Maandag 08/08/2022

Londen mag een bank vooruit

wintermode 2003-2004

Londen, het broednest van creatief talent, waar het gekste eerst komt maar verkoopbaarheid bijkomstig is. Dat is het beeld van de fashionscene dat we al jaren hebben. Een beeld dat we nu moeten bijsturen, want we kregen er veel originele, maar flatteuze kleren te zien, die, vaker dan in Milaan bijvoorbeeld, zin deden krijgen om meteen naar de winkel te lopen.

Ja, er komt een kleine, donkerharige man binnen met een bonsai op zijn hoofd, vergezeld van een dame met een dubbel zo lange fazantenveer op het hare. Immer aanwezig is Isabella Blow, moderedactrice bij Tatler en beschermvrouwe van al wat jong en creatief is. Dapper draagt zij hun probeersels. Omdat het bar koud is, draagt Hilary Alexander van de Daily Telegraph een enkellange mantel van konijnenbont, en een trappersmuts met een beverstaart, en Hamish Bowles, de moderedacteur van Vogue, zet de volgende dag ook zijn bonthoed op. Maar dan hebben we de grootste extravaganties bij het publiek wel gehad. Voor de rest loopt het modevolk ook hier overwegend in 't zwart, een soort canvas waartegen de nieuwste handtassen en schoenen worden geshowd. (De Evening Standard wijdde woensdag anderhalve kolom aan de getoonde kleren maar een volle pagina aan de handtassen van de moderedactrices, compleet met de prijzen).

Londen is het kleine broertje op het wereldtoneel van de mode. Net na New York, en voor Milaan en Parijs, trekt het nog altijd niet die grote massa's perslui en aankopers. Belangrijke Britse designers, zoals Alexander McQueen, Stella McCartney, Vivienne Westwood en John Galliano, showen elders en tussen de minder bekende namen zit altijd wel talent dat eruit wordt geplukt om te werken voor grote huizen elders. Op Paul Smith na, van wie gezegd wordt dat hij meer omzet maakt dan alle overige Britse ontwerpers samen, zit er bij de vaste waarden geen grote export naar Europa in. Toch was deze editie een beetje bijzonder. Het duo Clements-Ribeiro keerde terug naar Londen - ze zijn bij ons bekend geworden toen ze door het Franse merk Cacharel in dienst werden genomen-, Paul Smith geeft een damesdefilé hier (de heren showt hij in Parijs) en Katharine Hamnett is ook terug na tien jaar afwezigheid. Zelfs Zandra Rhodes, de kleurrijke parkiet uit de Londense hippietijd die af en toe nog eens werd opgevoerd in AbFab, maakt een comeback en opent een modemuseum. Daarnaast zijn er de traditionele Britse merken die een opkikker hebben gekregen, Burberry voorop, en enkele onverwoestbare namen als Betty Jackson en Nicole Fahri, die mogen rekenen op een trouwe aanhang.

goed gesteund

Londen heeft een traditie van sponsorship voor jonge ontwerpers: in het verleden door Marks & Spencer en Vidal Sassoon; dit jaar door de high street-keten Topshop en de beauty-afdeling van Procter & Gamble. Aankomende ontwerpers krijgen financiële steun voor hun defilé of een plaats op de beurs. Vijftien jongeren kregen dit seizoen op die manier een kans van Topshop, onder hen Emma Cook, Jens Laugesen, Tata Naka en House of Jazz.

Een van de heikele punten in Londen is vaak het ontbreken van topmodellen. Dat zou geen bezwaar mogen zijn om de kleren naar waarde te schatten, maar als je twee shows hebt gezien waarop de vreemdste creaturen, ingenomen met hun vermoede talenten, aan en af lopen, hoeft niemand je er nog van te overtuigen dat ook mannequin-zijn een vak is. Om dus tegemoet te komen aan dat probleem had Procter & Gamble dit jaar enkele grote namen kunnen overhalen om toch naar Londen te komen. En zo zagen we hoe die kleren ineens dubbel zo aantrekkelijk worden, als ze gedragen worden door Jodie Kidd, Erin O'Connor of Jacquetta Wheeler.

leve cardin!

En hoe ziet de volgende winter er nu uit volgens de Britten? Heel erg sixties, met onverholen knipogen naar Courrèges, Mary Quant en Pierre Cardin. Heel kleurig ook, bij sommigen, of anders radicaal zwart, zoals bij Katharine Hamnett en Jasper Conran, enkel afgewisseld met een streepje room of champagne.

Bijzonder opgetogen kwam ik buiten bij Betty Jackson. Twintig jaar is ze bezig en haar naam klinkt misschien alsof ze vooral de moeders van de huidige tieners kleedt, maar met deze show bewijst ze dat ze in ieder geval in haar hoofd zo jeugdig als een veulen is gebleven. 'Diamonds on the soles of your shoes' luidt de samenvatting van haar collectie, en daarmee is veel gezegd: doe gerust een beetje frivool, maar combineer de glamour met goed zittende, leuke, alledaagse kleren die bewegen. Hoofdtonen zijn chocolade en koffie, er is veel velours, knielange losse plooirokken, een caramelkleurige grove trui met franjes, een jasje van beige koeienvel, platte laarzen, en bij alles massa's oude strassbroches, haarlinten met schitterende steentjes, schuin gedragen blinkende sieraden, als de riem van een tasje, een lurex sweater met rits op een zwarte minikilt en jeugdige zijden jurkjes met pompoenoranje bedrukkingen. lang geleden dat er nog eens een show was waarbij niet alleen mijn professionele oog werd gestreeld, maar waarbij ik meteen dacht van: dit wil ik hebben, en dat en dat. Sonja Noël, van de Brusselse winkel Stijl en uitgenodigd door de British Fashion Council, is ook onder de indruk. Ze wil de collectie zeker van naderbij gaan bekijken.

Ook bij Paul Smith zitten er heel wat hebbedingen. Hij laat ons naar een fabrieksgebouw in West-London komen, in de buurt van de BBC-studio's. Na een uur tijd te hebben verloren in het verkeer, de tweede teleurstelling: het is er ijskoud. Suzy Menkes van de Herald Tribune loopt demonstratief te stampvoeten en trekt haar capuchon ver over het hoofd. Waarvoor is dit nodig, als er centraal gelegen tenten zijn? Het belet niet dat de bijzonder kleurrijke kleren ons gauw welgemoed stemmen. Kandinsky-achtige prints, jasjes met ingezette cirkels en banen in puddingkleuren - een verwijzing naar Pierre Cardin. College-jasjes met verticale strepen, knielange plooirokken, kimono's, opoe-jassen, een perfect zwart broekpak waarvan de naden onderstreept zijn met felgekleurde biezen, satijnen jassen met kleurrijke borduursels op de rug... Paul Smiths laatste herenshow was teleurstellend, maar, denk ik nu, wel begrijpelijk als je met zo'n uitgebreide collectie voor de vrouwen in je hoofd zit. "In deze donkere tijden wou ik blije kleren geven aan de mensen", zei Smith achteraf, en als blij synoniem is van kleurrijk, dan krijgt hij de maximumscore.

door en door brits

Burberry geeft geen show, maar ontvangt in zijn hoofdzetel waar de kleren aan nylondraden zijn opgehangen en kelners rondlopen met dienbladen vol champagne. Ontwerper van dienst, de jonge Christopher Bailey, gaat verder op de ingeslagen weg: het patrimonium bewaren maar voorzichtig moderniseren. De oorspronkelijke beige/zwarte ruit is in geen velden of wegen meer te bekennen, wel een vage uitvergrote versie in roze en grijs. Het aanbod is nadrukkelijk uitgebreid met lederen accessoires, mooie grote tassen van paars daim, en het hoofdthema is een combinatie van gekleed en sportief in één. Een zwart wollen herenpak heeft nylon zakken en epauletten, er zijn minirokjes in combatstijl, een smoking gedragen met een V-hals trui, blousons met onopvallende ritsen, de onvermijdelijke trenchcoats, nu in korte versie met kleine flappen.

Even Brits maar van een heel andere orde is Jasper Conran. De zoon van Sir Terence heeft zijn clientèle in de Londense high society, en bedient die perfect. Hij showt in de tent, maar heeft ze vol roze lampenkappen gehangen en de vloer met wit tapijt bedekt. Het salongevoel is er direct. Erin O'Connor opent het defilé in een zwart geschoren schapenjasje, met witte lederen biezen. Blote benen, lakleer voor de hooggehakte pumps en het bijpassende handtasje aan een vergulde ketting. Wat volgt, zijn namiddagjurken, avondjurken, goed zittende broeken, een rechte rok van pony met een nauwsluitend zwart truitje, een jurk met een zoom van struisvogelveren, veel kasjmier en chiffon, zwart of beige. Allemaal heel deftig en duur, maar sensueel. De dames zien eruit of ze gisteren nog naar de kapper zijn geweest om met hun man te dineren, maar vandaag zo weinig mogelijk om het lijf hebben, wanneer de minnaar langskomt.

Julien McDonald is een moeilijk geval. Hij werd bekend als 'de Britse Versace' en dan weet je meteen dat hij geen 'stille' kleren maakt. Hij werd ingehuurd door LVMH om Givenchy te leiden, en dat gaat met vallen en opstaan. Zijn show, die met twee uur vertraging begint, is één grote chaos omdat er nogal wat plaatselijke beroemdheden zijn uitgenodigd en het pr-volk als kippen zonder kop rondloopt. Wanneer dan eindelijk iedereen min of meer gezeten is en de eerste modellen verschijnen, springen enkele actievoerders van Peta op het podium. Opnieuw commotie. Ze worden met Britse voorkomendheid afgevoerd, maar de stemming in de zaal blijft onrustig. Nochtans lijkt McDonald in goede doen. Het meest beklijvend zijn zwarte spinnewebkleren, blousons van bont en zowaar enkele zwarte Audrey Hepburn-jurken.

Overwegend zwart en wit, sterk en soms ingewikkeld is de collectie van Sophia Kokosalakis. Afkomstig uit Griekenland werd deze Londense enkele seizoenen geleden opgepikt door Ruffo, het Italiaanse ledermerk dat opvallend jong talent opsnort in de hele wereld. Het is een soort eremerk, en Sophia bewees dat ze het waard is. Zelfs Alexander McQueen slipte binnen en sloeg de show van achteren in de zaal gade.

weg met blair!

En als je van de jaren zestig spreekt, kun je niet zonder protest. Katharine Hamnett houdt het vaandel hoog. Op de eerste verdieping van een chique woning aan Green Park ontvangt ze voor het ontbijt. 'Scandal' is het thema, en het verwijst naar de Profumo/Christine Keeler-affaire uit 1964. De mannequins zien er een beetje uit als de callgirls van toen: knielange, strakke zwarte rokken, zwarte cardigans, hooggehakte pumps, af en toe wat zwarte pailletten of een theeroosbeige tweedjas. Honky Tonk Woman en I need Money zetten de sfeer, en als aan het eind Jodie Kidd verschijnt in een zwart T-shirt met in rode letters 'Stop war, e-mail your MP', klinkt 'Satisfaction'. Hamnett zelf loopt er ontspannen bij, genietend van de hernieuwde aandacht, in een identiek T-shirt. Katharine Hamnett werd wereldberoemd toen ze in 1984, voor een ontvangst door Margaret Thatcher in Downing Street, verscheen in een T-shirt met de slogan 58 % don't want Pershing. Ze is haar streken niet kwijt en roept deze keer op om Blair weg te stemmen. Hamnett was vroeger een openlijke supporter van Labour, maar stapte over naar de Tories toen Blair aan de macht kwam. Met haar slogan 'Dressed to bring the government down' is ze kennelijk nog niet van gedachten veranderd.

Wij reisden naar Londen met de Eurostar. Dagelijks rijden 10 treinen tussen Brussel en Londen, een retourbiljet is verkrijgbaar vanaf 85 euro.

Info & reservering: www.eurostar.com of 02/528.28.28.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234