Woensdag 05/10/2022

Magistrale show vs. dubieuze thuismatch

Drie jaar geleden zei Geike Arnaert Hooverphonic finaal adieu. Gelukkig blijkt er vandaag voor beide partijen leven na de breuk. De groep van Alex Callier

vond een nieuwe adem met Noémie Wolfs. En Geike? Die beleefde zopas haar wedergeboorte met haar album For the Beauty of Confusion.

Dit weekend speelden beiden in ons land: Hooverphonic trad aan als curator op de Radio 1-sessies, en Geike

begon een sologang in haar thuishaven. Een niveauverschil was overduidelijk, merkte De Morgen.

Met een galashow in stijl kenden de Radio 1-sessies vrijdag een prachtige apotheose. Hooverphonic nam een heel orkest op sleeptouw, en nodigde gasten uit als Adamo, The Bony King of Nowhere, Triggerfinger en Meuris. Zij zorgden voor een gevarieerde voorstelling, die je drie uur lang hypnotiseerde.

Vrijdagavond was Alex Callier trouwens simultaan te zien op het podium van de Radio 1-sessies als op tv, in de jury van De voice van Vlaanderen. Straffe kerel! Even indrukwekkend was het muzikale programma dat hij had uitgestippeld in het Amerikaans Theater. Nu eens leek een dramatische film noir zich voor je ogen af te wikkelen, dan weer waande je je in de Royal Albert Hall.

Grandeur bleek het sleutelwoord. Kruisbestuivingen ook. Op voorhand had Callier aangekondigd dat hij zoveel mogelijk wisselwerkingen onder zijn gasten wilde. Die collaboraties vormden de intrigerende onderbouw van de show. Zo was een driestemmige versie van 'Eleonore' van The Bony King of Nowhere met zangeres Noémie Wolfs zonder meer betoverend. En ook toen een zichtbaar zenuwachtige Salvatore Adamo 'Tombe la neige' inzette met de stem van Hooverphonic - perfect gecast in de rol van zwoele sirene - bleef je ademloos achter.

En wie werd niet door Meuris tegen het canvas gemept? "Waar ADHD niet al goed voor is", grinnikte radiopresentator Luc Janssen na een drastisch en fantastisch gerenoveerd 'Een klein beetje oorlog'. Nog onvergetelijker was 'Naar men zegt' met Wolfs als troosteloze partner. Onmogelijk om geen krop in je keel te voelen, of tenminste een knikje in je hartritme.

Onze vrees dat het dertienkoppige kamerorkest voortdurend ingezet zou worden voor larger than life-arrangementen, bleek ook ongegrond. Goed, alle zeilen werden bijgezet tijdens de Bondsong 'You Only Live Twice' - die filmscore moest dan ook overweldigen - maar tijdens een slepende versie van Patti Smiths 'Dancing Barefoot' hield het orkest een elegant low profile aan, tot bij de broeierige, psychedelische finale. In die song waagde Meuris zich overigens eens buiten zijn moedertaal. Gedurfd maar geslaagd. En gelukkig ook meer levensvatbaar dan zijn aanval op de taal van Molière in Serge Gainsbourgs 'Boomerang'. Ach, in de rock-'n-roll mag men al eens een heilig huisje ten gronde richten.

Nog meer hoogtepunten? Ook Triggerfinger sloeg met Adamo gensters: de sixties-hit 'En blue jeans et blouson d'cuir' klonk even strak als spannend. En David Poltrock en Noémie zorgden dan weer voor een prachtige, intimistische versie van Massive Attacks 'Unfinished Sympathy'. Toch was het niet al goud dat blonk. Tijdens 'The Last Thing I Need Is You' en 'Mad About You' stootte de zangeres bijvoorbeeld op haar beperkingen, toen ze stevig met haar stem moest uithalen. Maar verder mocht duidelijk zijn dat Hooverphonic de chanteuse kreeg die de groep verdient.

Het laatste uur werd besloten met een hitset van Hooverphonic en orkest. Dat dertienkoppige ensemble wordt volgend jaar uitgebreid tot een 42-koppige begeleidingsband. We kunnen het u nu al op een briefje geven: 'Anger Never Dies' en 'Eden' zullen zich dan zonder twijfel naar voren dringen als hoogtepunten. Vrijdag liepen de rillingen alleszins in rotten van drie over onze rug.

brussel

For the Beauty of Confusion; zelden strookt de titel zo met de plaat én de artieste. Diffuse gedachten verspreidend wist Geike zich in haar thuishaven toch meer met haar stem dan met haar songs te overtuigen.

Slaap! Zou Geike er eenzelfde nachtelijk dubbelleven op nahouden als Maya, het hoofdpersonage in Annelies Verbekes roman? Dat ze zichzelf in verschillende gedaantes murwt - gespeeld of door hersenkronkels gedwongen - mag duidelijk zijn, alleen zijn we niet helemaal zeker welke indruk ze ons zaterdag precies wilde geven. Robyn of Björk, in welke bocht wilde ze ons dwingen?

Een try-out én bovendien een thuismatch in 't Folk in het heerlijk landelijke Dranouter: een gemoedelijke sfeer leek in de sterren geschreven. Foutjes maken mocht dus, maar al snel bleek dat zij en haar band op scherp staan. En toch kwam het publiek wat verweesd de zaal uit, alsof ze een spook gezien hadden.

Van hoekige songs die muzikaal het midden hielden tussen Joy Division en Portishead tot David Sylvians 'Ballad of a Deadman' dat voor de gelegenheid tot een heerlijk jengelende blues werd verheven: het ging alle kanten op. Dansend op de grens tussen sacraal en dreigend die ze zelf trok kon de regel 'I'm the queen of moods/ I changed all the rules' uit 'Icy' onmogelijk meer op haarzelf slaan. Alsof classy en trashy stilistische tweelingbroers waren. Mooiste voorbeeld daarvan was het op een roestige gitaarriff florerende 'Blinded' waarin ze bij het van hopeloosheid druipende refrein de grenzen van haar vocaal bereik aftastte. Sterk.

De vaak in nevel gehulde band met onder andere Mirko Banovic, Fritz Sundermann en Geikes zus Kaat als backing zorgde er op onnavolgbare wijze voor dat Geike kon uithalen en uitpakken waar nodig. Niemand zingt Geike zoals Geike en dat gaf songs als 'Smile', 'Strange Disorder' of bisnummer 'Rope Dancer' toch een elan van onmisbaarheid mee. Zelfs al heeft ze geen wereldsongs bijeen geschreven, als dit de manier is om ons gulzig aan haar stem tegoed te doen dan moeten we daar maar vrede mee nemen.

Dat ze nog steeds opgesloten leek in een vierkante meter podium zorgde voor een vruchtbare spanning tussen haar en de band. Met het kronkelen rond de microfoon in die onzichtbare kooi werkte ze de intensiteit van de songs op tot het haast onhoudbaar werd, om vervolgens te temperen met een vaag lachje na afloop. Voor wie dacht dat warm en koud samen altijd lauw voortbrengen.

Jammer genoeg moesten we concluderen dat echt straffe songs schrijven een werkpuntje is, dat kon ze zelfs met zo'n haast hypnotiserende liveset niet wegmoffelen. Maar zij die ook al warme rillingen krijgen bij alleen maar het gedacht aan haar stem: gaat dat zien!

INFO:
For the Beauty of Confusion voor in de Brusselse Botanique.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234