, via de website

Ook andere verhalen

Meneer De Nul, ik kan na dertig jaar ervaring met het hoger onderwijs ook andere verhalen vertellen: over rijkeluiszoontjes en -dochters die geen goesting hadden om te studeren, maar wel met een dure auto in de schoolbuurt rondtoerden, rondjes betaalden in de studentencafés, jaar na jaar voor hun examens zakten maar die (als ze ten slotte zonder diploma opkrasten) meteen een vetbetaalde baan vonden dankzij de relaties van hun familie. Vertel ook dat verhaal eens!

Danny Devreese, via de website

Hier in Brussel

Ik zie hier in Brussel dagelijks mensen die smeken om werk, die daarvoor extra taalcursussen gaan volgen en overal solliciteren. Het mag niet baten, tenzij hier en daar uitgebuit worden in het zwart door malafide ondernemers die hen dan 7 euro per uur betalen. Dat een ondernemer als De Nul zulke uitspraken deed, is gewoon degoutant. Ook het Dalrymple-volkje beseft niet hoeveel geluk zij al gehad hebben.

Li Vroonen, via de website

Amerikanisering

Sinds de jaren 1970 is onze materiële welvaart globaal bekeken verdubbeld. Volgens de VN behoort onze bevolking vandaag gemiddeld ook tot de hoogst opgeleide op deze planeet. Nochtans is de vulgaire, anti-

sociale en anti-overheidspraat nooit zo groot geweest als nu. De onderdanigheid van de bevolking tegenover buitensporige hebzucht is ook nooit zo groot geweest als nu. We zijn echt

veramerikaniseerd.

Wim Magerman, via de website

Aan: info@jandenul.com

Geachte heer De Nul,

Al enige tijd ben ik op zoek naar een job als managementassistent, office manager of eventueel onthaalbediende. Momenteel ben ik aan het werk als receptioniste/all round-medewerker in een erotisch massagesalon, waar ik voor 10 euro per uur, soms 14 uur aan een stuk, tepels uit onze reclame-afbeeldingen photoshop, handdoeken met spermavlekken in de was gooi en met brede glimlach de grofste commentaren aanhoor. Het is lang niet de slechtste baan die ik al heb gehad, maar ze biedt me zo goed als geen zekerheid en zit ver onder mijn niveau. Ik heb twee universitaire diploma's; helaas in de verkeerde richtingen (geschiedenis en journalistiek) en volgde twee jaar geleden de cursus Management Assistant bij de VDAB, kwestie van toch een 'nuttigere' opleiding te hebben gehad. Jammer dat de bedrijfswereld niet bleek te zitten wachten op een management assistant zonder ervaring, zonder kennissen in het bedrijf of zonder perfecte tweetaligheid (als ik afga op de antwoorden die ik kreeg na sollicitaties).

Had ik minder moeten luisteren naar de generatie voor mij, die mij op het hart drukte om toch maar vooral je passie te volgen, en je studiekeuze niet te laten bepalen door de droom van een carrière en geld? Had ik niet moeten beslissen om het kleine wezentje dat in mijn buik was beginnen groeien te houden?

Ik wil graag werken, zeker wel, maar ik ben er ondertussen achter dat ik niet eender wat wil doen. Ik heb het geprobeerd: ik heb pampers ververst, ik heb kots opgeruimd, ik heb snot van de randen van badkuipen gekrast. Ik ben om half vijf opgestaan om acht uur aan een stuk in een telefooncentrale te gaan zitten, om mensen lastig te vallen met vragen over de meest onzinnige producten. Telkens voor een paar weken. Dan gaat het niet meer. Dan weegt het schampere loontje niet meer op tegen de hersendodende routine, de vernederende taken, en nog het ergst van al: de meewarige blik van buitenstaanders als je hen over je job ('maar receptioniste' - en dan heb ik nog niet gezegd in welke sector) vertelt.

Blijkbaar bent u stééds op zoek naar mensen die graag willen werken. Bij deze, een zeer enthousiaste en spontane sollicitatie. Ik woon in het Antwerpse, en ik zou graag op max. 15 km van mijn woonplaats willen werken. Daarnaast moet mijn partner 's ochtends om 6 uur opstaan voor zijn job, zodat ik er als enige voor insta dat onze zoon naar school kan worden gebracht en dus pas ten vroegste om half negen/negen uur kan starten. Voor de rest ben ik flexibel.

Ik kijk uit naar uw spoedige reactie. Met vriendelijke groeten,

H. Van Hoof, Edegem

Dialoog, aub

Een dialoog tussen Rudy De Leeuw en Jan De Nul zou beter passen, zonder de man te spelen (DM 24/6). Er lopen in ons land overal werklozen die de gewone burger uitdagen in de zin van 'Het zijn zotten die werken'. Zonder ondernemers kan een gemeenschap niet vooruit, maar ook vakbonden zijn nodig. Alleen moeten deze laatsten meer zin voor realiteit aan de dag leggen, en het conflictmodel laten varen. Vakbonden vinden best hun plaats in een bestuursraad.

William de Winne, via de website

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234